Bir tasarımcı adı altında markalaşmak yerine, daha anonim bir tasarım yaklaşımı izleyen ve tasarım ekibi bir kolektif olarak hareket eden Vetements, tasarımcının kendini dinlediği bir döneme geri dönüyor.

Epilepsi hastalığıyla mücadelenin bir ailede yarattığı kırılganlığa odaklanan öykü, büyümüş de küçülmüş bir çocuğun değil; yetişkin dünyasını anlamaya çalışan, dertli ve öfkeli bir çocuğun.

İpuçları: hoplayan keçiler, Mekke,
imam yasağı delmek, Seattle, şeytanın acı icadı, Bach, Jarmush, AeroPress, siyah altın, üçüncü nesil kahve akımı, Balzac, Giamatti.

Dağıtık ve merkezi olmayan bir gelecek, küresel bir imece düzeni bizi bekliyor. Tabii ki, bu geleceğin parası da,
ödeme sistemleri de merkezi olmayan ve dağıtık olmalı.

Karizmatik liderlerin ve güncel “cult”ların ekmeğine yağ
süren agnotoloji çağı. “Post-fact” dünyamızın zihinde yaptığı tahribat. Moda mı yoksa mutasyon mu?

« İlkokul yolu üzerinde içimi ürpertiyle dolduran mekânlardan biri Mazgal’dı. Kaldırımın yanında, yolun üzerinde dururdu. Üzeri, hesapça elinizle demirlerinden kavrayıp kaldıracağınız bir Izgara ... »

+ Dokümantasyon videosu

Neden dijital ekonomide geri kalıyor; sistemi adil ve güzel bir dünya yaratmak için kullanamıyoruz? Bir şeyler bizi tutuyor, bir şeyler bizi dibe mi çekiyor? Don lastiği icat edememiş olsak da, hayatı dönüştürecek dijital platformlar oluşturabilir miyiz?

Karanlık bir uzay ve küçük kare yıldızlar
dünyayı çerçeveliyor, bir rüyayı
şekilsiz bir pencereden görmekte olan
bir astronotsunuz sanki. Sadece
küllerinin arasında dans etmek için
yanmış yıkılmış plak dükkânına
geri dönen adam üzerine bir oyun.

Şanal Mimarlık’ın İstanbul Şişhane’de yer alan projesinin tasarım ve uygulama sürecinde strüktürel mimari kararların oluşumu ve çalışma yöntemiyle araçları üzerine Murat Şanal ile söyleşi.

İlk kez bu yıl hiçbir canlı görüntüsü ile
—şimdilik— karşılaşmadığımız bir olimpiyat yılındayız. Oysa, Rio 2016, yaşadığımız dünya hakkında, bir hayli fikir verecek gibi görünüyor.

Babanın kruvaze ceketi, ceket cebindeki mendili, kravatı, şemsiyesi, piposu ve cüzdanı bir çocuk için cumhuriyet anlamına gelebilir. Kalem, kâğıt, kitap, ekler pasta, granül kahve ve kondanse süt resmi tamamlar. Resimlerin farklı anlamları vardır ama babalar ıslanmaz.

Göçün nasıl bir travma olduğunu anlamak mümkün, ama yine de “nasılsın?” sorusuna, “kala-yım şükür” cevabı veren melez dil Yanyacanın
yok oluvermesini kabullenmek zor.

Savunma sanayisinin yan ürünü olarak başlayan bilgisayar oyunları,
ekonomisi dev bir sektöre evrildi.
Bu yazı Bertie the Brain’den Pokémon Go’ya mihenk taşlarına değiniyor.

Cinsellik odaklı bir hikâye ve bir fotoğraf eşliğinde paylaşılmış olan Sebastian Erraruiz’in “12 Sevgili İçin
12 Ayakkabı” projesi, cinsiyetçi erkek bakış açısı, topuklu ayakkabı, güç sembolleri, güç dengeleri ve kadının gücü üzerine düşünmeye neden oluyor.

Laurie Anderson’dan exo-tasarımcıya, insanın ölümlülüğüyle kurduğu ilişki, istek ve arzular uğruna risk almak.

İpuçları: “Ayrı dünyaların insanıyız”, siyah Pokémon, artırılmış gerçek, tweetoterapi, fantezi, depresyon, pazarlama, poké-dating, pokécology,
gönüllü teslimiyet.

« ... Türkler nükleerden, ekolojik
çevre felaketlerinden, bilimin
yanlış dönüştüreceği bir dünyadan,
psişik insani açmazlardan filan
korkmuyorlar ... bu tuhaf cesaret
üzerinde düşünmekte yarar var ... »

« Esas derdim bir yerin mitolojisi ile o yerin gerçekliği arasındaki farkı araştırmak … İzleyiciye ulaşabilmek için kabul görür resimler üretiyorum ama keskin bir şekilde ifade edilmiş olmasa da, derinlerde bir yerlerde çok şey olup bitiyor. Okumak istersen okursun. »

Pokémon Go üzerine ‘içeriden’ ve ‘içten’ 
bir yazı. Küçükken Pokémon oynamamış 18 yaşındaki Özgür’ün, bir Avustralya App Store hesabından oyunu bulup indirmesi sonucu deneyimledikleri. 
“Biz ayrı dünyaların insanıyız Zubat!”

Orta sınıf bir yalının üç hali:
hafta içi, hafta sonu ve sonbahar.
Lüferler, bitişikteki park, hortum,
rakı, kalabalık, mangal, duman,
bol bol “Kashmir”, ultrasonik kovucu
ve babası Bizanslı…

Beden zihnin dağıtım sistemidir.
Kişinin katkısı ömrüyle sınırlı değildir. Eşiklere ayak uyduramamak kültürdür. Geleceği gözlerinin önünde öyle bir canlandır ki, bugünü şekillendirsin. Değişiklik acıtır, hem de fiziksel olarak. Tasarım avarelik ister.

İtalya ile Tunus arasında, Akdeniz’in sığ ve sahipsiz sularında inşa edilecek
her derde deva bir ada, bir şehir devleti.

Sürprizi burnunda bir fil. Kolombiya’nın Villa de Leyva kasabasından. Gabriel García Márquez’i aileden biri sayan Kolombiyalılar, ülkenin en fakir, karanlık zamanlarında bile salsa yapmayı ve kitap okumayı bırakmamışlar.

Bir yarı-tıbbi hap ile temas edilenler, üretilenler ve yeniden-üretilenler:
ideal kadın güzelliği, ataerkillik, toplumsal cinsiyet, beden, egzotizm, oryantalizm, toplumsal sağlık, normallik, Doğu ve Batı.

Kentsel mekânın dönüşümünü
ve aktörlerini araştıracak bir dizi.

« … Kitap epey ilginçti; yalnızca birkaç ukala cümleden oluşuyordu. Üst üste defalarca okuyunca bu cümlelerin yakından geldiğini anladım. Hüzünden, imgeden, daha da ötesi; izden, fotoğraftan bahsediyordu ... »

İpuçları: büyük hack, akıllı şehir, şeylerin interneti, Speerler,
bir mimarlık bienali, Foucault,
fictocritics, Adakale, Benjamin,
Pokémon ve Satie