Mimarlık eğitiminin kapısını açtığı mucizelerden biri, iki boyutun basitçe üç boyuta dönüşmesi. Eğitimciliğin üç ana amacı ise öğrenci odaklı bakmak, farklılıkları önemseyerek açık uçlu düşünmek, iyi/dürüst bir insan olmak.

Un çuvallarından yastık kılıfları,
örtüler; artık kumaş, ambalaj, flama
ve deriden çeşit çeşit aksesuar,
çanta ve lavantalıklar…

Gece otoyolun kenarından ansızın çıkıp elinde levye, size doğru koşturan
bir palyaço görseniz korkar mısınız? İşte bütün batı dünyası da korkuyor, hatta huzuru sağlamak için mücadele timleri bile kuruluyor.

Yemeğin, kimlik ve aidiyet meselelerindeki yeri üzerine.

Biz insan mıyız?

« Birbiri ardı sıra yığılmış çıplak kirişleriyle dev bir omurgayı andıran yapı, Giger çizimlerine gizlice iliştirilse kimse kuşkulanmayacak. “Whatever happened to our love? I wish
I understood.” diye soruyor Beth. Kendimce basit cevabım, insan doğası. »

« Bu ‘bulunduğum yer’, yarı beline kadar içine düştüğüm mazgalın belki yüz metre ötesinde. Bunun da içine düştüm denebilir. Ama bu dikey ve dünyanın merkezine doğru değil, yatay ve görüntünün içine doğru bir düşüş. »

GIF hayli eski bir format olsa da
sosyal medya platformlarında yıldızı son zamanlarda parladı. Kişisel dışavurum kültürünü yeni bir boyuta taşıyan ve parti insanlarının gözdesi olan Phhhoto’nun bunda payı büyük.

Ortaokula başlayınca hamurdan heykeller yapmayı neden bıraktık? ‘Akdeniz akşamlarında’ sahilde gitar çalmanın çekimine kapılırken, aynı sahilde ‘kumdan kaleler’ yapmayı neden ihmal ettik? Yanıt insan beyninin
müziği kayırarak evrilmesi olabilir mi?

Fikir çatışmasını baypas geçen
başkan adayı tartışma programları, artık bir çemkirme pistine dönüşmüş vaziyette. Donald Trump’ın, ABD’nin nükleer gücünün tek hâkimi olacak
olma ihtimali dehşet verici.

Venedik’te yağmurlu bir kış gecesi. Vivaldi’nin Dört Mevsim’inin çalındığı
bir konser. Akşam akşam içe oturan nedensiz, belli belirsiz bir sıkıntı.
O gece yaşanan ‘şıp şıp’lı bir hikâye.
Ve tutulan bir söz.

Gövdelerin yenilendiği, gözden geçirilip yoklandığı, bakılıp tazelendiği ve
insanın gelişmesi ve şahsiyetinin teyit edilmesi adına kişisel tefekkür için yalnız bırakıldığı mimari mekân.

« Bazı toplumlar hatırlamak ister.
Biz ise, daha çok unutmaya meyilliyiz. Can acıtıcı olaylardan, kayıplardan sonra hafızamızı da bilerek isteyerek yok ediyoruz. »

Yakası yerlilik/millilik/özgünlük karışımı tartışmalardan kurtulamayan
her şeyiyle ‘çakma’ kabul edilen bir marka: Tek ve Çok sergisinin “özgün kopyalar” kavramı çerçevesinde, sergide yer alan Anadol’un hikâyesi.

Bir tasarımcının boş bir kitabı deneyimlemesindeki kişisel farklılığın, kitap nesnesiyle kurulan ayrıcalıklı
bir ilişkiye yol açması ve kitabı
tüm anlam olasılıklarına açabilmek için, kitabın kendi dışında hiçbir şeye aracı olmamasının yollarını araması.

Bu haftanın konusu, yüksek gelir saplantısı ile ‘eski günler geri gelecek elbet’ beklentisi arasında sıkışmış perakende alanları. Ana caddelerdeki boş dükkânlar niye boş kalıyor da,
bir türlü dolmuyor?

« Hatırladıkları, onu, o yapanlardı, bunlar olmadan boş bir dolap gibi olacağını da iyi biliyordu. Sadece bazen ona ağır ve fazla düzensiz geliyorlardı. Asıl istediği üst üste ve yan yana düzgün yerleştirebileceği saklama kaplarına sahip olmak ve bunları ... »

İpuçları: Underground New York Public Library, İstanbul Okurken, CoverSpy, Subway Reads, BookCrossing, “Küçük Ücretsiz Kütüphane”, The Last Book

Anita Sarkeesian’ın Feminist Frequency projesi; başta oyunlar, popüler kültür ürünlerindeki kadın temsillerine dair geliştirilen eleştirel yaklaşımlar
ve ‘maço’ olmayan oyunlar üzerine.

X-ışınıyla, içerisiyle dışarısı arasındaki klasik ilişkiyi tersyüz eden yeni bir mimari kurulmuştur, bitmek bilmeyen görünmez akışı gözleyen sayısız ekranımızla birlikte bugün hâlâ içinde yaşamakta olduğumuz bir mimari.

Google ve Zalando’nun ortak projesi Project Muze, tamamen dijital bir moda tasarım sürecinin ilk deneyini yapıyor. Projenin iddiası, kullanıcıyı ilham kaynağı olarak kullanarak, onun zevk ve tercihlerine göre bir tasarım üretmek.

Tasarımcılarla yapılan bir anketin verileriyle yapılmış kitap üzerine notlar.

Jiping Wang yapımı iPal, San Jose’deki robotik fuarında dikkatleri üzerine çekti. 91,5 santim boyunda ve göğsünde tablet bilgisayar taşıyan robot üç-sekiz yaşları arasındaki çocukları oyalama konusunda ustalaşmış.

«… Eş ama ters, var olan ancak ulaşılamayan, derinlikli ancak yüzeyden ibaret bir görüntünün mekânı olarak ayna, insanın isterse yükleyebileceği atıflar için günlük hayatın içinden
bir nesne olmakla ilgi çekiyor… »

Farklı bilgi teknolojileriyle geçmişte sadece sınırlı sayıda seçkinin ayrıcalığı olan arşivleme, sıradan doğumluların hayatlarının olağanlığı içine
nasıl yerleşir?

Zımparalamanın sonucu gelen bedensel yorgunluğun verdiği haz, zamanla marangozluğu bir yaşam biçimine çevirebiliyor. Bir masayı dört bacak
ve bir tabladan ibaret görememek,
en-boy-yükseklik dışında onlarca boyut fark etmek ve ahşabı çok sevmek...

IKEA sayesinde adını duyduğumuz
huş ağacı, mobilya tasarımında gerçekleşen organik form devriminin baş aktörü. Pek çok kültürde yeniden doğuşla ilişkilendirilen ve destanlarda yeri olan ağacı, denilen o ki insan
beş duyusuyla birden hisseder.

Fitness gurusu Müller’in 1904 tarihli kitabında tanıttığı 15 dakikalık egzersiz programı, öylesine popüler olur ki fiziksel egzersiz, tedavi ya da sağlıklı yaşam için gerçekleştirilen bir pratikten bir tüketim kültürü motifine dönüşür.

Sırf eski eşya kullansak diye düşünüyor insan. Ama geçmiş yükü ürkütücü. Üretiminden pazarlamasına, hangi eşyada nahoş bir yük yok ki? En iyisi kullanılan eşyayı minimuma indirmek, ister istemez birikiyorlar üstelik.

ABD’de siyahların polis tarafından öldürülme anı kayıtları çoğaldıkça, bunları kim, hangi yöntemle çekiyor ve nasıl dağıtıyor soruları öne çıkıyor. Kitlesel isyana meydan verecek güçte olan tapelerin hakikat içerisindeki yeri.