Hiç eskimeyen soru: “Siz kuzum, kimlerdensiniz?” Hızlı, net ve sahici bir kumaşçı ve bir terzi. Gömlek diktirmek isteyen suskun bir müşteri. ‘Fedakâr’ anneler, çiftçiler, işçiler ve günleri. Hayatı ve hayalleri olanlar ve yağmur.

« [B]iz çocukların gözünde İstanbul’da bayramlarda ziyaret edilecek en uzak noktayı teşkil ederdi. Bayram harçlığı ihtimali kesinlikle sıfırdı, ama burası bizim için başka hazlarla doluydu. Ürperti! »

Almanya’da, Konstanz Gölü’ne bakan
bir tepede Dr. Otto Buchinger’in kurduğu bir klinik. Fazlalığa, gereksiz olana, gösterişe yer olmayan bir bina. İçeride 20 metre uzunluğunda,
bir istinat duvarı. Duvara işlenmiş tipografik bir yapıt.

İnsanın neresidir evi? Yerleşememek
bir seçim midir, bir arıza mı? Bir yere ait olmak gerçekten mümkün müdür?

Kapitalizmin elinde, vegan ve sentetik hayvansal mamullerin geleceği de şekerli tahıl gevreklerinkine benzeyebilir; vegan gıda da abur cubura, bol tuz ve yağ içeren şeylere dönüşebilir, çünkü bu gidişatın öncüsü Silikon Vadisi ve onun kültürü.

İpuçları: Yazı tipi tasarımı, font üretimi, Reading, TypeMedia, Type@Cooper, ATypI, TYPO, TypeCon, ISType

« Ne de olsa çocuklar değil, büyükler seçer olayların akacağı yönü. Seçimler de bir kez yapılır. Ve çocuklar beraber akarken, büyüklerin seçişleriyle çizilen yolda, hayat denilen tecrübeye doğru, yapabilecekleri tek şey —ayakta kalmanın yollarını aramaktır. »

« [U]yumak isterdi şimdi, korkmasaydı eğer. Ama uyumak demek, kâbustan sert gerçeklerin içine dalmak demekti. Uyumak, sabah uyanmak, kahve içmek, her gün olduğu gibi yaşama devam etmek demekti. Halbuki yarın, herhangi bir her gün değildi artık. »

Bir devrim sonrası kadınlar hak
ve özgürlüklerini yitiriyorlar. Doğurganlık oranının çok düştüğü Gilead Cumhuriyeti’nde handmaid’lerin yaşamalarına dünyaya çocuk getirme potansiyelleri nedeniyle izin veriliyor.

Sonunu bilmek, insanın, kurmaca bir üründen aldığı hazzı etkiler mi; veya nasıl ve neden etkiler? Trollerle birlikte internetin en çok tartışılanlarından olan bu oyunbozanlık, bilimsel araştırmaların da konusu artık. Escobar ölüyor mu, ölmüyor mu; kimin için ne fark eder?

Huzur, sağlık, dayanıklılık ve aşkın sembolü. Muhtelemen hepimizden
daha kentli. Şüphesiz hepimizden daha dayanaklı. Adı, Budist tapınaklarının bahçesinde bulunduğu için pek çok dilde mabet ağacı anlamına geliyorsa da
ona rastlama olasılığımız yüksek.

Her hafta yayımlanan, ucuz kâğıtlara basılan ve siyah beyaz illüstrasyonları bulunan penny’ler, 19. yüzyılın İngiltere’sinde işçi sınıfı için seri üretilen ve hızla dağıtılan sansasyonel içerikli, kriminal macera dolu kitaplar.

Karşıtları tarafından tatlı su Katoliği olarak nitelenen Francis sonunda bütün fikir önderlerinin tartışılmaz durağı TED’e uğradı. Neden koca Papa TED’e konuşuyor? Zamana ayak uydurmayan dinler yok olmaya mahkûm mu?

« Ayşe Erkmen, ... işini kurarken ne malzeme zenginliğine ne de malzeme ekonomisine hayran olmamızı bekler. Araç gereci, ister insan yapısı ister tabiatın parçası olsun, genellikle
bir ‘yer’ ve onun hayaletleridir. »

“Uzaylılar televizyon haber programlarının komedi; pembe dizilerin ise haberler olduğuna inanıyor.”

Serseri bir kırlangıç ile yavru kertenkelenin Sis’i depresyona sokma ihtimali. Dışarlıklı olmak. Köy yerinde uyumlu olma derdi. Antikacıların sattığı, başka zaman ve mekânların, yabancı hayatların mobilyaları. Avokado gibi…

Bilinçlenen tüketici, çeşitli sektörler üzerinde daha sorumlu olma konusunda baskı kuruyor. Ancak tüketici bilinçlenirken, pazarlamacıların da
eli armut toplamıyor.

« Aktarmak, kaydetmek, hatırlamak, öğrenmek… [Alfabe] her şeyi olanaklı kılıyor. A önemli, çünkü ilk olma hâlini içeriyor. Çoğaltıldığında şaşkınlığa, hayrete de işaret edebiliyor. Kuyruk taktığında mekânsallaşıyor... »

Lisans ve lisansüstü eğitim üzerine, eğitimcilere yönelik gerçekleştirilen seminer ve panele dair notlar.

Ürünün, kurgunun hatta davetlerin bile deneyime çevrildiği, star tasarımcı devrinin artık sona erdiğinin ilan edildiği, ‘sosyal medya dostu’ Milano Tasarım Haftası’ndan izlenimler.

Bir sıkıntı mı yoksa bir sorun mu var; karar vermek gerek. Yaşananlar sıkıntının ötesinde, sendrom olmasın? Sorunun varlığını yadsıyarak sıkıntının karanlık, dertli, çileci alanına kaymak, apolitizmi körüklemiyor mu?
Sorumluluk kimin?

Mimarlığın tüm düşünme ve eyleme kapasitelerini çaprazlamasına kesen
bir mimari yaklaşım içinden konuşmak...

Şirketlerin sonsuz paralar akıttıkları tasarım etkinliklerinde toplumun ve gezegenin sorunlarına çözüm sunulması beklenemez, ne var ki tüm dünyanın dikkati bir etkinliğe yoğunlaşmışken kritik konuları ele almakta yarar var.

Neredeki börek en börek, neredeki
pizza en pizzadır? “Dost bildiklerimiz vurduysa bizi”, nerede bu dostlar? Dijital ağların, hiç gidilmemiş yerlerin nostaljisi yerine, başka bir toplumsallığın mekânını, başka bir hayatı mümkün kılmasına hayli yol var.

Her yan gelincik! Hidrofor bozuk
ve su köyde herkesin derdi. Beş benzemezin mutabakatı, gelip gidenler, dokunup geçenler. Kucaklaşmak için yüzleşmek gerek; yüz yüze bakabilmek. İnsan kendi kökleriyle de yüzleşebilmeli. Kırlangıçlar ve işaretleri…

Nazi yöneticileri için temsili olmayan her türden sanat tek kelimeyle dejenereydi. Modern sanatı kamu huzurunda yargılamak amacıyla düzenlenen sergi ertesinde gerçekleşen ‘alışveriş’, bugün sorunlu bölgelerde yağmalanan eserlerinkine benzer.

Mülksüzleştirme, yerinden etme, kentsel dönüşüm ve savaş öznenin
evle kurduğu ilişkiyi dönüştürüyor. SALT’ın “Perşembe Sineması”, Ev Hâlleri temasıyla evi teknik, metodolojik ve varoluşsal bir mesele olarak ele alıyor.

Yemek, yerinden edilmişlerin yeniden yerleşmesini ve kendi ülkesinde göçmen olanların nişlerini yaratmalarını sağladığı gibi, verdiği haz ve lezzetle insanları birbirine aşık edebiliyor.

Bir Bach dinletisinde özgürce öksürebilmek, kişiselin toplumsal olana sızması, Deerhunter’ın Fading Frontier albümü, itfaiyenin yangın tatbikatı için kullandığı mekânları fotoğraflayan
John Divola’nın imgeleri ve ayrıntıları kişisel ‘gride’ yerleştirebilmek üzerine.

Kapitalizm, muhalif girişimleri bitimsizce temellük ediyor. Bu kapma makinesinden kaçış mümkün mü?

Hâlükâr, Gamze İşcan ve Bilge Kalfa tarafından 2012’de kuruldu. Farklı ölçeklerde projeleri disiplinlerarası
bir yöntemle araştıran, tartışan ve geliştiren ekip, her proje için yeni bir tasarım yaklaşımı denemekten ve işin gerektirdiği kadarını yapmaktan yana.

İnsan-eşya ilişkisi çeşit çeşit.
Eşya; yani şeyler, nesneler; “öznenin dışında kalan şeyler”; dışımızda var olanlar. Her yanımızda, her anımızda
var olan bir şeyler... Üstelik, gittikçe artan şeyler... Hatta bir an bile yoktur ki şeysiz bir beden bulunsun!

İstanbul’a yolculuk. Deniz otobüsünde her şey poşette. Şehirde simitçiden taksi şoförüne herkesin çenesi açılmış. Referandum gerçekleşiyor. Sis doktora gidiyor. Bir arşiv rüya görüyor. Yağmur ana kapıdan içeri girmiş. Bahar…

Bir projenin bütünlüğü ve tutarlılığı, başta konulan görünmez, çoğunlukla yazılmamış kurallar çerçevesinde oluşuyor; detaylara, sistemlere, kullanıma ve karaktere yansıyor.

George Michael’ın kariyerinde
bir dönüm noktası olan 1990 tarihli video klibi “Freedom! ‘90”nin keskinliği ve pop endüstrisinin işleyişinin altına
bir dinamit yerleştirmesi üzerine.