İdare’nin silindiği yerleri otlar bürüyordu. Para lafı epeydir kullanılmıyor, herkes elindekini başkasıyla paylaşmak durumunda kalıyordu. Kıyak piyasası Akbaba denilen çetelerin elindeydi.
Artık İdare yoktu. Kavga bitmişti.

Totaliter rejimler ve bunlarla mücadele, oyun endüstrisinin gündeminden hiç düşmese de yakın zamanda politik içerikli ve eleştirel işlerde bir artış var. 1979 Revolution: Black Friday, Beholder ve Orwell: Keeping an Eye on You bu metinde üzerinde durulanlar.

« Birkaç sene önce hayal edemeyeceğim bir çeşitliliği var fil sürümün…
Aslında bu benim koleksiyonum değil diye de düşünüyorum; başkalarının seçimlerinin bir araya gelişi.
Ben sadece ev sahibi olmalıyım. »

« Biyografilerin az ve ürkek yazıldığı, söyleşilerin ise çok edepli yapıldığı bir yerde alışılmışın dışında bir metin… »

Cami olarak restore edilen pagan tapınağından bozma kilise. Herkes sormalı, ama kimse sormuyor. Bademler baharın geldiğine ikna. Fosil yakıt,
beton ve şeker. Herkes birbirine rağmen yapıyor ne yapıyorsa, bu da yoruyor: Siesta yapmalı yaş alırken.

« [N]asıl oluyor da bugün, biz hâlâ kubbeyi ve minareyi, caminin olmazsa olmaz elemanları olarak kabul edip, caminin tasarımına ve çağdaşlığına
dair tartışmaları kısırlaştırıyoruz? …
Nedir bu çağdaşlığın ölçüsü? »

Kırmızı asetat bir kapak ve
etrafında düğümlenmiş beyaz lastiğin bir arada tuttuğu fotoğraflar…
Korhan Karaoysal’ın ikinci kitabı
Neden Amaç Türkiye’nin batısından geçit, tören, miting ve kutlama fotoğraflarından oluşuyor.

Yıkılmayı beklediği yıllarda Heygate’i mekân olarak kullanan iki filmin sosyal konut ve sakinlerine bakışı üzerine.

Çizimleri kadar elyazısıyla da tanınan illüstratör Quentin Blake’in
elyazısından “sıcaklığı ve mizahi, 
anarşik, neşeli hissi korunarak” bir font üretilmesinin hikâyesi.

Bir fonksiyonu en aza indirgerken diğerini gazlamak —aradaki makası açmak— teknoloji/ekonomi hikâyemizin omurgasını oluşturuyor. Bu faaliyetlerin toplamı, şişirilmiş şirketlere ve otoriter politikalara dönüşüyor.

« Panoramanın dijital fotoğraf teknolojisiyle birlikteliği bütüncül bakışa önemli bir kırılma yaşattı. Bizi, bütünleşen görüşün aslında çok parçalı olduğuyla tanıştırdı [ve] panoramanın kaydındaki süreklilik tanımını etkiledi. »

Emre Senan Tasarım Vakfı’nın “evrensel tasarım kültürü birikimine alçakgönüllü bir katkı için girişim”i üzerine.

Mutluluk sayıya vurulabilir mi? Kronik bir yetersizlik. Kim aptal, bu hikâyede? Sis evin reisi. Kadın ötekidir. Her şey, ama her şey uyanıyor. Tohumunu çatlatan ilk domates ve yabancılaşılan beyaz porselenler.

Göçmenlerin hem yaşadıkları ülkede hem de ayrıldıkları ülkeyi ziyaretlerinde çektiği fotoğraflar, onların her iki ülkedeki mekânlara bakışını
ve insan-mekân etkileşimini nasıl belirliyor? Bu ilişki ‘yeniden üretim’lere mi yoksa ‘yeni üretim’lere mi açık?

Exhibition Road Quarter projesi kapsamında genişletilen V&A binası, geçici blockbuster sergileri için tasarlanmış yeni Sainsbury galerisi ve galerinin açılış etkinliği Opera: Tutku, İktidar, Politika sergisinden izlenimler.

Avlunun taşınmaz kültür varlıkları: Sıva çatlakları, boya katmanları, kırılmış parapetler, kablolar, borular, varlığı absürd demirler, çatı olukları, yapraklar, kiremitler, bacalar ve gökyüzü.

Piyanonun ‘yer’ aracılığıyla ‘yerinden edilme’si, kültürel/mekânsal bağlamından koparılması ve Beuys’un işlerindeki yeri üzerine.

Bay Sonneveld’in ailesi için yaptırdığı ev, uluslararası üslubun bir örneği. Evin mimarlık tarihinde konumlandırıldığı yer tartışılabilir, öte yandan bir müze olarak modern mimarlığın ruhunu yeniden inşa ederek korumakta başarılı.

« Bu aralar canım sıkılıyor: Olağanlaştırmaktan, alışmaktan, … kuraklıktan, zamansızlıktan, hızdan, … şaşıramamaktan, … emek sömürüsünden, star mimarları yaratma aşkımızdan, … ve onlarca şeyden. »

“Yüzeyde anlaşılabilir bir yalan; altında yalanın içinden kendini belli eden açıklanamaz; anlatılamaz bir gerçek” diye yazıyor Milan Kundera. Sorun, anlaşılabilir yalanlarla anlatılamaz gerçekler arasındaki yarığa atlamayı göze alıp alamamakta.

Doğru insan olmak. Güzel, ılıman, usul usul yağışlı bir şubat. Her yer yeşil. Bademler yanılır mı? Bir şehirli hastalığı: beyaz. Daha çok şiir okumak gerek. Çıkıp yürümek, biraz papatya toplamak. Tohum, bir emanet işi.

Los Angeles’ta yaşayan 19 yaşındaki Miquela Sousa, dünyanın ilk bilgisayar üretimi influencer’ı. Miquela sanal
olsa da giydiği şeyler, bahsettiği konular ve takipçileri hayli gerçek.

Bir tepenin içinde kurulmuş, çok sayıda mağaradan oluşan Menegroth; ona özenen ve örnek alan Nargothrond; deniz kenarındaki sarp yamaçlara inşa edilmiş Vinyamar ve zaptedilmez
bir gücü olan saklı Gondolin üzerine.

« Otuz yedi yaşındaki hâlim oyuncaklarının arasında suratını asmış oturan yirmi yaşındaki hâlimin yanına gidip ukala bir abi gibi tecrübelilik taslayacak olsa şunu derdi:
Aslında suçluluk hissediyorsun. »

Osmanlı coğrafyasında yer alan
mimari mirasın daha iyi anlaşılarak, korunmasına yönelik çalışmalarda kullanılabilecek ve temel başvuru kaynağı olacak bir Gülsün Tanyeli kitabı.

Daktilonun yaygın bir meslek olarak tarihinin Cumhuriyet ve yazı devrimiyle başladığı söylenebilir. “Daktilo denince akla güzel, modern, becerikli bir genç kız gelir. Yeniliklere kapalı olan kişiler ise, doğal olarak olumlu şeyler düşünmezler daktilolar hakkında.”

Foals, The Amazing, M. Craft, Douglas Dare, Sufjan Stevens, High Hazels…

Savaşta ölen bir koca, kundakta
bir bebek; kısaca zor bir hayat.
Büyük Hanım’ın sert mizaçlı, inatçı ve aksi olması hiç şaşırtıcı değil.
Daha doğrusu, başka nasıl olabilirdi ki? “[B]u topraklarda yaşayan kadınlar hem her yerdelerdi hem de sanki yoklardı.”

Bir kamyonet kapıyı götürür. Ne zaman bir yerin yerlisi olur insan? Çok acayip günler. Empati nasıl kaybedilir?
Risk almadan olmuyor. MoMA’ya müdür olmak. Güzellik nerede? “Dilerseniz bir kahveye buyurun.” Burada olmak güzel. Sade suya tirit klişeler.

Fatih Akın’ın filmi, sevdiklerini kaybeden Katja’nın ruhsal olarak içinde bulunduğu hiçlik duygusunun fiziksel tezahürünün ne olacağı üzerine kurulu. Bu sorunun içinde, yaşananların tanıkları ve filmin izleyicileri için de etik problemler saklı.

İçeriği önceden belirlenmiş formlara kapatılamayan bir etkileşim sürekliliği: hayat. Ortaya çıkabilecek eylemlerin ucu bucağı yok. Ve kendi etkileşim ağlarının imkânlarını ‘deneyen’ iki isim: Cedric Price ve Reşad Ekrem Koçu.

Sanat eserinin kendi yarattığı
zenginliği yer yutar hâle gelmesi
ve bu zenginliğin birikime
dönüşmemesi için ne yapılabilir?
Sayısal teknolojiler ve/veya algoritmik düşünce bu konuda ciddi bir fark yaratabilir mi?

Kafayı kes bedene yapıştır videoları yapay zekâ ile bir tanıştı pir tanıştı.
Tek tuşla herkesin postuna bürünebilir, ‘kendi’ filmimizde oynayabilir hâle geldik. Sorun, artık insanları gerçek olanın yalan olmadığına ikna etmek!

Ürün yerleştirme, sanatın içine sızarak onu değersizleştiriyor mu; yoksa hayatı taklit eden işlerin olmazsa olmazı mı? Oyun gibi etkileşimli ve çok katmanlı
bir mecra bilgi dahil herhangi bir ürün için nasıl bir ortam sunabilir?

« Sahip olduğumuzu düşündüğümüz çoğu şey aslında gerçek anlamda bizim değildir. Bazılarıysa ancak aktarıldıkları zaman gerçeklik kazanırlar, bellek gibi. Bellek armağan edilebilir bir şey midir, bilmiyorum. »