Boom, kitap nesnesine tasarlanacak bir yüzey olarak bakmak yerine, onu anlatı kurgulayabileceği mimari bir yapı olarak görüyor. Kitaplarında içerikle formu birbirinden ayırmak söz konusu değil.

Lisedeyken biri elektronik müzik denemeleri yapan, diğeri punk tutkunu iki arkadaşın yıllar sonra tesadüfen birbirlerini bularak kurduğu
Bob Moses’ın Days Gone By albümü ve ağrı dindirebilme potansiyeli üzerine.

Biz (görsel olarak) kimiz?
+
Bilgi vermesi de beklenen
bir grafik ürünün birincil önceliği daima kolay okunabilir olmak mıdır?
(Beş grafik tasarımcı yanıt veriyor.)

Değişik şehirlerde pek bilinmeyen, gidilmeyen adreslerde sürprizli müzelerle karşılaşmak üzerine: Stockholm Ulaşım Müzesi,
Malmö Çikolata Müzesi,
Kopenhag İşçi Müzesi
ve Amsterdam Kedi Müzesi.

Kuram ve pratiği birbirinden
ayrı görmediği gibi akademisyenliği, sanatsal üretimi ve aktivizmi de birbirinden ayrı şeyler olarak değerlendirmeyen belgesel sinemacı
ve akademisyen: Can Candan.

Herkes birbirini süzüyor. Taksi hırsızları ve bir tür performans. Herkesin birbirinde aradığı bir cevap var. Öldürmeyen arızalar, farklı usuller
ve farklı tecrübeler. Hakkaniyet,
onur ve iyi bir ekmek: Daha haysiyetli bir medeniyet inşa etmenin başlangıcı.

« Farklılıkların çakıştığı noktaları, ayırıcı sınırlar olarak değil, zenginleştirici eşikler olarak görebilsek keşke. »

« CANAN’ın işlerine yaklaşmanın
hep ‘ya/ya da’lı yolları var. Ya ‘masal’ın dinginliği ya aklın huzursuzluğu; ya mitolojiyi kadından yana çevirmenin renkliliği ya erkeklerin ele geçirdiği mitolojilerin karanlığı, ya… »

Her şeyden kopan, her şeye bulaşan,
her şekilde seyahat eden ve her yere sinen toz... Dışarısını içeriye getiren, canlı ile cansızı; bitki, hayvan ve insan kalıntılarıyla mikrobu birleştiren becerikli ama tekinsiz bu madde mimaride bir tasarım problemidir.

Mother!’ın çok sembollü hâli filmi eleştiriye açık hâle getirirken Darren Aronofsky’nin filmi konumlandırmaya çalışan röportajları, tartışmaları alevlendiriyor. Mother! yüzyılın en kötü filmlerinden biri olabilir mi?

« ‘Tek bir sorumluluk vardır –güzellik.
Tek bir gerçek vardır –hayal.
Tek bir güç vardır –sevgi.’
Benim gördüğüm bunların hepsi
bir Marimekko çantasına sığmış. »

« Aslında sabahın bu saatinde dinlenmesine gerek yoktu, yorgun olmaması gerekirdi. Yorgun olan bedeni değil aklıydı. O küçük aklı, uğraşmaması gereken, hiç onun üstüne vazife olmayan bir sürü işle meşguldü
ve bu yüzden de yorgundu. »

Çimen kokan yakıcı bir yağ: Sıvı altın! Bahçede ortaçağ kaleleri gibi hendekler. Yığınla odun. Gece gelmeyen yağmur, gece yarısından sonra yağar; toprak mutlu. Mutlu ve Mesut ve topal bir başka arkadaşlarıyla yürüyüş. Soba,
ilk kez yanar. Sahiden, bu ev kimin?

Neden popüler yazılımlar, şarkılar, filmler ucuzlamaz? Neden kimsenin ilgilenmediği filmler, şarkılar ucuzlar? Nasıl oluyor da ‘dünyayı değiştirecek’ sanılan hemen her yenilik, kapitalizmin bir aracı hâline geliyor?

Okullar Okulu’nun konusu, öğrenmekten öğrenmek. Bu açık çağrı tasarımcılar, mimarlar, bilim insanları, mühendisler, şefler, zanaatkârlar, aktivistler
ve akla gelebilecek herkes için.

Konstantin Grcic ve kamusallığın
otel odaları, havaalanı lounge’ları
ve eski bir nükleer sığınağa saklandığı
günümüz dünyasında, mütevazı
ama yepyeni bir boyutu olan
kamusal alanlar tahayyül etme denemeleri.

Promethea’nın hayal edilmiş
her şeyin bulunduğu dünyasından
Yıldız Savaşları’nın genişletilmiş evrenine, kurmaca da olsalar
ticari kaygılardan ve kurallardan bağımsız olamayan kurgu dünyalar
ve karakterleri üzerine.

Görgü tanıkları, kamera kayıtları, cinayet aletleri fazlasıyla mevcut. Nerede, ne zaman, neyi,
kimin yaptığı gün kadar aşikâr.
Neden ise yok. Peki, neden olmaması anlamlandırmaya engel mi?

Ana akım moda dünyası, dayatılan beden ideallerine karşı gelişen başkaldırı hareketini artık benimsiyor.

İktidarın gücünü göstermek için kullandığı değil, bizlerin yaşamındaki balkon. Sefasını sürenden
duvarlar örerek odasına katana
ya da pencerelerle kapatıp ardiyeye çevirene, bir balkon kültürü var;
belki de kaybolmaya başlayan.

Miskin mi miskin bir gün. Servis ve angarya. Distopik bir cezaevine dönüşen şehirler ve şehir-devletler. Dünyaya olumsuz etkisini bir türlü azaltamayan sefil bir tür. Sonbahar: boşalan pazar, son incirler, negroni, dolunay.

Mesleki üretim, meslek adına üretim
ve konmuş bir tuğla varsa onun üstüne bir tuğla eklemek üzerine.

Jan Boelen’la çıkılan yaratıcı endüstri
ve katılımcı üretim pratikleri odaklı yolculuk üzerine.

Sıradağların oluşturduğu vadiyi neredeyse tamamen kaplamış devasa bir şehir. Sürekli yayılan, karşısına çıkan engelleri aşma güdüsü kuvvetli, insan yapımı müthiş yoğun bir organizma. Farklı şehirlerin birleşimi olabilir mi?

Nefes alıp verirken hışırdayan, çatırdayan, mırıldanan, uğuldayan, fısıldayan İstanbul’da bir oda ve Zimoun’un gürültü-sessizlik, karmaşıklık-ritim gibi karşıtlıklarla ürettiği zengin mekânsallık üzerine.

Kadın hakları savunucuları için bisiklet, kadınlar için bir özgürlük makinesiydi. Kadına özgüven ve bağımsızlık hissi aşıladı hatta iç çamaşırı dahil kıyafetini değiştirdi. Nevsal-i Servet-i Fünun’a bakılırsa kadınların velospide merakı da bu makineye bir zarafet getirdi.

Müziğin dünyayı değiştirebileceğine inanılan 90’ların alternatif rock dergisi Ray Gun’ın ilk üç sayısından müzikler: Rage Against the Machine, Sonic Youth, PJ Harvey, Alice in Chains…

Hiçbir şey tek yerde, tek biçimde cereyan etmiyor; bu iki ileri bir geri hayatta. Ağaç dikmek ve büyüdüğünü görürken ondan öğrenmek. Değeri biçilmemiş hiçbir şeyin var olamadığı bu düzende mutluluk. En kötü zamanda bile bir bebek tazeliyor insanın ruhunu.

Kendinden sonra gelen birçok fanzini etkilemiş olan Mondo Trasho, kimileri için Türkiye’nin ilk fanzini. Fotokopinin tüm imkânlarından yararlanmakla kalmıyor, el yapımı foto manipülasyon, kolaj, cut up gibi tekniklerle birlikte sayfa düzeniyle de oynuyor.

Dijital giyim, akıllı tekstiller, giyilebilir elektronik cihazlar, güneş enerjisi
ve 3D baskı teknolojisiyle biocouture ve nanoteknoloji alanlarında düşündürücü ve heyecan verici gelişmeler var.

Paris sayısız ve isimsiz enkazla kaplı
bir şehir. Place de Grève de, bu yaralı mekânlardan sadece bir tanesi.
Zaman içinde kimliğini, biçimsiz bir yığın hâlinde hareket eden insanların akıntısında yitirmiş, ismini kaybetmiş bir kimsesiz.

İnsanın herhangi bir etkiye verdiği tepkiyi gösteren veya simgeleştiren kaydedilmiş görüntülerin genel adı “reaksiyon videoları.” Yıllardır revaçta olan bu paylaşım şeklinin geçmişi, bugünü ve geleceği üzerine.