The Away Days’in ilk albümü Dreamed at Dawn üzerine: “Bu albüm, dünya çoktan bir şey olmuş insanlarla ya da çok ünlü olmuş müzik gruplarıyla doluyken, hiçbir şeyi umursamadan, olabildiğince tekil olan hayatların, hiçbir umut ışığına inanmadan, kendi bildiğini okuması.”

Kripto-holiganlık ne demek?
Devletlerin kriptolara tavrı nasıl?
Bankalar işsiz mi kalacak?
En elzem soru:
Bu değerler daha ne kadar yükselecek?

« Geleneksel bilgiyi taşıyan araçlar olarak görüyorum bu nesneleri... [N]eredeyse tüm insanlık tarihi boyunca üretilmişler. Dolayısıyla, tüm dünya tarihini evde küçük bir alana sığdırdığımı düşünüyorum. »

Tüketime karşı bir dükkân!
Yağmur Sencer Musal ve Cahit Musal tarafından kurulan Dank, hâlâ pek benzeri olmayan bir ikinci el mobilya dükkânı ve ürün tasarım ofisi. “Ne kadar çok varlığa sahip olursanız, o kadar tutsak oluyorsunuz”, diyor Yağmur.

Çoğumuzun yediği-içtiği, yazıp-çizdiği ve hissettiği hemen her şey masa başında geçiyor. Kaçımız hayata
bir masadan atılmıştır? Kaçımız için
ev masa demektir? Masalarla ilişkimiz nasıl hikâyeler ortaya çıkarır?

Ayvalık’ın denizi. Bir kız çocuğu ile kumdan kale yapmak. Nostalji’nin etnografya müzesi. Kapari toplamanın keyfi. En hakiki ve demokratik lüks patlıcan kızartma. Defne ve domates. Şehir obez bir sistemin merkez üssü!

« Kararlar, ama asıl, tereddütler hayatımızı belirler. Doğa, adalet, bilim, politika veya para, hangi güce itaat edeceğimiz, kime hizmet edeceğimiz büyük ölçüde bu tereddütlerin sonucu. »

Bir kâğıdın üzerine şekiller çizerek küresel ısınma yavaşlatılabilir mi?
+
Müşteriye, “kusura bakma kaçmam lazım” demek caiz midir?

« [S]ıcak, çok sıcak günlerde ya da soğuk veya yağmurlu günlerde, fark etmez, tozlu bir Anadolu kenti ya da trafiği bol bir Ege adasında, her zaman belli biçimde loş olan bir arkeoloji müzesine girmek gibisi yoktur. »

Yıkım Dölü, tarih, mitoloji ve folklorun saptırılmış bir kurgusunun fantastik edebiyat ve ucuz çizgi roman kültürüne ait öğelerle çaprazlanmasının bir ürünü. Kitabı eline alan yeni okurun ilk fark edeceği, Mike Mignola’nın mecrada benzersiz çizim tekniği.

Kafasını dağıtmak isteyen birine verilebilecek en güzel hediyelerden biri iyi bir detektif hikâyesi ya da iki noir.

Hayatın sonunda, geriye ne bırakıyoruz? Sakanın bıraktığına denk bir hatıra,
bir iz bırakabilir miyiz arkamızda? Dünyaya bırakacağımız sıcak ise, herhangi bir yaz sıcağı değil;
ama bunu anlamak belli ki pek zor.

Müzik bitimsizce akarken müzikseverlere ve müzisyenlere neler oluyor? Müzik üretimini ve tüketimini kökten değiştiren streaming media teknolojileri kapitalizm için yaşamsal bir laboratuvara dönüştü. Laboratuvardan çıkıp çıkmamak ise, bizim elimizde.

Pek dost canlısı olmayan,
sokaklarında kimsenin kalmadığı, isteksiz karartıların şehri. Ürkütmek istemeyen gece. Otuz üç yaşında gazeteler ve eskimeyen, taze haberler. Porselen yemek takımı, açlık
ve bir armağan; insanları seveceksin.

Şehri feshetme arzusu, başka türlü bir kent ve kentsel yaşam tahayyülünün tükenmesi midir? Belki de asıl mesele, ister sahil kasabasında ister kentte olsun çalışmanın cehennem olmadığı
bir dünya hayal edebilmek.

Para birimlerinin halka arz süreci
ve yeni birimlerin kendilerini öncekilerden ayrıştırma çabaları...
Bir yanda ölü başkanların resimlerini taşıyan bilindik paralar, diğer yanda mucidi takip edilen görünmez paralar.

Kokunun bir mecra olarak kullanıldığı sanat formları ve bu alanda deneysel çalışmaları olan güncel sanatçılar.

Oyundan maddi kazanç elde edilmesiyle ilgili tartışmalar, Johan Huizinga’dan başlayarak bütün önemli oyun araştırmacıları tarafından sürdürülüyor. Hayal kurmak da oyun oynamak mıdır? Oyunlar oyun olmayan aktivitelerden nasıl ayrılır?

Genç Türkiyeli bestecilerin seslerinin, giderek tek sesleşen bir ortamın içinde bir ütopyayı andıran çoğulluğu.

Berlin’de sokakta yaşayan insanları
her an her yerde görmek mümkün. Merkezde, lüks caddelerde,
metro istasyonlarında, üniversite kütüphanelerinde… Devlet politikası
bir yana sokakta yaşamayan çoğunluk
—bizler ne biliyoruz onlar hakkında?

Akıl kaçırtacak şeyler keşke sadece domatesler olsa! Çılgın bir rüzgâr
ve sıcak. Kavruk hayatlar. “Hayat güzel diyeceğin saatler yaratmazsan,
hayatın talep ettiği mücadele seni içine kavrultur.” Rakıtini ve mutlu yıllar!

Bazı restoranlarda para üstünün yanında gelen karanfil oraya nereden geliyor? Avrupalı aristokrat sınıfın ihtişamlı sofralarından dini ritüellerde kullanılan tütsülere karanfilin hayli ateşli hikâyesi.

Tüketicinin parfüm seçiminde kişilik
ve duygusal eğilimler büyük rol oynuyor. Peki, parfüm reklamlarını diğerlerinden ayıran gariplik neden?

Meraklılık, dinamizm ve akışkanlık.
Bu üç kelime İtalyan grafik ve iletişim tasarımının en önemli figürlerinden Franco Grignani’nin işlerinin anahtar kelimeleri. Kural yıkmak ve yeni şeyler denemek de kariyerinin.

‘Halletme pratikleri’, günümüz tasarım ve üretim ortamı içerisinde kendine bir yer edinmemiş. Oysa bu günlük yaşam pratiklerini araştırmak, halletmek ile tasarlamak arasındaki farklılıkları ve kesişimleri keşfetmek bir tasarımcı için son derece ilham verici olabilir.

Dünyada yaşanan krizden kaçışı
fütürist bir bakışla teknolojide değil arkeolojik bir çalışmayla prehistorik yaşam biçimlerinde Kapadokya’da arayan Dünyadan Çıkış Yolları başlıklı sergi üzerine.

‘Sanat olarak hayat’ tanımına
denk düşen, üretiminin metaya dönüşmesinden çok üretimini bildiği tek hayat olarak yaşayan bir tasarımcı, Barney Bubbles üzerine.

Hayal gücü geniş, kendiyle muhabbetli çocuklar, sesleri çıkmayan kadınlar. Nocino, tarhana ve yüzlerce türü olan ayçiçekleri... Çoğaltabilmek, varlığını başka canlarla temasa sokabilmek için, önce yaşamak gerek.

MoMA’daki “Arkadaşlar Arasında” başlıklı retrospektif sergi,
Robert Rauschenberg’in sanatını
var eden güçlü işbirliği ve kolektif üretim arayışını özetliyor; hem sanatçı, hem de 1950’ler sanat ortamı hakkında düşünme imkânı sunuyor.

Kent, insanların kendilerini buldukları koşullar altında ortaya çıkan kolektif bir imalat; etkisi her zaman tekinsiz.
Bu etkinin Kafkaesk bir yabancılaşmaya dönüşmesiyse bugüne ilişkin bir durum.

« Hep ortalıkta, hiç değer verilmeyen; çoğu zaman kullanılmadan atılan şeylerdi. […] Fiziksel hacmi gibi zihinsel hacmi de çok az yer tutuyor; şimdi düşünüyorum da, bu benim için çekici bir özelliği olabilir. »

Fransız ulusal demiryolu sistemi için onarım ve üretim yapan Arles’daki fabrikaların boşaltılmasıyla atıl kalan sanayi sitesi, Luma Vakfı tarafından
bir sanat kampüsüne dönüştürülüyor.

İnsan seçtiği yaşam tarzının onaylanmasına ihtiyaç duyar mı? Seçim yapması şart mıdır? Yaşam, olağan akışı içerisinde kendi kendine şekillenemez mi? Forest Swords’un makbul yaşam tarzına dair soruları Sisyphos’la buluşturan Compassion albümü üzerine.

Yer, ev, aidiyet, memleket…
Hiçbiri kendiliğinden var olmuyor. Tersine, yeterince uğraşılınca her yer eve dönüşebiliyor; memleket oluyor. Hayat bitimsiz bir yerleşme ve göçme sürecinden başka bir şey değil galiba.