« At, babasının sağında, abajurun
ışığında, dantelden çayırında,
babasının cebinden çıkartıp
kristal küllüğün içine koyduğu
bozuk paraları seyrederek geçirirdi, akşamları. Sıkılıyor gibi bir hâli yoktu hiçbir zaman. Mutlu muydu? »

“Yaşasın sanat” diyen bir bienalde, “Yaşasın!” dedirtecek yeni bir şey yok. Belki de artık, bağırmadan, yaygara yapmadan değmek istediklerimize değiyoruz… Bienal ve paralelindeki sergilerle Venedik’ten izlenimler.

Albümleri Hipgnosis tasarımı yirmi beş kayıtla 1968–1982 yılları arası rock müzik evreninden bir kesit. Albümlerin tasarımı mı, müzikler mi daha uzun ömürlü olacak; tartışmaya açık.

İster marul ister zeytin bayramı; bayramlar yayılan zenginliğin şamatalı, şen şakrak kutlamaları, mutlu bir toplumun ritüelleri olsun. Yağmaz denilen yağmur, yağıyor. Bostan kontrolden çıkıyor. Ve hasat: Lavanta!

Yüzyıllar içinde ortaya çıkan anonim korku hikâyelerinin yerini, çok kısa sürede viral olan hikâyeler aldı.
Sayısal mecralarda üretilen tekinsizliği anlamak için ise biraz daha zamana ihtiyaç var. Slender Man’in acelesi yok.

Şehirlilerin baş düşmanı, istilacı
bir bitki. Halbuki, hem toprak ile hayvanlara hem de insanlara yararlı. Halk hikâyelerinden Ray Bradbury’ye, Fox Talbot’tan Chris Cornell’e
pek çok insanın tahayyülünü meşgul etmiş karahindiba.

Ömer Ünal modayı veya trendleri
değil teknolojiyi takip ediyor.
Tasarımdan çok, icat etmeye çalışıyor. Estetik kaygılardan uzak duruyor. Yaratma isteğinin özünde korku olduğunu düşünüyor.

Hızlı giyim ya da couture, büyük ya da küçük, birçok giyim markasının kendi parfümü var. Bir fanteziyi satmak üzerine kurgulanmış bu ürünler,
her sezon yenilenen koleksiyonların tersine, yıllar boyu değişmiyor.

ABD federal hükümeti Paris Anlaşması’ndan çekildi. Dünyanın geri kalanı ise, “durmak yok, yola devam” dedi! Lidersiz hareket olur mu?
Küresel ısınmaya karşı küresel karar almak mümkün mü?

Kurulduğu günden beri araştırmalar, sergiler ve kamusal programlarla NAI’den devraldığı mirası ileriye taşıyan Het Nieuwe Instituut’un, yüzeyler
ve temellük mimarlığına odaklanan
iki sergi üzerinden değerlendirmesi.

Le Corbusier’nin 17 yapısı 2016 yılında dünya kültür mirası listesine alındı. Jeanneretler ile söz konusu 17 yapı
ve bağlantılı kimi ıvır zıvır hakkında.

Bir yandan hepimiz varlık sebebi çözülememiş yabani otlar gibiyiz.
Ama sonra zor olanı başarıyoruz: Uzak mesafeden izliyor, bakıyor, yakından bakıyor, yaklaşıyor, öğreniyor ve nihayet selamlaşıyoruz. Tıpkı Sis gibi.

Birbirlerine hem benzeyen, hem de benzemeyen iki şehrin hikâyesi birçok soru akla getiriyor. Soruların çokluğu, bir soruyu unutturmamalı: “Herkes için eşitlikçi daha iyi bir düzen aramaktan vazgeçmememiz lazım, değil mi?”

Evden çevrimiçi alışveriş kontrolsüz genişlemesini sürdürürken mağazada alışveriş ise, iyice ev konforuna sahip olmaya başladı. Fiziksel mekân bir yana, alışveriş deneyiminin maddi doğasını yenilir yutulur kılan kolaylaştırıcıların bolluğu da dikkat çekici.

Ayrıldığı eski sevgilisi Alma’nın
gerçekçi bir kopyasını isteyen Kokoschka, bir kukla tasarımcısına insan boyutlarında bir bebek siparişi verdi. Sonrasında olaylar tuhaf
bir biçimde gelişti. Oyunun masum
bir etkinlik olduğunu kim söyledi?

Instagram’da kullanıcıların, şehrin atıklarıyla ve yıkıntılarıyla karşılaştığı anlarda çektikleri fotoğraflara sıklıkla rastlanıyor. Fotoğraflanan şeylere,
bir anıta veya bir sanat nesnesine olduğu gibi yaklaşabilir; onları bu düzeyde okuyabilir ve duygulanabiliriz.

Öğrenci değerlendirmelerinin ilk bakışta yadırgatıcı sorularından biri: Dersi veren öğretim üyesi anlattığı konuları biliyor mu? Oysa bugün herhangi bir konuda diplomalı bir meslek insanı kadar o disiplin içinden konuşabilmek mümkün.

Bir şehir baştan aşağı yıkıldığında, nerede birikir enkazı?.. Berlin doğu
ve batı olarak ayrıldıktan sonra,
Batı Berlin’in yıkıntılarından oluşan
ve bugün Berlin’in en yüksek noktası olan, Türkçeye Şeytan Tepesi olarak çevrilebilecek Teufelsberg üzerine.

Hava serin ve yağmurlu; zambaklar açıyor. Sis’in keyfi yerinde. Hepimiz
İbni Haldun ve hepimiz Comte’uz. Lezzet için çalışmak gerek. Sonsuza bakmak, seyretmek, yakından bakmak; bakmayı öğrenmek gerek. Ve vasat…

Arabanın boş koltuğu veya evin kullanılmayan odası gibi atıl kaynakların sermayeye dönüştüğü, arz ve talep taraflarının online platformlarda buluşan kişiler olduğu tüketim şekli ‘paylaşım ekonomisi’ üzerine.

Endüstriyel kirlilikle birlikte çürümeye bırakılan otomotiv fabrikalarının çöplüklerinde taşlaşan araba boyaları, tasarımcılara malzeme ve ilham oldu.

Müziği dinlemek, müziğin icrasını izlemek geçmiş ile gelecek arasında gidip gelmek için şimdiki zamandan ayrılarak bir seyahate çıkmaya benziyor. Tabii yeni şeyler keşfetmeye hazırsanız.

Etraf adblock kaynarken sosyal pazarlamanın artık temel taşı, tesiri yüksek insanlar. Yaşam tarzı kataloğu şeklinde yaşayan ve yaşatılan bu ‘influencer’lar, isimleri, cisimleri belli, sosyal ayak izleri çok geniş fenomenler.

Belleğin giderek yok olduğu Beyoğlu’nda gerçekleşen iki sergi, değişimin travmatik olduğu zamanlarda, belgeye ne kadar ihtiyaç olduğunu ve belgelemenin bir direniş biçimine dönüşebileceğini gösteriyor.

Bir mekân atmosferi, ses, ışık, renk, sıcaklık, malzemelerin dokusu gibi etkili öğelerin ötesinde, mekânsal özelliklerin gerçek veya efsane hikâyelerle bütünleşmesiyle oluşuyor.

“Virtual Depictions: San Francisco”, “Wind of Boston: Data Paintings” ve SALT Araştırma arşivindeki 1.700.000’i aşkın belgeyi sınıflayan/ilişkilendiren “Arşiv Rüyası”nın gerçekleştirilme süreçleri, veri işleyen algoritmalar
ve işbirlikleri üzerine.

Hiç eskimeyen soru: “Siz kuzum, kimlerdensiniz?” Hızlı, net ve sahici bir kumaşçı ve bir terzi. Gömlek diktirmek isteyen suskun bir müşteri. ‘Fedakâr’ anneler, çiftçiler, işçiler ve günleri. Hayatı ve hayalleri olanlar ve yağmur.

« [B]iz çocukların gözünde İstanbul’da bayramlarda ziyaret edilecek en uzak noktayı teşkil ederdi. Bayram harçlığı ihtimali kesinlikle sıfırdı, ama burası bizim için başka hazlarla doluydu. Ürperti! »

Almanya’da, Konstanz Gölü’ne bakan
bir tepede Dr. Otto Buchinger’in kurduğu bir klinik. Fazlalığa, gereksiz olana, gösterişe yer olmayan bir bina. İçeride 20 metre uzunluğunda,
bir istinat duvarı. Duvara işlenmiş tipografik bir yapıt.

İnsanın neresidir evi? Yerleşememek
bir seçim midir, bir arıza mı? Bir yere ait olmak gerçekten mümkün müdür?

Kapitalizmin elinde, vegan ve sentetik hayvansal mamullerin geleceği de şekerli tahıl gevreklerinkine benzeyebilir; vegan gıda da abur cubura, bol tuz ve yağ içeren şeylere dönüşebilir, çünkü bu gidişatın öncüsü Silikon Vadisi ve onun kültürü.

İpuçları: Yazı tipi tasarımı, font üretimi, Reading, TypeMedia, Type@Cooper, ATypI, TYPO, TypeCon, ISType