Ürünün, kurgunun hatta davetlerin bile deneyime çevrildiği, star tasarımcı devrinin artık sona erdiğinin ilan edildiği, ‘sosyal medya dostu’ Milano Tasarım Haftası’ndan izlenimler.

Bir sıkıntı mı yoksa bir sorun mu var; karar vermek gerek. Yaşananlar sıkıntının ötesinde, sendrom olmasın? Sorunun varlığını yadsıyarak sıkıntının karanlık, dertli, çileci alanına kaymak, apolitizmi körüklemiyor mu?
Sorumluluk kimin?

Mimarlığın tüm düşünme ve eyleme kapasitelerini çaprazlamasına kesen
bir mimari yaklaşım içinden konuşmak...

Şirketlerin sonsuz paralar akıttıkları tasarım etkinliklerinde toplumun ve gezegenin sorunlarına çözüm sunulması beklenemez, ne var ki tüm dünyanın dikkati bir etkinliğe yoğunlaşmışken kritik konuları ele almakta yarar var.

Neredeki börek en börek, neredeki
pizza en pizzadır? “Dost bildiklerimiz vurduysa bizi”, nerede bu dostlar? Dijital ağların, hiç gidilmemiş yerlerin nostaljisi yerine, başka bir toplumsallığın mekânını, başka bir hayatı mümkün kılmasına hayli yol var.

Her yan gelincik! Hidrofor bozuk
ve su köyde herkesin derdi. Beş benzemezin mutabakatı, gelip gidenler, dokunup geçenler. Kucaklaşmak için yüzleşmek gerek; yüz yüze bakabilmek. İnsan kendi kökleriyle de yüzleşebilmeli. Kırlangıçlar ve işaretleri…

Nazi yöneticileri için temsili olmayan her türden sanat tek kelimeyle dejenereydi. Modern sanatı kamu huzurunda yargılamak amacıyla düzenlenen sergi ertesinde gerçekleşen ‘alışveriş’, bugün sorunlu bölgelerde yağmalanan eserlerinkine benzer.

Mülksüzleştirme, yerinden etme, kentsel dönüşüm ve savaş öznenin
evle kurduğu ilişkiyi dönüştürüyor. SALT’ın “Perşembe Sineması”, Ev Hâlleri temasıyla evi teknik, metodolojik ve varoluşsal bir mesele olarak ele alıyor.

Yemek, yerinden edilmişlerin yeniden yerleşmesini ve kendi ülkesinde göçmen olanların nişlerini yaratmalarını sağladığı gibi, verdiği haz ve lezzetle insanları birbirine aşık edebiliyor.

Bir Bach dinletisinde özgürce öksürebilmek, kişiselin toplumsal olana sızması, Deerhunter’ın Fading Frontier albümü, itfaiyenin yangın tatbikatı için kullandığı mekânları fotoğraflayan
John Divola’nın imgeleri ve ayrıntıları kişisel ‘gride’ yerleştirebilmek üzerine.

Kapitalizm, muhalif girişimleri bitimsizce temellük ediyor. Bu kapma makinesinden kaçış mümkün mü?

Hâlükâr, Gamze İşcan ve Bilge Kalfa tarafından 2012’de kuruldu. Farklı ölçeklerde projeleri disiplinlerarası
bir yöntemle araştıran, tartışan ve geliştiren ekip, her proje için yeni bir tasarım yaklaşımı denemekten ve işin gerektirdiği kadarını yapmaktan yana.

İnsan-eşya ilişkisi çeşit çeşit.
Eşya; yani şeyler, nesneler; “öznenin dışında kalan şeyler”; dışımızda var olanlar. Her yanımızda, her anımızda
var olan bir şeyler... Üstelik, gittikçe artan şeyler... Hatta bir an bile yoktur ki şeysiz bir beden bulunsun!

İstanbul’a yolculuk. Deniz otobüsünde her şey poşette. Şehirde simitçiden taksi şoförüne herkesin çenesi açılmış. Referandum gerçekleşiyor. Sis doktora gidiyor. Bir arşiv rüya görüyor. Yağmur ana kapıdan içeri girmiş. Bahar…

Bir projenin bütünlüğü ve tutarlılığı, başta konulan görünmez, çoğunlukla yazılmamış kurallar çerçevesinde oluşuyor; detaylara, sistemlere, kullanıma ve karaktere yansıyor.

George Michael’ın kariyerinde
bir dönüm noktası olan 1990 tarihli video klibi “Freedom! ‘90”nin keskinliği ve pop endüstrisinin işleyişinin altına
bir dinamit yerleştirmesi üzerine.

Bu ülkenin hiçbir seçim bölgesinde herhangi bir sorun yaşanmadı ve 
halk sükûnet içinde anayasa değişikliği için oyunu kullandı. Sonuçlar açıklandı. Şimdi uyuyabilirsiniz. İyi geceler. 
Ve bol şanslar.

DB Mimarlık’tan Bünyamin Derman
ve Betül Karanfil ile 2016’da inşaatı tamamlanan Vodafone Arena’nın
dikkat çekici çatı tasarımı ve projenin uygulama süreci üzerine söyleşi.

« Onunla aramız hiçbir zaman kusursuz olmadı. İkimiz de ayrı biçimlerde havaiyizdir, hep ayrı tellerden çaldık. Ama son zamanlarda onu sık sık hatırlıyorum; hem de çok belli
bir biçimde. »

Cevizin yaprakları hızla büyüyor.
Bir haber yumruk hissi veriyor.
İlk uğur böceği, bileği geçen yabani yulaflar, papatyalar ve gelinciklerle bahar geliyor. Cunda’da pazar var. Kucaktaki sepette eve gelen kuzugöbekleri kurutuluyor...

Her şeye kadir ideolojilerin belirlediği bir gündelik hayatla, gündelik hayatın birbirleriyle ilişkilendirilemeyen fragmanları arasında sıkıştık. Buradan çıkmak için, daha çok “mürekkep yalayıp dirsek çürütmek” gerekiyor.

Liane Moriarty’nin ünlü romanı
Big Little Lies’ın uyarlaması, televizyon ekranında izleyicilerle buluştu. Aynı isimli mini dizi, hem eğlence sektörünün hem de kadınların sektördeki yerinin değişimini ortaya koyuyor.

« Çaresizlik, dükkân önlerinde plastik taburelere yığılmış, sigaralardan göğe tütüyor, tütüyor, ama bitmiyordu. Efkâr, boş sokaklarda dolaşmaktan sıkılmış, akşamı bekliyordu. Bir türlü akşam olmuyordu. Acaba, diye meraklandı,
bu ara gelen oluyor mudur buraya. »

Basının en ‘suya sabuna dokunmaz’ alanı olarak algılanan moda medyasının ana akım dergilerinden birinde
‘muzır neşriyat’ damgasını yiyen
meçhul içerik üzerine.

Neden çocuklar kendileri için tasarlanan her üründe renk cümbüşü ve görsel karmaşaya razı olsunlar? Yayın hayatına başlayamamış bir çocuk dergisinin macerası ve üç şahane örnek.

1970’lere ait bir tür olan text adventure oyunların özelliği, karakterlerin komut yazılarak kontrol edilmesi. Bu türün başarılı ve güncel örneği Stories Untold, 1980’li yılların teknolojik araçları üzerinden ilerleyen tekinsiz bir oyun.

Çalgılar zihinde oluşturulan müzikal fikirleri sese dönüştürdükleri gibi kompozisyona malzeme de sunarlar.
On bir besteciden, ağırlıklı olarak
solo çalgı için bestelenmiş müzikler.

Mutluköy’e bitap bir varış. Hem veda yorgunluğu, hem yol ve ittire kaktıra taşınan onca yük. Ev serin. Yatak nemli. Ocak çalışmıyor. İnternet yok.
Ama ev şahane. Bostan yapılacak yerin toprağı taşlı. Tohum kutusu dolu.
— Şehri feshediş günlüğü.

Akdeniz kökenli bir bitki olan zakkumun Latince adı olan oleander’ın da, Arapçadan gelen Türkçesinin de
olumlu anlam ya da çağrışımları yok. Oysa dekoratif özelliği ile öne çıkmasına neden olan etkileyici çiçekler açıyor
ve kimileri için umudu simgeliyor.

Jake ve Dinos Chapman’ın Arter’deki Anlamsızlık Âleminde başlıklı sergileri
üç kata yayılan bir retrospektif.
Sergi yapısı, bütünlüklü bir söylem ya da karşısöylem araçları oluşturabiliyor mu? Sergi adıyla yarattığı beklentiye nasıl bir karşılık veriyor?

Sırtını dağlara yaslamış, iki yönde de dağları delip geçen nehirlerin arasına yerleşmiş. Fabrikalar, dev bir liman ve kilometrelerce uzanan plajlar bir arada, neredeyse iç içe. Hangi şehir, böylesi
bir ilişkiyi iyi yürütüyor olabilir?

Hayvan sevgisini endüstrileştiren insan, ölü hayvan bedeni üzerinde de verimli bir tahakküm kurdu. Kendi ölü bedenini ise bir tür yas ihtiyacıyla en çevreci,
en steril, en tasarruflu, en yaratıcı ve edepli şekilde tasarlamanın peşinde.

Mekânlar kapanınca, masalar toplatılınca, sponsorlar kaçıp hoparlörler susunca ve sokaklar da boşalınca geriye bir adam ve bir kulaklık kalır. Türkiye’nin en özel DJ’i, dinlemenin nasıl bir şey olduğunu anlattı.