Dijital giyim, akıllı tekstiller, giyilebilir elektronik cihazlar, güneş enerjisi
ve 3D baskı teknolojisiyle biocouture ve nanoteknoloji alanlarında düşündürücü ve heyecan verici gelişmeler var.

Paris sayısız ve isimsiz enkazla kaplı
bir şehir. Place de Grève de, bu yaralı mekânlardan sadece bir tanesi.
Zaman içinde kimliğini, biçimsiz bir yığın hâlinde hareket eden insanların akıntısında yitirmiş, ismini kaybetmiş bir kimsesiz.

İnsanın herhangi bir etkiye verdiği tepkiyi gösteren veya simgeleştiren kaydedilmiş görüntülerin genel adı “reaksiyon videoları.” Yıllardır revaçta olan bu paylaşım şeklinin geçmişi, bugünü ve geleceği üzerine.

Her geçen gün artan ünü, Toro y Moi’yı hiçbir şeyin eskisi gibi olmadığına
ikna ediyor. Moi’nın 2017 albümü
Boo Boo, şu an gerçeğine sahip olduğu her şeyin hayalini kurduğu zamanlara, bir tür boşluğa duyulan özlemin nesnesine dönüşüyor.

Kendi deyimiyle “bir kısım tuhaf tesadüflerle” matbaacı olan Sermet Tolan’ın “paçasına boya bulaşalı” beri hayatının hiçbir döneminde başka bir şey yapmak aklının ucundan geçmemiş. Neredeyse 40 yıldır “kâğıt boyama
ve katlama sanatı”na vurgun.

Hayat, hiçbir şey yokmuşçasına akıyor. Yan yana başka dünyalar, hazmı zor ayrılıklar. Ne kadar çok yapanı olursa ekmeğin, o kadar çok gerçek gıda tasası sarar ortalığı; sonra bir bakmışsın, başka bir dünya mümkün olmuş.
Bir sabah ansızın, sonbahar. Ajvar!

« Yolculuk yazının bizatihi kendisi gibi… Her ikisi de, niyetiyle birlikte
başlatır sorgulamayı.
Yazdıkça ve yol aldıkça konuşulan ‘dil’
ya savrulur ya da yerine oturur.
Her yolculuğun yerinden oynattığı
ilk kavram ‘ihtiyaç’tır. »

Vukovar, Sırpların yeterli çoğunluğa ulaşmasıyla Sırpçayı, Hırvatçanın yanında ikinci resmi dil olarak kabul etti. Latin alfabesiyle birlikte Kiril alfabesinin de kullanılmaya başlanması işleri karıştırdı. İki tasarımcı duruma font tasarlayarak tepki gösterdi.

Bütün dünya bir Game of Thrones çılgınlığına kapılmış görünüyor. Vaktini GoT evreninde geçirenlerin bir kısmı geçmişte ‘gerçek insan öykülerini’ tercih edenler. Fantastiğe katedilen bu yol gerçeklik algısı üzerine ne söylüyor?

« Bir yer tarafından kapsanmak, hemen çocukluktan başlayarak hissettiğimiz, en erotik gereksinim olabilir. Oyun: Masa altındaki evler! İnsan varoluşunun yok olmaya, toz olmaya varacak erotizminin sahnesi ev. »

K-Pop’un ilk adımları Kore Savaşı ile atılıyor. Zaman içinde farklı kültürlerin ve değerlerin etkisiyle yoğrulan
Güney Kore’nin bu popüler müziği,
siyasi ve sosyal bağlamıyla bilindik
pop türlerinden hayli ayrışıyor.

« Yaşı müsait olanlar ‘Evinize koşun, Atari ile coşun!’ reklamlarını hatırlarlar. Biz işte evde Atari’yle coşanlardandık. Oyunları ve oyunlardaki bulmacaları çözmek hayatımızın merkezindeydi. »

Taylor Sheridan’ın yazıp yönettiği filmin hikâyesi genç bir kızın cesedinin bulunmasıyla beraber Wyoming’deki Wind River rezervasyonunda başlıyor. Zorlu yaşam koşulları, çetrefilli bir özerklik ve devletle problemli ilişki…

« Bir ölüm, bir nikâh, bolca yaş günü, manolyalar altında biten bir
Taksim seyahati, yanan, yana yana
yok olan bir orman, golf oynayanlar ve bir denizatı… haftanın özeti bu sanki. »

Sınırların kaldırılmasının giderek
hayali bile kurulamıyor. Peki, en
azından dijital olarak kaldırılmaları mümkün değil mi? Sınırsız sanal dünya ütopyasının önündeki en büyük engel ‘biz güzel insanlar’ olabilir miyiz?
Neden birbirimize destek olmuyoruz?

Bağlamını ve referanslarını yitirmiş hâlde duran bir yıkıntı ve yıkımın geçmiş ile gelecek arasında yarattığı boşluk... Reiche, merdiveni üzerinden arkeolojik bir yıkıntıya değil, yıkıntı hâlindeki
İller Bankası binasına baksa ne görür?

Irma kasırgasına atılan kurşunlar
ne kadar işler bilinmez ama nükleer
bir saldırının içimize işlememesi imkânsız. Üst-Kore’nin asi genci, saç tıraşından aldığı güçle, beyaz mantar bulutu misali tütüyor. Haklı olabilir mi?

« Karıştırdığı son renklere bakılacak olursa yine limon ağacının resmini yapıyordu, ama resim yoktu [...].
Limon ağacının resmini yapmaya bayılırdı, defalarca denemişti,
her defasında da, baktığımda kokusu gelecek gibi yapamıyorum, derdi. »

Bir bilgisayar oyuncusunun, oyunda kontrolün kendisinde olduğunu hissetmesinin önemli olduğu düşünülür. Kahramanın elindeki tüm gücün süreç içerisinde yok olduğu bir tür olan trajedinin ise oyunlarla bağdaşmadığı ileri sürülse de ilginç gelişmeler var.

Design Museum’un 2008 yılından bu yana verdiği Designs of the Year ödülleri ve bu yılın ödül adayları üzerine.

Uyanılır, koşulur, keyif çatılır, çalışılır. Sis güneşlenir, Mesut ve Mutlu uyur. Sonbahar yavaş yavaş gelir.
Güzel bir gün, bahçe duvarına kadar. Duvarın ötesi akıl şaşırtır, kargaları güldürür. Hiçbir şeyin tek gecede tazelenmediğini bilmek, kalan aklı korur.

Modern psikiyatri ve neoliberal
kent politikaları, delinin dışlanmasını meşrulaştırır. Mahallenin delisini
takip ederek mekân, toplum ve birey ekseninde gündelik hayat ve kültüre dair neler söylenebilir?

Güney Amerika’dan Avrupa’ya
Kristof Kolomb ile birlikte gelmiş
ve bir zenginlik göstergesi olarak ziyafetlerde yerini almış. Ananasın, Türkiye’ye halka şeklinde dilimler hâlinde konserve olarak girdiği
sanılsa da seralı anılarda yeri var.

Başrolünde amatör dedektif de, polis teşkilatı içinde çalışan profesyonel de olsa, hikâyenin sonunda katilin bulunup her şeyin normale döneceğini bildiğimiz ve bu ‘düzen restorasyonu’ vaadiyle de bizi rahatlatan klasik polisiye üzerine.

Bu soruya yanıt veren Uğur Altun,
Elif Deneç, Sedat Girgin, Gökçe İrten, İpek Konak, Mert Tugen ve Burcu Yılmaz Molly, Pim ve Milyonlarca Yıldız adlı kitaptan bir sahneyi resimlediler.

Denize kıyısı olan bir şehir ama dev liman tesisleri yok. Sanki şehrin içinde yeşil var gibi değil de, yeşilin içinde şehir var gibi. Birkaç yüksek tepe varken şehrin geri kalanı hayli düz. Böyle bir topografya nasıl oluştu?

“Eylül!.. Öyle bir ay ki, geçen her güzel günü için ona minnettar olmak gerekir. Eylül üzüntü ve hasret ayıdır…”
Lou Reed’den James Brown’a
Kurt Weill.

Çeyrek yüzyıl. Trajedi: Bindiğin dalı keserken haklı olmak. Henüz yağlanmamış zeytinler ve akıllara zarar kavunlar. Eskiler nasıl yapıyordu, şimdi neden yapılamıyor? Mutlu ve Mesut;
iki saatlik bir tanışıklık bir ömre bedel.

Akıllıca örülmüş bir biyografik roman, şahsiyeti belki de müziğinden daha etkili olmuş bir besteci ve onun öznesinde bir modern kentsoylu bireyin yaşadığı içsel çelişkiler, inkârla kabul arasındaki gelgitler üzerine.

100 yaşında bir mimarlık, tasarım
ve sanat ‘akımı’ bugün kime, ne anlatır? Kimilerine yapmakta olduklarının
meşru ve kaçınılmaz olduğunu, bazılarına ise yapmak zorunda kaldıklarının değiştirilebileceğini.

Londra’da bir caddede Türkiyeli göçmen dükkân sahipleri ve çalışanlarıyla yapılan söyleşiler ve caddenin yürüyerek deneyimlenişinin bir metin
ve çizim kolajı olarak ifadesi.

27 Ağustos 1978’de 35 yaşında öldüğünde ardında fiziksel herhangi
bir yapıt bırakmayan, öteki ile karşılaşmayı olumlayan, mimarlığın
tek yolunun buna izin vermek olduğunu söyleyen, toplamayan, yapmayan,
yıkan, yerinden eden Matta-Clark.