Dünyada yaşanan krizden kaçışı
fütürist bir bakışla teknolojide değil arkeolojik bir çalışmayla prehistorik yaşam biçimlerinde Kapadokya’da arayan Dünyadan Çıkış Yolları başlıklı sergi üzerine.

‘Sanat olarak hayat’ tanımına
denk düşen, üretiminin metaya dönüşmesinden çok üretimini bildiği tek hayat olarak yaşayan bir tasarımcı, Barney Bubbles üzerine.

Hayal gücü geniş, kendiyle muhabbetli çocuklar, sesleri çıkmayan kadınlar. Nocino, tarhana ve yüzlerce türü olan ayçiçekleri... Çoğaltabilmek, varlığını başka canlarla temasa sokabilmek için, önce yaşamak gerek.

MoMA’daki “Arkadaşlar Arasında” başlıklı retrospektif sergi,
Robert Rauschenberg’in sanatını
var eden güçlü işbirliği ve kolektif üretim arayışını özetliyor; hem sanatçı, hem de 1950’ler sanat ortamı hakkında düşünme imkânı sunuyor.

Kent, insanların kendilerini buldukları koşullar altında ortaya çıkan kolektif bir imalat; etkisi her zaman tekinsiz.
Bu etkinin Kafkaesk bir yabancılaşmaya dönüşmesiyse bugüne ilişkin bir durum.

« Hep ortalıkta, hiç değer verilmeyen; çoğu zaman kullanılmadan atılan şeylerdi. […] Fiziksel hacmi gibi zihinsel hacmi de çok az yer tutuyor; şimdi düşünüyorum da, bu benim için çekici bir özelliği olabilir. »

Fransız ulusal demiryolu sistemi için onarım ve üretim yapan Arles’daki fabrikaların boşaltılmasıyla atıl kalan sanayi sitesi, Luma Vakfı tarafından
bir sanat kampüsüne dönüştürülüyor.

İnsan seçtiği yaşam tarzının onaylanmasına ihtiyaç duyar mı? Seçim yapması şart mıdır? Yaşam, olağan akışı içerisinde kendi kendine şekillenemez mi? Forest Swords’un makbul yaşam tarzına dair soruları Sisyphos’la buluşturan Compassion albümü üzerine.

Yer, ev, aidiyet, memleket…
Hiçbiri kendiliğinden var olmuyor. Tersine, yeterince uğraşılınca her yer eve dönüşebiliyor; memleket oluyor. Hayat bitimsiz bir yerleşme ve göçme sürecinden başka bir şey değil galiba.

« Bir kitap aşığı, 1893 yılında aşkını konu alan 210 sayfalık bir kitap yazıyor, adını Kitab koyuyor. […] Kitabın nesnel varlığına ve değerine kafayı takmış olanlar için geçmişten gelen ve garip bir biçimde yakınlık uyandıran bir kitap Yazıksız’ın eseri. »

Bayram molası.

Her basit grafik, mesajı en iyi şekilde ileten bir soyutlama mıdır?
+
Obezitenin giderek arttığı bir dünyada kahverengi, aromalı, gazlı ve şekerli su ambalajı yapmak etik midir?

Mimarlık, rastlaşma ve karşılaşma fırsatları sundukça, birey olduğumuzu, ama yalnız olmadığımızı hatırlıyoruz.

“Eee, siz ne zaman planlıyorsunuz gitmeyi?” sorusuna inat, yazın bile Kadıköy’de olmak. Kentsel dönüşüm
her yerde. İnşaat gürültüsü, hafriyat kamyonları... Öte yandan direnen ağaçlar, cıvıldayan serçeler, denizin mavisi ve geçen yelkenliler, gemiler...

Gelenek ve yeni nesil tasarım-üretim ile bunların zıtlığı ve bir aradalığı üzerine bir kent ve yaşam hikâyesi. Mavi
ve Martin Parr bu hikâyeyi, kentin bir yerlerinde saklı kalmış kıymetler ve
bu kıymetlerin sunduklarıyla anlatıyor.

Para üretimi artık bankaların tekelinde değil. Hatta bitcoin, ethereum
ve diğer kripto paralar toplam
yüz milyar doları aşan piyasa değerleri sayesinde dünyanın en büyük bankaları ile yarışır hâldeler.

« Tercihlerin de bir sınıf oluşturduğunu ve her zaman çok rahat olmasa da insanın kendi seçtiği —ya da ister istemez sürüklendiği— sınıfların da bulunduğunu fark ettim. Rahat
bir durum değildi ama böyleydi işte. »

34 sergi, 31 müze ve 50’yi aşkın yayını geride bırakmış olan endüstriyel tasarımcı ve müzebilimci Burçak Madran’ın sunumu yedi başlıktan oluşuyor: Öğrenmeye Başlamak, Aramak, Bulmak, Özgürleşmek, İnanmak, Güvenmek ve Paylaşmak.

Alerji, hastane, muhabbet ve dostlar. Bir metafor olarak korumak; korumak üzere çoğaltmak. Zeytiniyle, merasıyla, kıyısıyla faunamız bozulmasın. İnsan turist gözünü kaybeder mi? Sis kedi olduğunu idrak etti! Ve deprem.

İki kişinin arasındaki uyum ya da uyumsuzluk ne gibi bir üretim alanı yaratabilir? Zaman içinde üretilmiş
bir durum sergi olarak işleyebilir mi?

Tasarım ve sanat pratikleri bir ya da birden çok mecra ile dolayımlanıyor. Mecraların teknolojik dönüşümünün ise, pratikler üzerinde önemli etkileri var. Kimi zaman bu etkiler, pratiğin yeniden tanımlanmasına da yol açabiliyor.

Buzulların erimesi gibi çevresel felaket senaryoları dünyanın sonunu hayal etmeyi kolaylaştırdı. Ne var ki, coğrafi kutuplardan çok daha önce erimeye başlayan başka kutuplar da var.
Bu kutupların erimesiyle, söz konusu son tahayyül dahi edilemez hâle geliyor.

« At, babasının sağında, abajurun
ışığında, dantelden çayırında,
babasının cebinden çıkartıp
kristal küllüğün içine koyduğu
bozuk paraları seyrederek geçirirdi, akşamları. Sıkılıyor gibi bir hâli yoktu hiçbir zaman. Mutlu muydu? »

“Yaşasın sanat” diyen bir bienalde, “Yaşasın!” dedirtecek yeni bir şey yok. Belki de artık, bağırmadan, yaygara yapmadan değmek istediklerimize değiyoruz… Bienal ve paralelindeki sergilerle Venedik’ten izlenimler.

Albümleri Hipgnosis tasarımı yirmi beş kayıtla 1968–1982 yılları arası rock müzik evreninden bir kesit. Albümlerin tasarımı mı, müzikler mi daha uzun ömürlü olacak; tartışmaya açık.

İster marul ister zeytin bayramı; bayramlar yayılan zenginliğin şamatalı, şen şakrak kutlamaları, mutlu bir toplumun ritüelleri olsun. Yağmaz denilen yağmur, yağıyor. Bostan kontrolden çıkıyor. Ve hasat: Lavanta!

Yüzyıllar içinde ortaya çıkan anonim korku hikâyelerinin yerini, çok kısa sürede viral olan hikâyeler aldı.
Sayısal mecralarda üretilen tekinsizliği anlamak için ise biraz daha zamana ihtiyaç var. Slender Man’in acelesi yok.

Şehirlilerin baş düşmanı, istilacı
bir bitki. Halbuki, hem toprak ile hayvanlara hem de insanlara yararlı. Halk hikâyelerinden Ray Bradbury’ye, Fox Talbot’tan Chris Cornell’e
pek çok insanın tahayyülünü meşgul etmiş karahindiba.

Ömer Ünal modayı veya trendleri
değil teknolojiyi takip ediyor.
Tasarımdan çok, icat etmeye çalışıyor. Estetik kaygılardan uzak duruyor. Yaratma isteğinin özünde korku olduğunu düşünüyor.

Hızlı giyim ya da couture, büyük ya da küçük, birçok giyim markasının kendi parfümü var. Bir fanteziyi satmak üzerine kurgulanmış bu ürünler,
her sezon yenilenen koleksiyonların tersine, yıllar boyu değişmiyor.

ABD federal hükümeti Paris Anlaşması’ndan çekildi. Dünyanın geri kalanı ise, “durmak yok, yola devam” dedi! Lidersiz hareket olur mu?
Küresel ısınmaya karşı küresel karar almak mümkün mü?

Kurulduğu günden beri araştırmalar, sergiler ve kamusal programlarla NAI’den devraldığı mirası ileriye taşıyan Het Nieuwe Instituut’un, yüzeyler
ve temellük mimarlığına odaklanan
iki sergi üzerinden değerlendirmesi.

Le Corbusier’nin 17 yapısı 2016 yılında dünya kültür mirası listesine alındı. Jeanneretler ile söz konusu 17 yapı
ve bağlantılı kimi ıvır zıvır hakkında.

Bir yandan hepimiz varlık sebebi çözülememiş yabani otlar gibiyiz.
Ama sonra zor olanı başarıyoruz: Uzak mesafeden izliyor, bakıyor, yakından bakıyor, yaklaşıyor, öğreniyor ve nihayet selamlaşıyoruz. Tıpkı Sis gibi.