« Anlatılan hikâyelerin... kişinin özyaşamöyküsü ile elbette doğrudan birleşmesi gereksiz... Ancak insan ürünü hiçbir şey... insandan ayrı düşünülemez; düşünülürse, insan da ürün de insanlıktan uzaklaşır... »

Demokratik mekânın ne olabileceğini, nasıl yaratılabileceğini, bunun için gerekli mevcut araçların neler olduğunu ve nasıl geliştirilebileceğini daha büyük kitlelerle tartışmaya açan gezici mimarlık sergisi üzerine.

Erivan, Sovyet dönemini tartışan yapıların, eklektik bir Batı Avrupa modernizmi yorumunun ve Doğu’nun taşının toprağının, yaşantısının içine atıldığı küçük bir evren gibi.

« [S]inemada bireysel deneyimlerin insanlarca paylaşıma açıldığı, sinema çıkışı düşüncelerin dolaşıma çıktığı bir eleştirel heyecanı istiyorum... Babylon işte bu arzumun nesnesidir, günümüzde sinemayı yeniden düşünmenin şehri... »

« Dünyada sadece 100 kitap yazılmış olsaydı ve kitaplıklar sadece 10 kitap içerseydi bile, birbirinden farklı
17,3 trilyon kitaplık kurgulayabilirdik. [...] Bu yüzden, bence misafirliğe gittiğinizde o kitaplığa iyi bakın. »

“Radio in a Bag” bilgi aktarımının önemine, otoriteye, alternatif sevmeyen tekel yapılaşmaya, korsanlara ve kapalı kutulara bir direnç gösteriyor. Üstelik bu cevapları sadece kendi şeffaflığı, netliği ve basitliğiyle veriyor.

Cappadox’un teması bu yıl “sessizlik” idi. Ancak, ne vadide mutlak bir sessizliğin içinde yürürüz, ne de sessizlik, suskunluk sadece pasifliktir. Peki, sessizlik hangi anlamlara gelir?

Türkiye’de son elli yılın modernist üretimi kırılgan bir yapıya sahip.
Yıkılan yapıların cepheleri korunup
içi boşaltılırken, ayakta kalmayı başaranların öncelikle cepheleri değiştiriliyor.

Kahveyi Yemen’den Avrupa’ya
ilk getiren Flaman bir tacir. Öğütülmüş kahvenin kaderini değiştiren de, en efektif kahve değirmenini icat eden Hollandalı bir tasarımcı.

Pride, adını LGBTQİA+ birey ve toplulukların varoluş, kimlik ve yönelimlerinden onur duyma ve bunu ifade edebilme mücadelesinden alıyor. Onur Ayı, artık markaların gözünde gökkuşağından kâr etme zamanı.

« Bugün artık hatıraları yeniden oluşturmak denen bir şey var;
her şeyin bu kadar çabuk unutulduğu toplumda hatırlamaya da gerek yok, birileri sizin için yeniden oluşturuyor
o geçmişi. »

Garip saçlar, tasarım festivalleri, çocukluk resimleri ve yanlış gerekçeli doğru kararlar... Overtttalk’un
bu bölümünde olur olmaz bir dolu
konu konuşuldu.

Bu vardiya “gelecekteki kentlerde çocukların ve çocukluğun nasıl yer alacağına, bununla beraber çocukluğun nasıl bir geleceği olacağına dair spekülatif fikirler üretti.”

Bir mimar veya tasarımcı
Saatleri Ayarlama Enstitüsü’nün kitaptaki tasvirine göre acaba
nasıl bir çizim yapardı?

Cozumel’in yeme içme kültürü
kendine özgü. Taco’cular, deniz ürünleri restoranları, tavukçular ve esnaf lokantaları başka bir yeme içme ‘normal’i tanımlıyor.

1950’lerde özel günlere mahsus vitrin geleneği sürer. 1960’lı yıllar ise vitrin tarihi açısından hayli bereketlidir, vitrin tasarımı bir iş alanına dönüşür. Vitrinler artık olmazsa olmazlardandır.

Mimarlıkta tabu yıkmaktan, ezber bozmaktan bahsedilecekse işe bulaşıklardan başlamakta fayda var.

Gary Ross’un yönettiği Ocean’s 8’de ekip tamamen kadınlardan oluşuyor. Soygunun Vogue genel yayın yönetmeni ev sahipliğinde düzenlenen kostümlü
bir galada gerçekleşecek olması, moda meraklılarını da heyecanlandırabilir.

« [İ]simlerin neden ve nasıl seçildiği, ayıklandığı sadece sosyal bilimsel değil aslında veri bilimsel de bir konu. […] [A]rtık teknoloji, toplumcu siyasetin hayatın türlü türlü, yeni yeni sahalarına nüfuz edebilmesine izin veriyor. »

Küratörlerin sergisi zayıf kalsa da bazı ülke pavyonlarının aktif bir diyalog kurmaya yönelik çabaları kayda değer.

« Çocukların turkuaz renkte dizlik ve paçalıkları vardı. Eski rıhtımın orada bir adam bunları dikip çocuklara veriyordu. Elinde metrelerce bu kumaştan vardı... İdare, iflastan önce eski bayrağın yerine yeni bir bayrak hazırlığı içindeydi,
bu kumaşlar o zaman dağıtılmıştı. »

İlk vardiya mimarlık hikâyelerini kurgusal yöntemlerle yeniden anlatmaya odaklanan ve kurguyu
ana gözlem aracı olarak kullanan
çok disiplinli bir araştırma kolektifi tarafından gerçekleştirildi.

ODTÜ Teknokent’te TaleWorlds tarafından geliştirilmiş bir rol yapma oyunu Mount & Blade. Calradia adlı
bir bölgede, farklı stratejilerle
güç kazanma ve yükselme üzerine kurulu bir macera.

Geçici ve kalıcı kamusal yapılar, SO?’nun başlıca tasarım ve araştırma konuları arasında. Öğrenciliklerinden beri birlikte çalışan Sevince Bayrak ve Oral Göktaş, sunumlarında sanat mimarlık arakesitinde yaptıkları işlerin hikâyelerini paylaştılar.

« İmge üzerine tekrar düşünmenin
bir safhası Mekas’a göre kurgu;
çekim ise bir başka safhası. […]
Yalnızca gitmiş olduğu mekânların kaydını almıyor, mekânların ta kendisini tekrar kuruyor ve kurguluyor. »

İki kitap: Biri karanlık bir ‘gece hayatı’ romanı, kahramanları transseksüeller, sokak çocukları ve onları hem sömüren hem de koruyan birtakım adamlar. Diğeri bir kısa hikâye, bir günün özeti, uzunca bir yürüyüş gibi.

Yeni Babil, kolektif ve açık mekânların vazgeçilmez olduğu, yeni bir tür insanın serpilebileceği bir mekân tasavvuru mu, yoksa ‘ikamet edilemez’ bir yer mi? Sonsuz özgürlük ve serbest zamandan oluşan bir ütopya mümkün mü?

« Yeni yapılar kentin dokusuna,
insanlar mekânlara eklemlenirken,
kenti dönüştürür ve eklemlenmenin güzelliğini farkında olmadan üretirler. »

Bakırköy’den Cinecittà’ya, grafikten resme, dadadan mizaha, “Bir Bürokratın 24 Saati”nden “7 Günah”a pek çok konu.