Emre Senan Tasarım Vakfı’nın “evrensel tasarım kültürü birikimine alçakgönüllü bir katkı için girişim”i üzerine.

Mutluluk sayıya vurulabilir mi? Kronik bir yetersizlik. Kim aptal, bu hikâyede? Sis evin reisi. Kadın ötekidir. Her şey, ama her şey uyanıyor. Tohumunu çatlatan ilk domates ve yabancılaşılan beyaz porselenler.

Göçmenlerin hem yaşadıkları ülkede hem de ayrıldıkları ülkeyi ziyaretlerinde çektiği fotoğraflar, onların her iki ülkedeki mekânlara bakışını
ve insan-mekân etkileşimini nasıl belirliyor? Bu ilişki ‘yeniden üretim’lere mi yoksa ‘yeni üretim’lere mi açık?

Exhibition Road Quarter projesi kapsamında genişletilen V&A binası, geçici blockbuster sergileri için tasarlanmış yeni Sainsbury galerisi ve galerinin açılış etkinliği Opera: Tutku, İktidar, Politika sergisinden izlenimler.

Avlunun taşınmaz kültür varlıkları: Sıva çatlakları, boya katmanları, kırılmış parapetler, kablolar, borular, varlığı absürd demirler, çatı olukları, yapraklar, kiremitler, bacalar ve gökyüzü.

Piyanonun ‘yer’ aracılığıyla ‘yerinden edilme’si, kültürel/mekânsal bağlamından koparılması ve Beuys’un işlerindeki yeri üzerine.

Bay Sonneveld’in ailesi için yaptırdığı ev, uluslararası üslubun bir örneği. Evin mimarlık tarihinde konumlandırıldığı yer tartışılabilir, öte yandan bir müze olarak modern mimarlığın ruhunu yeniden inşa ederek korumakta başarılı.

« Bu aralar canım sıkılıyor: Olağanlaştırmaktan, alışmaktan, … kuraklıktan, zamansızlıktan, hızdan, … şaşıramamaktan, … emek sömürüsünden, star mimarları yaratma aşkımızdan, … ve onlarca şeyden. »

“Yüzeyde anlaşılabilir bir yalan; altında yalanın içinden kendini belli eden açıklanamaz; anlatılamaz bir gerçek” diye yazıyor Milan Kundera. Sorun, anlaşılabilir yalanlarla anlatılamaz gerçekler arasındaki yarığa atlamayı göze alıp alamamakta.

Doğru insan olmak. Güzel, ılıman, usul usul yağışlı bir şubat. Her yer yeşil. Bademler yanılır mı? Bir şehirli hastalığı: beyaz. Daha çok şiir okumak gerek. Çıkıp yürümek, biraz papatya toplamak. Tohum, bir emanet işi.

Los Angeles’ta yaşayan 19 yaşındaki Miquela Sousa, dünyanın ilk bilgisayar üretimi influencer’ı. Miquela sanal
olsa da giydiği şeyler, bahsettiği konular ve takipçileri hayli gerçek.

Bir tepenin içinde kurulmuş, çok sayıda mağaradan oluşan Menegroth; ona özenen ve örnek alan Nargothrond; deniz kenarındaki sarp yamaçlara inşa edilmiş Vinyamar ve zaptedilmez
bir gücü olan saklı Gondolin üzerine.

« Otuz yedi yaşındaki hâlim oyuncaklarının arasında suratını asmış oturan yirmi yaşındaki hâlimin yanına gidip ukala bir abi gibi tecrübelilik taslayacak olsa şunu derdi:
Aslında suçluluk hissediyorsun. »

Osmanlı coğrafyasında yer alan
mimari mirasın daha iyi anlaşılarak, korunmasına yönelik çalışmalarda kullanılabilecek ve temel başvuru kaynağı olacak bir Gülsün Tanyeli kitabı.

Daktilonun yaygın bir meslek olarak tarihinin Cumhuriyet ve yazı devrimiyle başladığı söylenebilir. “Daktilo denince akla güzel, modern, becerikli bir genç kız gelir. Yeniliklere kapalı olan kişiler ise, doğal olarak olumlu şeyler düşünmezler daktilolar hakkında.”

Foals, The Amazing, M. Craft, Douglas Dare, Sufjan Stevens, High Hazels…

Bir kamyonet kapıyı götürür. Ne zaman bir yerin yerlisi olur insan? Çok acayip günler. Empati nasıl kaybedilir?
Risk almadan olmuyor. MoMA’ya müdür olmak. Güzellik nerede? “Dilerseniz bir kahveye buyurun.” Burada olmak güzel. Sade suya tirit klişeler.

Savaşta ölen bir koca, kundakta
bir bebek; kısaca zor bir hayat.
Büyük Hanım’ın sert mizaçlı, inatçı ve aksi olması hiç şaşırtıcı değil.
Daha doğrusu, başka nasıl olabilirdi ki? “[B]u topraklarda yaşayan kadınlar hem her yerdelerdi hem de sanki yoklardı.”

Fatih Akın’ın filmi, sevdiklerini kaybeden Katja’nın ruhsal olarak içinde bulunduğu hiçlik duygusunun fiziksel tezahürünün ne olacağı üzerine kurulu. Bu sorunun içinde, yaşananların tanıkları ve filmin izleyicileri için de etik problemler saklı.

İçeriği önceden belirlenmiş formlara kapatılamayan bir etkileşim sürekliliği: hayat. Ortaya çıkabilecek eylemlerin ucu bucağı yok. Ve kendi etkileşim ağlarının imkânlarını ‘deneyen’ iki isim: Cedric Price ve Reşad Ekrem Koçu.

Sanat eserinin kendi yarattığı
zenginliği yer yutar hâle gelmesi
ve bu zenginliğin birikime
dönüşmemesi için ne yapılabilir?
Sayısal teknolojiler ve/veya algoritmik düşünce bu konuda ciddi bir fark yaratabilir mi?

Kafayı kes bedene yapıştır videoları yapay zekâ ile bir tanıştı pir tanıştı.
Tek tuşla herkesin postuna bürünebilir, ‘kendi’ filmimizde oynayabilir hâle geldik. Sorun, artık insanları gerçek olanın yalan olmadığına ikna etmek!

Ürün yerleştirme, sanatın içine sızarak onu değersizleştiriyor mu; yoksa hayatı taklit eden işlerin olmazsa olmazı mı? Oyun gibi etkileşimli ve çok katmanlı
bir mecra bilgi dahil herhangi bir ürün için nasıl bir ortam sunabilir?

« Sahip olduğumuzu düşündüğümüz çoğu şey aslında gerçek anlamda bizim değildir. Bazılarıysa ancak aktarıldıkları zaman gerçeklik kazanırlar, bellek gibi. Bellek armağan edilebilir bir şey midir, bilmiyorum. »

Görmeyi kaybetmemek mümkün mü? Kaçıveriyor ucu dünyanın. Kolay olandan kaçmak. Bir tür sauerkraut denemesi. Lodos havasına çoban havası denirmiş. Bahar artık, az kaldı; yapılacak çok iş var. Mutfak, hayat gibi: Hata da yapsan dönüşmenin yolu hep açık.

« Yola buraya ulaşmak için çıkmıştı,
yol, bir savaşa dönüşmüştü, kimin düşman olduğu belli değildi. Eğer tek başınaysan, herkes düşmanın olabilirdi. […] Diğerleri, izleri takip etmiyorlardı, bu yüzden onun bulabildiklerini bulamıyorlardı. »

Seher vakti toplanmış adamlarla başlıyor kitap. Sonra hayvanlar, tüccarları ve bakıcılarıyla birlikte pusların arasından beliriyor.
Oyunlu kadrajlar ikinci bir bakışta keşfedilecek ayrıntılar sunuyor.

Her zaman dünyanın en kıymetli baharatlarından biri. Bir kilo safran baharatı elde etmek için yaklaşık
160 bin çiçek toplamak gerekiyor.
Güzel çiçekleri, kıymeti ve rengiyle kültürel üretimde de yeri mühim.

Sosyal konut projelerinin başarısızlığını yoksullukla ilişkilendirmek yerine projelerin tasarımıyla ilişkilendirmek, kabul edilmeli ki artık hayli basmakalıp bir yargı. Sinema, bu basmakalıp yargıyla ne türden bir ilişki kurar?

İyi zamanlarının değerini bilemeyip saçıp savurmuş ve artık eski günlere dönemeyeceğini bilen bir hovarda. Çökmüş bir fiziksel yapı toparlansa bile, bozulmuş bir sosyal dokunun tedavisi zor. Bu kentin kaderi değişir mi?

“Bana lütfen mektup yazmayın”
demişti. Bu bir mektup değil;
Ursula K. Le Guin için uzaya fırlatılan
bir şey.

“Komşular ne der” endişesiyle
dayatılan perdeler, komşularla
ve kentle kurulan ilişki ve sokakları yaşanır kılan açıklık üzerine.

Temizlik üçgenleri, deadline kırbacı ve köyün Einstein’ı. Less is more: kanaatkâr reçeteler. Senden benden, babaanneden önce yaşayanların izleri. Sözü olan, sözün değeri üzerine de düşünmeli.
Ve kuşkusuz: Nopfnrzflmtodüylkau...

Kitap tasarımı tutkunuz karşı konulamaz ise Amsterdam’ın sunduğu özgürlüklerin sınırı yok.