« Otuz yedi yaşındaki hâlim oyuncaklarının arasında suratını asmış oturan yirmi yaşındaki hâlimin yanına gidip ukala bir abi gibi tecrübelilik taslayacak olsa şunu derdi:
Aslında suçluluk hissediyorsun. »

Osmanlı coğrafyasında yer alan
mimari mirasın daha iyi anlaşılarak, korunmasına yönelik çalışmalarda kullanılabilecek ve temel başvuru kaynağı olacak bir Gülsün Tanyeli kitabı.

Daktilonun yaygın bir meslek olarak tarihinin Cumhuriyet ve yazı devrimiyle başladığı söylenebilir. “Daktilo denince akla güzel, modern, becerikli bir genç kız gelir. Yeniliklere kapalı olan kişiler ise, doğal olarak olumlu şeyler düşünmezler daktilolar hakkında.”

Foals, The Amazing, M. Craft, Douglas Dare, Sufjan Stevens, High Hazels…

Savaşta ölen bir koca, kundakta
bir bebek; kısaca zor bir hayat.
Büyük Hanım’ın sert mizaçlı, inatçı ve aksi olması hiç şaşırtıcı değil.
Daha doğrusu, başka nasıl olabilirdi ki? “[B]u topraklarda yaşayan kadınlar hem her yerdelerdi hem de sanki yoklardı.”

Bir kamyonet kapıyı götürür. Ne zaman bir yerin yerlisi olur insan? Çok acayip günler. Empati nasıl kaybedilir?
Risk almadan olmuyor. MoMA’ya müdür olmak. Güzellik nerede? “Dilerseniz bir kahveye buyurun.” Burada olmak güzel. Sade suya tirit klişeler.

Fatih Akın’ın filmi, sevdiklerini kaybeden Katja’nın ruhsal olarak içinde bulunduğu hiçlik duygusunun fiziksel tezahürünün ne olacağı üzerine kurulu. Bu sorunun içinde, yaşananların tanıkları ve filmin izleyicileri için de etik problemler saklı.

İçeriği önceden belirlenmiş formlara kapatılamayan bir etkileşim sürekliliği: hayat. Ortaya çıkabilecek eylemlerin ucu bucağı yok. Ve kendi etkileşim ağlarının imkânlarını ‘deneyen’ iki isim: Cedric Price ve Reşad Ekrem Koçu.

Sanat eserinin kendi yarattığı
zenginliği yer yutar hâle gelmesi
ve bu zenginliğin birikime
dönüşmemesi için ne yapılabilir?
Sayısal teknolojiler ve/veya algoritmik düşünce bu konuda ciddi bir fark yaratabilir mi?

Kafayı kes bedene yapıştır videoları yapay zekâ ile bir tanıştı pir tanıştı.
Tek tuşla herkesin postuna bürünebilir, ‘kendi’ filmimizde oynayabilir hâle geldik. Sorun, artık insanları gerçek olanın yalan olmadığına ikna etmek!

Ürün yerleştirme, sanatın içine sızarak onu değersizleştiriyor mu; yoksa hayatı taklit eden işlerin olmazsa olmazı mı? Oyun gibi etkileşimli ve çok katmanlı
bir mecra bilgi dahil herhangi bir ürün için nasıl bir ortam sunabilir?

« Sahip olduğumuzu düşündüğümüz çoğu şey aslında gerçek anlamda bizim değildir. Bazılarıysa ancak aktarıldıkları zaman gerçeklik kazanırlar, bellek gibi. Bellek armağan edilebilir bir şey midir, bilmiyorum. »

Görmeyi kaybetmemek mümkün mü? Kaçıveriyor ucu dünyanın. Kolay olandan kaçmak. Bir tür sauerkraut denemesi. Lodos havasına çoban havası denirmiş. Bahar artık, az kaldı; yapılacak çok iş var. Mutfak, hayat gibi: Hata da yapsan dönüşmenin yolu hep açık.

« Yola buraya ulaşmak için çıkmıştı,
yol, bir savaşa dönüşmüştü, kimin düşman olduğu belli değildi. Eğer tek başınaysan, herkes düşmanın olabilirdi. […] Diğerleri, izleri takip etmiyorlardı, bu yüzden onun bulabildiklerini bulamıyorlardı. »

Seher vakti toplanmış adamlarla başlıyor kitap. Sonra hayvanlar, tüccarları ve bakıcılarıyla birlikte pusların arasından beliriyor.
Oyunlu kadrajlar ikinci bir bakışta keşfedilecek ayrıntılar sunuyor.

Her zaman dünyanın en kıymetli baharatlarından biri. Bir kilo safran baharatı elde etmek için yaklaşık
160 bin çiçek toplamak gerekiyor.
Güzel çiçekleri, kıymeti ve rengiyle kültürel üretimde de yeri mühim.

Sosyal konut projelerinin başarısızlığını yoksullukla ilişkilendirmek yerine projelerin tasarımıyla ilişkilendirmek, kabul edilmeli ki artık hayli basmakalıp bir yargı. Sinema, bu basmakalıp yargıyla ne türden bir ilişki kurar?

İyi zamanlarının değerini bilemeyip saçıp savurmuş ve artık eski günlere dönemeyeceğini bilen bir hovarda. Çökmüş bir fiziksel yapı toparlansa bile, bozulmuş bir sosyal dokunun tedavisi zor. Bu kentin kaderi değişir mi?

“Bana lütfen mektup yazmayın”
demişti. Bu bir mektup değil;
Ursula K. Le Guin için uzaya fırlatılan
bir şey.

“Komşular ne der” endişesiyle
dayatılan perdeler, komşularla
ve kentle kurulan ilişki ve sokakları yaşanır kılan açıklık üzerine.

Temizlik üçgenleri, deadline kırbacı ve köyün Einstein’ı. Less is more: kanaatkâr reçeteler. Senden benden, babaanneden önce yaşayanların izleri. Sözü olan, sözün değeri üzerine de düşünmeli.
Ve kuşkusuz: Nopfnrzflmtodüylkau...

Kitap tasarımı tutkunuz karşı konulamaz ise Amsterdam’ın sunduğu özgürlüklerin sınırı yok.

“Erek’in bir günde almadığı; uzunca davulla konuşarak, onunla iletişime geçerek, onu çalarak, ona dokunarak, omzuna asarak, yeri gelince döverek şekillendirdiği” kararlar...

Yorgunlukla çaylı, kahveli mücadele sürüyor: “Yorgunluk bir üretkenlik sorunuydu, bir iş görememe hâli
ve evrensel işleyiş ilkeleriyle de çelişiyordu. Dolayısıyla yorgunluk
bir suç, ahlaki bir sorun, topluma
ve evrensel değerlere ihanetti.”

Amazon kasiyersiz ilk dükkânını açtı. Nakit yok, kredi kartı yok. Ekmeği, peyniri çantasına koyan çıkabiliyor. Simbiyotik ilişkiler hız kazandı.
Artık tüketim, ele tutuşturulan
bir fişle sonlanmayacak.

Ne uzunlukta anlatılırsa anlatılsın,
“her hayat kısa” ve nasıl bakılırsa bakılsın “her insan görebildiğimizden çok daha fazla çelişki barındırıyor.”

Hızlı kentleşme sorunlarına odaklanan bir etkinlik Bi-City Biennale of Urbanism\Architecture, Çin’in ilk özel kültür ve tasarım merkezi Design Society ve Shenzhen üzerine.

Mimari temsilin önemli bir bütünleyicisi olan insan figürü, ölçeği belirtilmemiş çizim ya da maketleri okunaklı kılıyor. Bitimsizce kopyalanan bu bedenler kimin; mimari tahayyülleri nasıl
işgal ettiler?

Biraz da ihtiyaç duyan olunmalı.
2018 model insan kafa karıştırıcı.
Ya yoğurt, yoğurt değilse? Hâkim
kelime endişe. Bir başımıza aslında hiçiz. Bazen havaalanından başlıyor şehir. Dehşetle irileşen gözleri, samimi memnuniyetin örttüğü bir tecrübe.

Bir ‘ters akıntı’ yaratma çabası.

« The National’ın yedinci albümü
Sleep Well Beast yapılacaklar listesiydi; yapılmaması gerekenleri sıralayan, yapılacaklar listesi. […] Albüm kapağında dinlediğimle bir noktada
ilişki kurmayı beceremediğim,
içime sinmeyen bir taraf vardı. »

Tirion, Aman’daki en güzel, en önemli, muhtemelen en büyük şehirdir ve ağaçlar bu kentte her zaman önemlidir. Bir Falmari kenti olan Alqualondë’de ise kentin en önemli parçası denizdir.

« [K]adın hiçbir şey söylemeden terlikleri ayağından çıkartıp adamın giymesini bekler. Uzun sessizlikten sonra duyulan ilk replik ‘sanki meleklerin derisini yüzüp ayağıma giymişim gibi’ olur. »

İzmir Kültürpark’ın yeniden kentin
kalbi olması amacıyla geliştirilen tasarım ve inovasyon odaklı yeni bir yönetim kurgusu ve Tasarım Günleri İzmir Design Days üzerine.