Bauhaus, Cocteau Twins, Pixies…
1980 yılından 90’ların başına dek albüm tasarımından müziğe, üretilen her ne ise, onun sadece bir meta olmaması için direnen 4AD’den müzikler.

Sonsuz manzara barındıran İstanbul’a dair, çeşitli araçlarla her an yeniden
bir manzara kurulur. Buna rağmen İstanbul manzarası denince, akla
ilk gelen tarihi yarımada silueti olur.
Bu siluetin diğer İstanbul manzaraları üzerine kurduğu iktidar kaçınılmaz mı?

İlk kış misafiri. Yeterli mi battaniyeler? Ayvalık'ta Hasat Şenliği. Koşulları eşit başlamamış çocuklara elveren bir derneğe destek kampanyası. Koşmak sadece bacakların yaptığı bir eylem değil. Kampanyacılığın başı sonu,
ha lüfer için ha bebekler… bir maraton.

Hip hop çevrelerinde keeping it real
sıklıkla kullanılan bir deyim
—adeta bir tavsiye.
Peki, nedir bu gerçek olmak meselesi?
Bir insan ne yapınca gerçek oluyor?

Kapanan onlarca dükkânın hayaleti arasında Beyoğlu Sineması’na sığınmak. Sinema seyircisini ailesi olarak gören
ve sinemayı filmden öte yaşayan
yer göstericisi Ali Abi’yi dinlemek.

Sayısız yaşantıya ev sahipliği yapan
bir metropol olarak vücut:
“[…] tüm bileşenleri farklı yeğinlik seviyelerinde aktif ve afektif olan dinamik bir kompozisyon […] öngörülemeyen ve ucu açık bir süreç.”

Latince ismi Monstera Deliciosa olan devetabanının adı canavar pençelerini çağrıştıran yaprakları ve çok lezzetli olduğu söylenen meyvesinden geliyor. Yapraklarının delikli yapısı nedeniyle İsviçre peynirine de benzetilen bitki sanatçıların da favorisi.

Meriç Öner ve Melis Cankara ile, mimarla işveren arasındaki kritik ilişkiyi ve iletişimin ürüne nasıl yansıdığını tartışmaya açan araştırma sergisinin, temel kavramları, yapım süreci
ve tasarımı üzerine söyleşi.

Çoklu mecra içeren performanslarının gereksindiği her alana bulaşan, yapıt
ve izleyici arasındaki mesafeyi açan,
son derece soğuk ama kanlı bir icracı.

İlk kez biri Sis’in kâğıtlarına bakar.
Kışa girerken bir derin temizlik.
Sular durulmayacak, zira tarihte derin çentikler var. Bu vakitte, bu coğrafyada, nasıl sıktığını bildiğin arkadaşlarının yağını eve getirebilmek çok güzel.

Bir adanın ucunda, denize doğru yarımada olarak uzayan bir şehir.
Farklı zamanlarda, farklı kullanıcılar
için gelişen ve geliştirilen yerleşim dokularına sahip. Bunca farklı kullanıcı hangi şehirde iç içe yaşıyor?

Her şeyin altüst olup dünyanın yeniden şekillendiği tekinsiz ve tehlikeli 1930’lar, belki de uzak bir geçmiş değil.

Hayatlarımıza ve yaşadığımız kente dair duyduğumuz heyecanlar, yaptığımız keşifler ve yarattıklarımızın kent yaşamını ve dolayısıyla hayatlarımızı zenginleştirme ihtimali üzerine.

Adaptasyon’un bu bölümünün konuğu Orkan Telhan. Gıda tasarımının biyoteknoloji içerisindeki yeri, Telhan’ın muz ve simitle yaptığı çalışmalar, maya ile fermantasyonun geleceği serinin
ilk bölümünde öne çıkan konular.

İstemli olarak aç kalmak ya da bırakılmak son derece politik bir seçim ya da uygulama. Öte yandan tokluk
ya da yemek üretimi de iyimser
ve uzlaşmacı bir politik eylem alanı.

Avrupa başkentleri arasında halen
en ucuzlarından biri olması, Berlin’e göçü artırıyor. Getto gözüyle bakılan mahallelerin dönüşüme girmesi de
ev bulmayı zorlaştırıyor. Ev konusunda sürekli uyanık olmak önemli.

Yazdan kalma günler bunlar. Mevsimlik komşular. Sinir bozucu bir su deposu ve hidrofor. Ve Defne elini kaptırır. Bazen bırakabilmek gerek. Beyrut: Man’oushe, za’atar, bir dolu ağaç, olağanüstü evler ve ima ettikleri yaşam biçimleri.
Gitmeli herkes, bir ufuk bulmaya...

Yerde durmak veya bir yüzeye sabitlenmek yerine, asılabilecek,
her yönden görülebilecek ve
kavanoz kapaklarından dokunmuş, alışılmadık bir kilim nasıl tasarlanır,
nasıl uygulanır?

Boom, kitap nesnesine tasarlanacak bir yüzey olarak bakmak yerine, onu anlatı kurgulayabileceği mimari bir yapı olarak görüyor. Kitaplarında içerikle formu birbirinden ayırmak söz konusu değil.

Lisedeyken biri elektronik müzik denemeleri yapan, diğeri punk tutkunu iki arkadaşın yıllar sonra tesadüfen birbirlerini bularak kurduğu
Bob Moses’ın Days Gone By albümü ve ağrı dindirebilme potansiyeli üzerine.

Biz (görsel olarak) kimiz?
+
Bilgi vermesi de beklenen
bir grafik ürünün birincil önceliği daima kolay okunabilir olmak mıdır?
(Beş grafik tasarımcı yanıt veriyor.)

Değişik şehirlerde pek bilinmeyen, gidilmeyen adreslerde sürprizli müzelerle karşılaşmak üzerine: Stockholm Ulaşım Müzesi,
Malmö Çikolata Müzesi,
Kopenhag İşçi Müzesi
ve Amsterdam Kedi Müzesi.

Kuram ve pratiği birbirinden
ayrı görmediği gibi akademisyenliği, sanatsal üretimi ve aktivizmi de birbirinden ayrı şeyler olarak değerlendirmeyen belgesel sinemacı
ve akademisyen: Can Candan.

Herkes birbirini süzüyor. Taksi hırsızları ve bir tür performans. Herkesin birbirinde aradığı bir cevap var. Öldürmeyen arızalar, farklı usuller
ve farklı tecrübeler. Hakkaniyet,
onur ve iyi bir ekmek: Daha haysiyetli bir medeniyet inşa etmenin başlangıcı.

« Farklılıkların çakıştığı noktaları, ayırıcı sınırlar olarak değil, zenginleştirici eşikler olarak görebilsek keşke. »

« CANAN’ın işlerine yaklaşmanın
hep ‘ya/ya da’lı yolları var. Ya ‘masal’ın dinginliği ya aklın huzursuzluğu; ya mitolojiyi kadından yana çevirmenin renkliliği ya erkeklerin ele geçirdiği mitolojilerin karanlığı, ya… »

Her şeyden kopan, her şeye bulaşan,
her şekilde seyahat eden ve her yere sinen toz... Dışarısını içeriye getiren, canlı ile cansızı; bitki, hayvan ve insan kalıntılarıyla mikrobu birleştiren becerikli ama tekinsiz bu madde mimaride bir tasarım problemidir.

Mother!’ın çok sembollü hâli filmi eleştiriye açık hâle getirirken Darren Aronofsky’nin filmi konumlandırmaya çalışan röportajları, tartışmaları alevlendiriyor. Mother! yüzyılın en kötü filmlerinden biri olabilir mi?

« ‘Tek bir sorumluluk vardır –güzellik.
Tek bir gerçek vardır –hayal.
Tek bir güç vardır –sevgi.’
Benim gördüğüm bunların hepsi
bir Marimekko çantasına sığmış. »

« Aslında sabahın bu saatinde dinlenmesine gerek yoktu, yorgun olmaması gerekirdi. Yorgun olan bedeni değil aklıydı. O küçük aklı, uğraşmaması gereken, hiç onun üstüne vazife olmayan bir sürü işle meşguldü
ve bu yüzden de yorgundu. »

Çimen kokan yakıcı bir yağ: Sıvı altın! Bahçede ortaçağ kaleleri gibi hendekler. Yığınla odun. Gece gelmeyen yağmur, gece yarısından sonra yağar; toprak mutlu. Mutlu ve Mesut ve topal bir başka arkadaşlarıyla yürüyüş. Soba,
ilk kez yanar. Sahiden, bu ev kimin?

Neden popüler yazılımlar, şarkılar, filmler ucuzlamaz? Neden kimsenin ilgilenmediği filmler, şarkılar ucuzlar? Nasıl oluyor da ‘dünyayı değiştirecek’ sanılan hemen her yenilik, kapitalizmin bir aracı hâline geliyor?

Okullar Okulu’nun konusu, öğrenmekten öğrenmek. Bu açık çağrı tasarımcılar, mimarlar, bilim insanları, mühendisler, şefler, zanaatkârlar, aktivistler
ve akla gelebilecek herkes için.