Bilimkurgu yazınının alttürlerinden cyberpunk’ın en belirgin özelliği, sibernetik ve bilgi teknolojilerinin aşırı gelişmiş, öte yandan hayat kalitesinin düşmüş olduğu bir yakın gelecek hayali. Yakın geçmişin cyborg tahayyülleri
ve bugün ilişkisi üzerine.

Yaşanan ekonomik değişimin dünyanın farklı yerlerinde benzer sarsıcılıkta hissedildiğini gösteren iki etkileyici film, popüler kültürün sisteme direniş alanı olabileceğini düşündürüyor.

Rize’de, küçük bulduğu evini 15 metre uzunluğunda bir konsol eve dönüştüren Bilal Atasoy, ev fikrini konsol yapılara dair bir beceriyle birleştirmeyi nasıl düşündü? Hangi bellekten beslendi?
Bu yaratıcı eylemin filizlendiği bellekten şüphesiz çok şey öğrenilebilir.

Bu haftaki konuklar, “Olmaz Öyle Saçma Şey!” adlı YouTube kanalı aracılığıyla sinemaya dair hurafeleri çökerten
İlker Canikligil ve Nazım Yılmaz. Nasıl Oscar kazanılır öğrenmek için, 2017’nin bu kült video serisini izlemek lazım.

‘Ten rengi’ olarak kimin teninin renginin kabul edildiği ve/ya konuştuğumuz dillerin anlam dünyasında kimlerin ‘norm’ kabul edildiği üzerine.

Ne çiftçi ne de sütçü. Ama fotoğrafçı. Dâhiymiş, haberi olmadı. Üç kuruşluk fotoğrafları NY galerilerinde servet oldu. Ölümünden 50 yıl sonra, kendisi değil ama imgesi Oscar’a aday oldu.

Pek çok kişi için sümüklü, kıllı bir sebze olan bamya Afrika kökenli bir sebze. Karayiplere ve Amerika’ya 1700’lerde kölelerle birlikte getirilmiş ve özellikle Louisiana mutfağında kendine önemli bir yer edinmiş. Osmanlı tarihinde de ilginç bir çekişmenin parçası.

Hem kusursuzluğun ve merkezin,
hem de her tür kusuru içerecek kadar geniş ve kapsamlı olmanın, merkezden kaçmanın mümkün olduğuna dair inancın simgesi olarak beyaz.

Yerleşim, kırsal bir alanda, bir adanın üzerinde küçük bir köy büyüklüğünde. Taşıdığı toprağın renginde, geniş
bir nehirle çevrili. Merkezinde çok büyük bir yapı ve sistematik bir düzeni var. Hangi şehre bakıyoruz?

Hayat başa çıkılamayacak denli zorlaştığı zamanlarda, yıllar evvel yazılmış günlükleri okumak
işe yarayabilir mi? “Peşimizi bir süre daha bırakmayacak gibi görünen
ve bitmek bilmeyen bu hengâmenin” içinden iyi şeyler çıkarılabilir mi?

‘Anlaşılmanın ve anlaşılırlığın umursanmadığı dönemlerde’ yedi ülkeyi gezen bir serginin dev afişi üzerine.

Mahalle bir dekor değil. Sürekli değişir. İnsanlar gelir geçer. Dükkânlar açılır kapanır, eğilimler değişir.

Unutmamak, unutturmamak üzerine kurulu şehir Berlin ve üzerine sürekli güzel hayaller kurulan nostaljik şehir İstanbul... Geçmiş daima bugünden daha iyi mi gerçekten; yoksa hafızanın inkârı, bir yandan da değişime karşı
bir direnç mi?

Kendisini ahlak düzlemi üzerine değil, etik düzlemi üzerine yerleştiren Gummo’nun karakterlerini özneler
değil, atmosferik zarflar, çekimsiz
fiiller oluşturuyor.

Libya’da bir yeni mezun. Tobruk’ta şantiye. Sokaklarında bırakılmış bozuk arabalardan kepenkleri neredeyse hep kapalı dükkânlara, toz içinde bir şehir. Haftanın altı günü sabahın altısından akşamın altısına kadar çalışma.
Cuma günleri tatil.

Multimedya sanatçısı Brendan Fowler, Amerikan seçim sistemindeki kusurları göz önüne sermeyi hedefleyen projesi “Election Reform” ile, bozuk sistem hakkında seçim dönemlerinden
bağımsız sürekli bir tartışma ortamı oluşturmayı amaçlıyor.

Arredamento’nun 300 sayı ve 27 yılı geride bırakan yayın hayatının retrospektifini sunan sergi vesilesiyle derginin mimarlık ortamına katkısı
ve dönüştürdükleri üzerine.

Eskilerde yaşananların izleri silinmeye çalışılsa bile, mekânlar tanımadığımız insanların anılarını hatırlatabiliyor.

« Biz, tüm bir insanlık olarak
her şeyi unutmaya, hafiflemeye,
yok olmaya hazır mıyız? »

« Aslında burası bir dolmendi.
Zamanın izlerini yok ederek yol almaya alışmış bir memleketteki çoğu semt gibi, zaman izlerini ancak kısa aralıklarla elinde tutabilen o semtteki tam yerini de söylemeyeceğim. »

İletişim kurma aracı olarak yazı
ve konuşma kullanmayı reddeden ve etkileşimsiz video sekansları barındırmayan Inside, kullanıcıyı
ilgisi dağılmaksızın ekran karşısında nasıl tutabiliyor; ona nasıl yine de sinematik bir deneyim yaşatabiliyor?

Entelektüel popülizm, her karmaşık düşüncenin, herkesin anlayacağı şekilde anlatılabileceğini ve basit bir dilin anlamı da basitleştireceğini iddia eder. Oysa karmaşık düşünceleri anlamanın yolu, düşüncelerin ortaya çıktığı
sürece odaklanmak.

Bir mimarın ilk uygulama deneyimi. Kızıldeniz ile sonlanan bir çöl.
Çölün ortasında yapı yapmak… Beklenmedik sonuçlar doğuran bir hafriyat. Yeraltında bilinmeyen şeylerle karşılaşmak. Programlananla yaşanan arasında örtüşmeyen şeyler.

Nispeten yaratıcı bir alanda çalışan biri, iyi de bir geliri varsa niye işini bırakır
ve yeni serüvenlere açılır?
The Almost Impossible Thing başlıklı kitabı Nisan başında çıkacak olan
Başak Ağaoğlu anlatıyor.

İki grafik tasarımcı arasında 1972’de gerçekleşmiş, önemini ve güncelliğini koruyan tartışmanın aktörleri üzerine.

« Bir an epeydir hiçbir şey olmadığını fark etti, sanki saatlerdir buradaydı
ve zaman durmuştu, onun haberi yoktu. Böyle kıpırdamadan durmaya
devam ederse gerçekten zamanının duracağına inanmaya başlamıştı. Aslında hiçbir acelesi yoktu... »

Arrival’a ilham veren kısa hikâye
“Story of Your Life”da dil, farklı zaman çekimleri arasında hareket ederek, okura bilinen dizisellik ve doğrusallık kabulleri dışında (ve filme uyarlanması zor) bir okuma deneyimi sunuyor.

Oyun oynama tecrübesinin kendisini
bir ifade şekli olarak sunan, kesin bir anlatısı olmayan ve hikâyenin kurulması tamamen oyuncunun bulduğu ipuçlarını yorumlamasına bırakılmış, bulmacalarla dolu bir ada macerası üzerine.

“Araştırıcı çizgilerin birbirlerine temas edişleri, kronolojik akışı umursamayan ruhdaşlıklar, bir ışık çakımı gibi beliren bağlantılar”, Maçka Sanat Galerisi’nin net ve tanımlı 10 × 10 cm karoları, Mengü Ertel ve Aliye Berger.