1950’lerde özel günlere mahsus vitrin geleneği sürer. 1960’lı yıllar ise vitrin tarihi açısından hayli bereketlidir, vitrin tasarımı bir iş alanına dönüşür. Vitrinler artık olmazsa olmazlardandır.

Mimarlıkta tabu yıkmaktan, ezber bozmaktan bahsedilecekse işe bulaşıklardan başlamakta fayda var.

Gary Ross’un yönettiği Ocean’s 8’de ekip tamamen kadınlardan oluşuyor. Soygunun Vogue genel yayın yönetmeni ev sahipliğinde düzenlenen kostümlü
bir galada gerçekleşecek olması, moda meraklılarını da heyecanlandırabilir.

« [İ]simlerin neden ve nasıl seçildiği, ayıklandığı sadece sosyal bilimsel değil aslında veri bilimsel de bir konu. […] [A]rtık teknoloji, toplumcu siyasetin hayatın türlü türlü, yeni yeni sahalarına nüfuz edebilmesine izin veriyor. »

Küratörlerin sergisi zayıf kalsa da bazı ülke pavyonlarının aktif bir diyalog kurmaya yönelik çabaları kayda değer.

« Çocukların turkuaz renkte dizlik ve paçalıkları vardı. Eski rıhtımın orada bir adam bunları dikip çocuklara veriyordu. Elinde metrelerce bu kumaştan vardı... İdare, iflastan önce eski bayrağın yerine yeni bir bayrak hazırlığı içindeydi,
bu kumaşlar o zaman dağıtılmıştı. »

İlk vardiya mimarlık hikâyelerini kurgusal yöntemlerle yeniden anlatmaya odaklanan ve kurguyu
ana gözlem aracı olarak kullanan
çok disiplinli bir araştırma kolektifi tarafından gerçekleştirildi.

ODTÜ Teknokent’te TaleWorlds tarafından geliştirilmiş bir rol yapma oyunu Mount & Blade. Calradia adlı
bir bölgede, farklı stratejilerle
güç kazanma ve yükselme üzerine kurulu bir macera.

Geçici ve kalıcı kamusal yapılar, SO?’nun başlıca tasarım ve araştırma konuları arasında. Öğrenciliklerinden beri birlikte çalışan Sevince Bayrak ve Oral Göktaş, sunumlarında sanat mimarlık arakesitinde yaptıkları işlerin hikâyelerini paylaştılar.

« İmge üzerine tekrar düşünmenin
bir safhası Mekas’a göre kurgu;
çekim ise bir başka safhası. […]
Yalnızca gitmiş olduğu mekânların kaydını almıyor, mekânların ta kendisini tekrar kuruyor ve kurguluyor. »

İki kitap: Biri karanlık bir ‘gece hayatı’ romanı, kahramanları transseksüeller, sokak çocukları ve onları hem sömüren hem de koruyan birtakım adamlar. Diğeri bir kısa hikâye, bir günün özeti, uzunca bir yürüyüş gibi.

Yeni Babil, kolektif ve açık mekânların vazgeçilmez olduğu, yeni bir tür insanın serpilebileceği bir mekân tasavvuru mu, yoksa ‘ikamet edilemez’ bir yer mi? Sonsuz özgürlük ve serbest zamandan oluşan bir ütopya mümkün mü?

« Yeni yapılar kentin dokusuna,
insanlar mekânlara eklemlenirken,
kenti dönüştürür ve eklemlenmenin güzelliğini farkında olmadan üretirler. »

Bakırköy’den Cinecittà’ya, grafikten resme, dadadan mizaha, “Bir Bürokratın 24 Saati”nden “7 Günah”a pek çok konu.

Mad Men kaldırımlarının kör şamanı. Şiirleri ve müziğiyle dileniyor.
Kendi vurmalı çalgılarını kendisi biçimlendiriyor ve imal ediyor. Sokakta bir yığın müzisyenle tanışıyor…

« Kitapla kurduğu ilişki, insanın diğer davranış biçimlerini de şekillendiriyor. Sanki kitap da bizi okuyor. Bizim bir köşemizi kıvırıyor veya bir huyumuzun altını çizip bize başka kimsenin önemsemeyeceği bir anlam ekliyor. »

Gig ekonomisinin en çok bilinen örneklerinden Uber, eşitsizlik ve prekarya tesisinin de baş sorumlularından. Neden Uber’e karşı toplumcu bir alternatif yaratılamıyor?

« Goya her ne kadar tersini düşlemişse de aslında gerçek canavarlar rasyonel aklın yokluğunda değil, aşırı mesaisiyle ortaya çıkar. Üstelik tek bir aklın değil, kolektif bir üretimin sonucudurlar;
tıpkı kent gibi. »

Piyanonun mekânsal bütünlüğüne tecavüz, sömürgeleştirilmiş ve 
yok edilmişlerin Batı dünyasını işgal etmesinden başka bir şey değil.

Kitaplardan koltuk, yatak, masa yapmak; kitapları açmak, katlamak, kıvırmak, çizmek, karalamak; her ev değişikliğinde kitaplarla birlikte taşınmak… Bir insanın kitaplarının olması, kitap okuyor olduğundan öte
bir ipucu mu taşımalı?

Hem yazarlığın hem de mimarlığın yeni ahlakı ile ilgili: “Ağ toplumunda bütün bağlantılarımız velinimet, dolayısıyla hiçbir karakter radikal bir eleştiriye veya redde maruz kalmıyor.”

Yeni karşılaşmalar, buluşmalar için bir platform: Öğrenciler, Venedik’e gelerek Türkiye Pavyonu’nda farklı temalardaki atölyelere katılacak ve üretimlerini sergileyecekler. Sergi büyürken, Vardiya konuşmaları da canlı yayınlanacak.

Hareketli afişin olasılıkları,
romantik duraklar, sıfırdan başlamak, CMYK cenazesi ve mecranın kendisine dönüşmek üzerine.

« İlerlemek ve geri dönmek… Buradaki ayrım giderek silikleşiyor. Boşlukta
bir salınma hâli. Film boyunca yalnızca hareketin kendisi önemli. Ne yönde,
ne amaçla, ne zaman veya kiminle olduğu; bunların tamamı yalnızca ayrıntıya giriyor. »

“Sanat ve tasarım okullarında nüfus çoğunluğunu oluşturan kız öğrenciler, mezun olduktan sonra nereye kayboluyor?” sorusu üzerine Hatiye Garip, Deniz Cem Önduygu, Kemal Yılmaz ve Dilara Sezgin’in düşündükleri.

Pembe renge uysal, normatif bir feminenlik atayarak kendisini bu kalıplara tabi hissetmeyen kadınları uzaklaştıran kültürel değerler mekanizması sarsılıyor: Monáe’nin siyah beyazlarını çıkartıp kuşandığı pembe, feminist bir manifestoya dönüşüyor.

Etkileri artan insan kaynaklı iklim değişikliği, doğal yaşamı tehdit ediyor. Ekonomik kalkınma ekolojinin sürdürülebilirliğinden bağımsız gerçekleşmeyecek. Yeşil vergi, yeşil işler ve yeşil şehir çözüm olabilir mi?

« Bizi esir alan imge ‘değer’ olarak gerçekle yer değiştirmekte ve artık
tek başına gücü temsil etmektedir... [G]erçekliğin modeliyle yer değiştirdiği bu dönemler hep yaşanacaktır. Ancak, imgenin ve imgenin ideolojisinin sizi esir almasına müsaade etmeyin. »

Hasbahçeleriyle ünlü İstanbul, ormanlarını büyük bir hızla kaybeder, bostanları kentleştirilirken nasıl oldu da seyirci kaldık? Oysa tarım kentte de oluyor. İstanbul’un yirmi üç endemiği korumasına destek olmak mümkün.