Yeni Babil, kolektif ve açık mekânların vazgeçilmez olduğu, yeni bir tür insanın serpilebileceği bir mekân tasavvuru mu, yoksa ‘ikamet edilemez’ bir yer mi? Sonsuz özgürlük ve serbest zamandan oluşan bir ütopya mümkün mü?

« Yeni yapılar kentin dokusuna,
insanlar mekânlara eklemlenirken,
kenti dönüştürür ve eklemlenmenin güzelliğini farkında olmadan üretirler. »

Bakırköy’den Cinecittà’ya, grafikten resme, dadadan mizaha, “Bir Bürokratın 24 Saati”nden “7 Günah”a pek çok konu.

Mad Men kaldırımlarının kör şamanı. Şiirleri ve müziğiyle dileniyor.
Kendi vurmalı çalgılarını kendisi biçimlendiriyor ve imal ediyor. Sokakta bir yığın müzisyenle tanışıyor…

« Kitapla kurduğu ilişki, insanın diğer davranış biçimlerini de şekillendiriyor. Sanki kitap da bizi okuyor. Bizim bir köşemizi kıvırıyor veya bir huyumuzun altını çizip bize başka kimsenin önemsemeyeceği bir anlam ekliyor. »

Gig ekonomisinin en çok bilinen örneklerinden Uber, eşitsizlik ve prekarya tesisinin de baş sorumlularından. Neden Uber’e karşı toplumcu bir alternatif yaratılamıyor?

« Goya her ne kadar tersini düşlemişse de aslında gerçek canavarlar rasyonel aklın yokluğunda değil, aşırı mesaisiyle ortaya çıkar. Üstelik tek bir aklın değil, kolektif bir üretimin sonucudurlar;
tıpkı kent gibi. »

Piyanonun mekânsal bütünlüğüne tecavüz, sömürgeleştirilmiş ve 
yok edilmişlerin Batı dünyasını işgal etmesinden başka bir şey değil.

Kitaplardan koltuk, yatak, masa yapmak; kitapları açmak, katlamak, kıvırmak, çizmek, karalamak; her ev değişikliğinde kitaplarla birlikte taşınmak… Bir insanın kitaplarının olması, kitap okuyor olduğundan öte
bir ipucu mu taşımalı?

Hem yazarlığın hem de mimarlığın yeni ahlakı ile ilgili: “Ağ toplumunda bütün bağlantılarımız velinimet, dolayısıyla hiçbir karakter radikal bir eleştiriye veya redde maruz kalmıyor.”

Yeni karşılaşmalar, buluşmalar için bir platform: Öğrenciler, Venedik’e gelerek Türkiye Pavyonu’nda farklı temalardaki atölyelere katılacak ve üretimlerini sergileyecekler. Sergi büyürken, Vardiya konuşmaları da canlı yayınlanacak.

Hareketli afişin olasılıkları,
romantik duraklar, sıfırdan başlamak, CMYK cenazesi ve mecranın kendisine dönüşmek üzerine.

« İlerlemek ve geri dönmek… Buradaki ayrım giderek silikleşiyor. Boşlukta
bir salınma hâli. Film boyunca yalnızca hareketin kendisi önemli. Ne yönde,
ne amaçla, ne zaman veya kiminle olduğu; bunların tamamı yalnızca ayrıntıya giriyor. »

“Sanat ve tasarım okullarında nüfus çoğunluğunu oluşturan kız öğrenciler, mezun olduktan sonra nereye kayboluyor?” sorusu üzerine Hatiye Garip, Deniz Cem Önduygu, Kemal Yılmaz ve Dilara Sezgin’in düşündükleri.

Pembe renge uysal, normatif bir feminenlik atayarak kendisini bu kalıplara tabi hissetmeyen kadınları uzaklaştıran kültürel değerler mekanizması sarsılıyor: Monáe’nin siyah beyazlarını çıkartıp kuşandığı pembe, feminist bir manifestoya dönüşüyor.

Etkileri artan insan kaynaklı iklim değişikliği, doğal yaşamı tehdit ediyor. Ekonomik kalkınma ekolojinin sürdürülebilirliğinden bağımsız gerçekleşmeyecek. Yeşil vergi, yeşil işler ve yeşil şehir çözüm olabilir mi?

« Bizi esir alan imge ‘değer’ olarak gerçekle yer değiştirmekte ve artık
tek başına gücü temsil etmektedir... [G]erçekliğin modeliyle yer değiştirdiği bu dönemler hep yaşanacaktır. Ancak, imgenin ve imgenin ideolojisinin sizi esir almasına müsaade etmeyin. »

Hasbahçeleriyle ünlü İstanbul, ormanlarını büyük bir hızla kaybeder, bostanları kentleştirilirken nasıl oldu da seyirci kaldık? Oysa tarım kentte de oluyor. İstanbul’un yirmi üç endemiği korumasına destek olmak mümkün.

Tazyiksiz su ve insanın gücünün
gündelik hayata yeterli olması üzerine.

« Themis… Günümüzde bağımsız yargının evrensel simgesi. Ama neden bizim Adalet Sarayı’nda iki taneler? »

« [K]ötü çeviriler cafcaflı kapaklardan dolayı daha çok satılıyor, niçin kanıyoruz? Kanmamıza sebep olan şey, objektife güzel yansıyacağı,
eski radyonun, porselen çaydanlığın yanına yakışacak olması mı? »

Bilimkurgu türünün klasik temalarından özgür irade ve bilinç kazanan robotlarla insanların çatışması üzerine kurulu dizinin ikinci sezonu, Jonathan Nolan
ve Lisa Joy’un ‘spoiler’ videosunun yarattığı tartışmalarla başladı.

Facebook ve Cambridge Analytica skandalı seçim mekanizmalarının ne kadar zayıf, manipülasyona açık ve temsil kabiliyetinden yoksun olduğunu gösteriyor. “Oyları manipüle etmek istiyorsanız, epistemik bir bulanıklık perdesi ortaya koyun.”

« Bana hâlâ çekici gelen, koleksiyonu yaparken onun size kazandırdığı öğrenme süreci ve beceri yetkinliği. Bunun başında da ‘yer bilgisi’ ve
‘varlık bilgisi’ bulunmakta. »

« O, bir şehirdi. Onun bir suçu yoktu, kirletilmişti sadece […] İnsanlar yokken, tepeleri olan, kıyıları olan, bir yerdi sadece […] O bir topraktı, hiçbir yanı diğerinden farklı olmayan, hiçbir yanı diğerinden pahalı olmayan. »

Trafik, enerji, kentsel alan, toplu taşıma… Elektrikli araçlar teknolojiyi suistimal mi ediyor?

Anneler Günü Türkiye’de ilk kez
1955 yılında kutlandı. “Tabii işlerin
Miss Jarvis’in iyi niyetinden hızla sıyrılarak, tüketim toplumunun
‘hediye’ döngüsünün bir parçası hâline gelmesi kaçınılmazdı.”

« Levyeyle uzaylıların ağzına vura vura bir sorunu çözmektense, arkadaşımızın açık tuttuğu kapıdan geçerek bir yerlere varmayı daha derin ve önemli bir seçenek olarak görüyorum. »

« Balat’ta böyle bir çay saatine beni kimse davet etmeyecekti, dahası belki de benim varlığımla o çay saati çok
daha resmileşecekti. Charlotte ‘Şükran’ Schmitz sağ olsun, onun temkinli oryantalist ilgisine misafirperverlik göstermek belki de daha kolay. »

Emre Evrenos, kendi markaları Daedalus için, ortağı Nazar Şigaher ile birlikte mobilya ve mekân tasarlıyor. Tasarlamaya başlarken önemli olanın “kendi bakış açımızı yakalayabilmek ve yansıtabilmek” olduğunu düşünüyor.