Saflık, kötülük ve körlük. Her yer mantar! Medeniyet dediğin bir yeşil zeytin tanesi. Kimse var mı orada? Depresyon keki. Medeniyet: 7/24 açık bir şehir. Tarih geriye doğru yazılır.
250 dolara kaşık. Penaltı korkusu.
Bir yıla iki gün…

Stockholm Tasarım Haftası, Aydınlatma ve Mobilya Fuarı, hafta süresince
kente dağılmış işler, sergiler, etkinlikler, ahşap kuleler, Tensta ve kentin
‘oturma odası’ Kulturhuset üzerine.

Coolidge Corner Theater’ın hikâyesi, sivil toplum bir kere direnmeyi kafasına koyunca nelerin mümkün olduğuna dair bir ders niteliğinde. Küçük bir mahalle sinemasının kente ve kentliliğe yaptığı büyük katkı ise esas konu.

Fikirden yapıya ve oradan da medyaya yayılan hızlı bir döngünün içinde mimarlık bir tür krizde. Artık her şey daha akışkan, sınırlar daha belirsiz.
Bilgi akışı ve dijitalleşmeden nasıl yeni bir tasarlama yöntemi çıkarılabilir?

İmha, burjuva sanatını gündelik hayatla buluşturma çabasından çok, kapitalist üretim ilişkilerinden hoşnutsuzluğu en güçlü insani içgüdülerden biriyle biçimlendirme denemesidir.

Savaş, Hollandalı tasarımcıların çalışmasına engel olsa da onları gelecekle ilgili yeni fikirler üretmekten alıkoymadı. Bu birikim, savaş sonrası merkezine eşyaları değil, insanları koyan Goed Wonen idealizmine evrildi.

« [F]utbol hâlâ bir erkek sporu,
belki de erkekliğin son kalesi… Dolayısıyla bir kız çocuğun futbol oynamak istemesi, tenis ya da voleybol oynamak istemesinden farklı olarak,
en azından şaşırtıyor ve tartışmaya neden oluyor hâlâ. »

Overtttalk, Altıntaş ve Sözdinler’in tasarım kültürü ve uyduları üzerine her kayıtta farklı bir konuya ilişkin ‘atıp tuttukları’ bir podcast serisi. İlk bölüm kitap tasarımcısı Irma Boom üzerine.

Haklı haksızdan öte okuyabilmek gerek meseleleri. Tilkikuyruğu, Acıkara ve Çalıbağ. Yorgan altı çekiyor insanı. Nasıl bir gelecek bekliyor bizi? “Simple present tense ile başlayan macera, öyle ikinci günde past perfect olmuyor.” Yine de, heyecanı canlı tutabilmek gerek.

Çilem Tercüman’ın 125 kurgu yapıtı ve bu yapıtlar içerisinde ‘moda’ olgusuna referansları inceleyerek bunları toplumsal değişimle ilişkilendiren
kitabı üzerine.

« [Y]aşanması iyi olan şeylerle
geçirilen güzel şeyler çabucak anlatılır
ve dinlenmesi pek keyifli değildir;
öte yandan rahatsız, yürek oynatan, hatta dehşet verici şeylerden iyi
bir hikâye çıkabilir… »

Osmanlı çarşı geleneğinde teşhircilik yok. Bir dükkânın kapısının üstünde belki alametifarikası olur. 19. yüzyıl sonunda sermayenin büyük mağazaları İstanbul’a gelir. Ardından ekonomik krizle birlikte vitrin de hayata girer.

Bir virgül ya da nokta koyma programı: “Başka bir hayatta görüşmek üzere,” diyor Mahir ve Onur.

« Tanıdık ‘müze kentlerinin’ dışına, Avrupa ve Amerika ana aksının, hatta güncel sanat yörüngesinin dışına çıkınca, insan kendisini kavram karmaşası içinde buluyor. Peki, bugün müze dediğimiz şey nedir? »

Exarcheia mahallesi kıyısında bir ev. Yazar, şair, sanatçı, mimar Ismini Karyotaki’nin evi. Alışılmadık şekilde
bir yaşam öyküsünün kendisini naifçe duyumsatan, kısmen telli camlı turkuaz mavisi ahşap kapısı olan bir ev.

Yedi adet sera, yirmi üç havuz,
açık alandaki parseller, arboretum, tohum kataloğu, herbaryum, kütüphane… Hâlâ ülkedeki en eski
ve kapsamlı botanik bahçesi.

« Sinemanın kayıp diliyle konuşan Tuzdan Kaide seyircisini, seyircinin
çoğu zaman unuttuğu, kimi zaman
göz ardı ettiği, hatta bazen varlığından bile haberdar olmadığı bir dünyaya davet ediyor... »

“Çünkü herkesin bir gideni vardır… 
İçinden bir türlü uğurlayamadığı…”

Bilimkurgu klişeleriyle dolu olmakla eleştirilen dizinin hikâyesi, insan beyinlerinin disklerde yedeklenip
farklı bedenlerde çalışabildiği distopik bir gelecekte geçiyor. Beğenilmeyeni beğenmek nasıl olur? İyi dizi nedir?

Dünyanın iki yakasından iki insanın,
iki haftada bir, dünyayı yorumladığı bir podcast Adaptasyon. Bu bölümde yedi yılda yapılmış olan ve onlarca konuk da içeren 180 saatlik kayıt arasından bazılarının altı çiziliyor.

İnsan ilişkilerine dair algoritmaların saklandığı, üstlerinin örtüldüğü alanların başında gelenek geliyor. Ticarette kâr etmenin şartlarından biri de saklama. Açık kaynak kodlu bir çocuk yetiştirmek istemez misiniz?

İdare’nin silindiği yerleri otlar bürüyordu. Para lafı epeydir kullanılmıyor, herkes elindekini başkasıyla paylaşmak durumunda kalıyordu. Kıyak piyasası Akbaba denilen çetelerin elindeydi.
Artık İdare yoktu. Kavga bitmişti.

Totaliter rejimler ve bunlarla mücadele, oyun endüstrisinin gündeminden hiç düşmese de yakın zamanda politik içerikli ve eleştirel işlerde bir artış var. 1979 Revolution: Black Friday, Beholder ve Orwell: Keeping an Eye on You bu metinde üzerinde durulanlar.

« Birkaç sene önce hayal edemeyeceğim bir çeşitliliği var fil sürümün…
Aslında bu benim koleksiyonum değil diye de düşünüyorum; başkalarının seçimlerinin bir araya gelişi.
Ben sadece ev sahibi olmalıyım. »

Cami olarak restore edilen pagan tapınağından bozma kilise. Herkes sormalı, ama kimse sormuyor. Bademler baharın geldiğine ikna. Fosil yakıt,
beton ve şeker. Herkes birbirine rağmen yapıyor ne yapıyorsa, bu da yoruyor: Siesta yapmalı yaş alırken.

« Biyografilerin az ve ürkek yazıldığı, söyleşilerin ise çok edepli yapıldığı bir yerde alışılmışın dışında bir metin… »

« [N]asıl oluyor da bugün, biz hâlâ kubbeyi ve minareyi, caminin olmazsa olmaz elemanları olarak kabul edip, caminin tasarımına ve çağdaşlığına
dair tartışmaları kısırlaştırıyoruz? …
Nedir bu çağdaşlığın ölçüsü? »

Kırmızı asetat bir kapak ve
etrafında düğümlenmiş beyaz lastiğin bir arada tuttuğu fotoğraflar…
Korhan Karaoysal’ın ikinci kitabı
Neden Amaç Türkiye’nin batısından geçit, tören, miting ve kutlama fotoğraflarından oluşuyor.

Yıkılmayı beklediği yıllarda Heygate’i mekân olarak kullanan iki filmin sosyal konut ve sakinlerine bakışı üzerine.

Çizimleri kadar elyazısıyla da tanınan illüstratör Quentin Blake’in
elyazısından “sıcaklığı ve mizahi, 
anarşik, neşeli hissi korunarak” bir font üretilmesinin hikâyesi.

Bir fonksiyonu en aza indirgerken diğerini gazlamak —aradaki makası açmak— teknoloji/ekonomi hikâyemizin omurgasını oluşturuyor. Bu faaliyetlerin toplamı, şişirilmiş şirketlere ve otoriter politikalara dönüşüyor.

« Panoramanın dijital fotoğraf teknolojisiyle birlikteliği bütüncül bakışa önemli bir kırılma yaşattı. Bizi, bütünleşen görüşün aslında çok parçalı olduğuyla tanıştırdı [ve] panoramanın kaydındaki süreklilik tanımını etkiledi. »

Emre Senan Tasarım Vakfı’nın “evrensel tasarım kültürü birikimine alçakgönüllü bir katkı için girişim”i üzerine.

Mutluluk sayıya vurulabilir mi? Kronik bir yetersizlik. Kim aptal, bu hikâyede? Sis evin reisi. Kadın ötekidir. Her şey, ama her şey uyanıyor. Tohumunu çatlatan ilk domates ve yabancılaşılan beyaz porselenler.

Göçmenlerin hem yaşadıkları ülkede hem de ayrıldıkları ülkeyi ziyaretlerinde çektiği fotoğraflar, onların her iki ülkedeki mekânlara bakışını
ve insan-mekân etkileşimini nasıl belirliyor? Bu ilişki ‘yeniden üretim’lere mi yoksa ‘yeni üretim’lere mi açık?

Exhibition Road Quarter projesi kapsamında genişletilen V&A binası, geçici blockbuster sergileri için tasarlanmış yeni Sainsbury galerisi ve galerinin açılış etkinliği Opera: Tutku, İktidar, Politika sergisinden izlenimler.