Havaalanı macerası: Uçakta başka bir kedi daha var. Soğuk Mutluköy’ü kaplar. Şehrin ekmekle imtihanı. En derin zaafımız: Ayrı ayrı ve yapayalnızız.
Haz: Ya ayıp ya lüks! Mizahını, şarkısını kaybedenler savaşa mı gider acaba?

« Özrün uzamı, hayali ama direkttir; muhatabına yaklaşır ve onu sarar, minyatürün mekân tasavvuruna benzer bir yerde: İç ve dış, tüm mekânlar,
tüm elemanlarıyla birlikte mesafeyi ölçülebilir olmanın ötesine taşır. »

Her aralık sonu olduğu gibi
üçer konuyla yıl değerlendirilmesi.
Yıl, sessizliği kıranların yılı.
Kral kim; nesnel mi, öznel mi?

« [P]encereden görülen sokakta algılanan, sadece ritimler değil bunlarla birlikte bütün bunların ‘şimdi’yi oluşturduğu gerçeğidir. Şimdi, şu anda ve buradadır, şimdi farkın kendisidir… »

18. yüzyıldan bugüne geniş bir aralığı kapsayan içeriğiyle dünyadaki en büyük mimarlık arşivlerinden birisi üzerine.

Ütopya/Distopya temalı mimari
tasarım stüdyosu kapsamında geliştirilen Jenerik Ada, İstanbul’un üçüncü havalimanının hemen yanında kurgulanmış, halka açık ve turistik
bir tema adası.

Bir sene önce Noel Baba ile başlayan
bu yazı dizisi, bugün kimi kitaplardan bazı alıntılar ve fotoğraflarla sonlanıyor. “[K]opuşumu kutlamam lazım. İçinde tutsak olduğum giysilerim, eşyalarım artık yok.”

Niye balık yok? Kurak geçti sonbahar. Cahilliğin seçildiği bir dünyada iyi olmak kabil mi? Her türden oburluk her yerde. Yeni tamir olan kalbim seni nasıl sevmesin? Yeni bir dostla hızlı tanışma ve radikal bir ilişki düzenlemesi.

Siyahi karakterlerle yeniden kurgulanan Alice Harikalar Diyarında ile 2016’da başlayan dönüşüm 2018’de sürüyor.

Sinema fenerleri, ilk büyük sinema salonlarının açıldığı 1920’li yıllardan başlayarak 1990’lara kadar seyirciyi sinemaya çeken önemli bir tanıtım aracı. Bu fenerleri kimlerin nasıl yaptığına
dair bilgiler ise bölük pörçük.

Bu dizinin amacı Tolkien’in metin ve çizimlerinden faydalanarak gerçekten nasıl bir dünya hayal ettiğini anlamaya çalışmak. Tıpkı insanlar için olduğu gibi elfler için de bütüncül, tek bir mimari anlayıştan söz etmek zor.

Türkiye’de Mimari Maket, maket yapımcılarını tanımakla başlayan
araştırma ve arşivleme çalışmasının ürünü bir Studio-X sergisi.
Küratör Pelin Derviş’le söyleşi.

Her şey, Meksika’nın ünlü pembe dizi oyuncularından Kate del Castillo’nun içkiyi fazla kaçırdığı bir akşam, Meksika hükümetini eleştirirken El Chapo’ya seslenen bir tweet atmasıyla başlıyor.

Moby’nin yapılar ve şarkılar arasında
bir tür “manevi tesirler denkliği” kuran playlist’i ve yazarın ekledikleri.

Wiseman, Ex Libris belgeseliyle
New York Public Library üzerinden kütüphane kurumunun günümüzde insan ve toplum için ne anlama geldiğini düşün(dür)üyor. “Public Library basit
bir kültürel merkez değil, toplumu topluma dahil eden canlı bir organizma.”

Zaaflarımızla sınanırız. Filtreleri, şablonları terk etmenin notu:
On üzerinden iki! Nasıl aşılabilir yalnızlıklar? Vasat, vasat ve yine vasat. Simit ve kuzen bagel. Siyah beyaz televizyonlar, naif ve nefis Kaygısızlar! Uzadıkça uzayan “şu an” mahkûmları.

Bitcoin geleceği tahmin edilmesi
güç ama ilginç bir deney.
Matematiksel denklemler, blok-zinciri ya da kriptografi meseleleri bir yana, göz ardı edilen bazı nitelikleri
fazlasıyla belirleyici.

Raporlanması gereken boş evler, çakılırken ıskalanmış çiviler,
duvarın dibine dökülmüş küfürler
ve acelesi kalmamış sessiz bir şehir...
En çok bulunan şey zamandı ve çok ucuzdu artık.

« Kalem, mimarlık pratiğinin bilgisayarla tasarıma dayalı dünyasında bir yöntem olarak yavaşlığı çağırıyor. Ellerimiz hareket ederken, düşünmeye ve hareketlerimizi gözlemlemeye
zaman açıyor. Nefes alıyoruz. »

Şiddete maruz kalmak, insanları ne hayatta ne de bilgisayar oyunlarında yıldırmıyor. Güç ilişkileri görünenden karmaşık. Sid Meier’s Civilization rekabet ve güç üzerine düşünmek için, iyi bir strateji oyunu.

« [K]olye, sadece … süs eşyası olarak görülmemeli … kültürel bir kutlama işareti veya bir birikim yöntemi de ... Boyun, hemen başın altındaki bu alan, bir görünürlük alanı belli ki. Bu yüzden bir ifade alanı olarak da görülebilir. »

Havalar serinledi, ama soğuk değil hâlâ. Hasat sürüyor. Işık her şeyi değiştiriyor. Muazzam bir ay! On iki yıl sonra kaplan olduğunu hatırlayan Sis. Neden
hiç öğrenmedik acaba makamları? Batan bir gemi ve hâlâ kim gemide
kim değil kavgası. Su, fark ediyor.

« Hareketleri dondurmak [Varol] için
bir öncelik değil. İstediği zaman ortama yırtıcı bir şekilde kendi ışığını vermekten çekinmiyor. Fotoğrafların yüzeylerindeki dokuda sürekliliği pek umursadığı söylenemez. Peki acaba
neyi umursuyor? »

Veri veya bilgiyi görselleştiren ürünleri tarif etmek üzere 1960’larda icat edilen infografik kelimesi, günümüzde okur çekmek amaçlı tatlı görseller için kullanılıyor. Oysa ortada aynı isme sahip olamayacak kadar farklı iki pratik var.

Yaşam biliminin artık laboratuvarlardan çıkıp, taşınabilir bilgisayar boyutunda bir düzeneğe sığmasına tanık oluyoruz. Orkan Telhan’la biyoteknoloji üçlemesinin sonuncusunda Mikrobik Tasarım Stüdyosu üzerine söyleşi.

Yıkarak inşa etme durumu İstanbul’da orta ve üst sınıfın ikamet ettiği pek çok semtte yoğun bir şekilde yaşanıyor. Çıkmacı piyasası epey hareketli.
Birinin çöpü diğerinin hazinesi.

Kapitalist gerçeklikte kuruntular
ne kadar saçma? Kim gerçekten hasta, kim sağlıklı? Korkulan gerçekleşmese bile korkunun sürekliliği, önlem alma saplantısı içine iter herkesi.

Tasarım hakkında içerik üretme arzusunun ekonomik ‘sürdürülebilirlik’ ile ilişkisinin canlı kaldığı örnekler.

« Kültür sanat yapılarının sadece uyguladıkları politikalarla değil, fiziki varoluşlarıyla da devletin ideolojik aygıtları olabildiğini görüyoruz. Aslında yeni AKM binasının dış cephe tasarımı da doğrudan bunu söylüyor bize. »

Kişi refikinden bilinirmiş. Pratik edilmeyen vicdan, işe sürülmeyen akıl yarının cehennemini garantiliyor. Herkesin gittiği o mevsimlerden… Kuru, galeta, kırıkkırak ve peksimet. Roman, hikâye, şiir ve Borges. On iki yabancı.

« Gözler önüne çırılçıplak konuşlandırılmış kütüphaneler, sahiplerinin gerçekte oldukları kişiyi, olmak istediği kişilik ardında
gizlemek adına kurduğu barikatlar
gibi gelmiştir hep. »

Belki Ali Seydi gibilerin teorik olarak özendiği ‘düzen’ evcilleştirilmiş bir kamusallıktı. “Belki bu nedenle sokaklar güzel, hareketli ya da kalabalık değil sadece ihtiyaçtı, belki tam da bu yüzden ‘yollar, caddeler [...] hiçbir kimsenin
malı değildi.’”