“Erek’in bir günde almadığı; uzunca davulla konuşarak, onunla iletişime geçerek, onu çalarak, ona dokunarak, omzuna asarak, yeri gelince döverek şekillendirdiği” kararlar...

Yorgunlukla çaylı, kahveli mücadele sürüyor: “Yorgunluk bir üretkenlik sorunuydu, bir iş görememe hâli
ve evrensel işleyiş ilkeleriyle de çelişiyordu. Dolayısıyla yorgunluk
bir suç, ahlaki bir sorun, topluma
ve evrensel değerlere ihanetti.”

Ne uzunlukta anlatılırsa anlatılsın,
“her hayat kısa” ve nasıl bakılırsa bakılsın “her insan görebildiğimizden çok daha fazla çelişki barındırıyor.”

Amazon kasiyersiz ilk dükkânını açtı. Nakit yok, kredi kartı yok. Ekmeği, peyniri çantasına koyan çıkabiliyor. Simbiyotik ilişkiler hız kazandı.
Artık tüketim, ele tutuşturulan
bir fişle sonlanmayacak.

Hızlı kentleşme sorunlarına odaklanan bir etkinlik Bi-City Biennale of Urbanism\Architecture, Çin’in ilk özel kültür ve tasarım merkezi Design Society ve Shenzhen üzerine.

Mimari temsilin önemli bir bütünleyicisi olan insan figürü, ölçeği belirtilmemiş çizim ya da maketleri okunaklı kılıyor. Bitimsizce kopyalanan bu bedenler kimin; mimari tahayyülleri nasıl
işgal ettiler?

Biraz da ihtiyaç duyan olunmalı.
2018 model insan kafa karıştırıcı.
Ya yoğurt, yoğurt değilse? Hâkim
kelime endişe. Bir başımıza aslında hiçiz. Bazen havaalanından başlıyor şehir. Dehşetle irileşen gözleri, samimi memnuniyetin örttüğü bir tecrübe.

Bir ‘ters akıntı’ yaratma çabası.

« The National’ın yedinci albümü
Sleep Well Beast yapılacaklar listesiydi; yapılmaması gerekenleri sıralayan, yapılacaklar listesi. […] Albüm kapağında dinlediğimle bir noktada
ilişki kurmayı beceremediğim,
içime sinmeyen bir taraf vardı. »

Tirion, Aman’daki en güzel, en önemli, muhtemelen en büyük şehirdir ve ağaçlar bu kentte her zaman önemlidir. Bir Falmari kenti olan Alqualondë’de ise kentin en önemli parçası denizdir.

« [K]adın hiçbir şey söylemeden terlikleri ayağından çıkartıp adamın giymesini bekler. Uzun sessizlikten sonra duyulan ilk replik ‘sanki meleklerin derisini yüzüp ayağıma giymişim gibi’ olur. »

İzmir Kültürpark’ın yeniden kentin
kalbi olması amacıyla geliştirilen tasarım ve inovasyon odaklı yeni bir yönetim kurgusu ve Tasarım Günleri İzmir Design Days üzerine.

“İleri dönüşüm, geri dönüşüm…
Hep değişim dönüşüm… işlerim
öyle işte!” diyor Pınar Akkurt.
Gündelik, her zaman el altında bulunan nesneleri dönüştürerek onları yeni şekiller ve biçimler yaratmakta kullanıyor ve rengi çok seviyor.

Hava yavaş yavaş serinliyor. Ağrı.
Hangi sırrı saklaması, hangi gerçeği yok sayması gerektiğini bilmek... Likör
tek başına oturulup içilmez. Herkesin ağzında, ama içi boşalmış bir arzu: adalet arzusu. Kalabalık bir pazar
ve ne yapılacağı belirsiz şekerlemeler…

Cebe sığacak büyüklükte bir kitap, ama cebe giremeyecek kadar sert ve cepte yaşamayacak kadar narin. Anadolu kasabalarının sokak görüntülerini, her biri ayrı biriciklikte kırsal alandan manzaralar kovalıyor. Bir kayıp hikâyesi ile bir arayış hikâyesi birbirine giriyor.

« Bir şehre geldiğinizde önce yürüyerek o şehri gezebildiğiniz gibi, dans sanatını da önce yürüyerek keşfedebilirsiniz! Dansa... bir adım atmak durumundasınız ve buna Ankara’dan başlayabilirsiniz. »

« İçinde canavarların olduğu fantastik dünyalar bir anlamda aklın fetişleştirilmesine, düzen ve rasyonalitenin hegemonyasına karşı eleştirel bir potansiyel de taşıyorlar. »

Kadınların ev dışında çalışmasına henüz alışmaya çalışan 50’lerin dünyasında Midge’in stand-up yapması çok kolay değil. Sadece cinsiyeti değil ayrıcalıklı geçmişi de kendisine engel.

« Hayatım koleksiyondan ibaret değil, fakat koleksiyonun kendine ait bir hayatı var… ilgi bekleyen, sorumluluk veren, yer yer beni yöneten bir varlık. »

Fena hâlde yanlış bir hesap. Ürünün ve insanın değeri. Kıyı kıyı tanınacak bir coğrafya. Şehirli mobilyalar, şehirli alışkanlıklar ve Mutluköy. Aynı yerdeyiz; aynı havayı koklamak, aynı toprağın suyunu içmek zorundayız. Durduğumuz yeri bilmediğimiz aşikâr.

İnternet tarafsızlığı, internetin şirketlere nasıl adım adım kaptırıldığına dair iyi bir örnek. Karmaşıklaşan bilişim, hayatımıza daha da girdikçe, işi öğrenmeyi değil; işi ‘her şeyi bilen’ şirketlere havale etmeyi tercih ettik.

Çok oyun oynayanların başında beyaz erkekler gelmiyor. Buna rağmen ‘büyük’ oyunların çoğunluğu onlara yönelik. ABD’de siyahlara tanınmış dar hareket alanında doğup gelişmiş hip hop’un, oyun kültürüne çok katkısı olabilir.

Gövdesinin büyüklüğü nedeniyle hem hacimli bir iç mekâna sahip, hem de mekânı dolduran bir nesne olan piyano aura eriten modernlikten nasibini alır.

Hep aynı şeyleri yaptıkları veya her gün yalnızca işe gidip geldikleri için unuttuğumuz ya da gözden kaçırdığımız kahramanlar var. Yaşadıkları rutinden memnun da olsalar bıkkınlık da duysalar hikâyeleri ilgiye değer.

Bu hafta öğrendik ki, kullanımda olan mikroçiplerin hemen hemen hepsi defoluymuş. Bütün cihazlarımızın beyni deliklerle doluymuş. Sadece bir güvenlik skandalı mı; yoksa çok daha fazlası mı?

İsabetsiz bir ikilik: müşterinin söylediği her şeyi yapan hizmet zihniyetli tasarımcılar ve kararlarının arkasında duran cesur dışavurumcu tasarımcılar.

ECM, eski deyimiyle ‘ismiyle müsemma’ bir şahsiyet. ‘Çağdaş’ denildiğinde akıllarına tek bir form gelenlere, modernliğin verili ‘form’un kaybından başka bir şey olmadığını anımsatıyor.

« [Ş]enlikli kütüphaneli ve hatta, bu durumu iyice abartıp, kitap eve dönüşmüş evlerde [...] evi her ziyaret eden misafirle birlikte kütüphane bambaşka bir kütüphaneye evrilir. »

Cadıysak, cadılığın hakkını vermek gerek. Çokça abartılan cesaret, unutulan sorumluluk. Kerameti kendinden menkul değerler. Deli gibi yağan yağmur. Az bulunur bir iltifat: sessizlik. Denizler bitti; durum vahim.

Mimarlar tozun oyununa gelmez.
Öte yandan “hercai yaşantısı, evrenin parçalarına dair muazzam hafızası, bilgeliği ve bilinmezliği” ile toz sanatçıları ayartır, doğabilimcilerin takdirini kazanır. İnsansız bir dünyada toz galip gelecektir.

Doğum yılları ve ölüm günleri aynı
olan John Ashbery ile Şerif Mardin’in, “otuzlu yaşlarının başında merak edip, öğrenip, üzerine yazdıkları şeylerde” keşfedilen “niyetlenilmemiş,
hafif paranoid, zoraki ama ‘şiirsel’ bağlantılar” üzerine.

« Eğer olduğum yer beni bu kadar
hızlı ve derinden etkiliyorsa,
durmadan hareket ediyor olmanın bedeli işlerimin kimliksizleşmesi,
ben olmaması olabilir miydi? »