Altıncı vardiyada var ol(may)an ülke olarak “mimarlıkta dijital üretim” konusu ele alındı; hem katı hem de sıvı madde özellikleri gösteren kum robotik bir kol aracılığıyla şekillendirilirken, olanaklar ve zorluklar keşfedildi.

Sinema bileti satışları düşüyor. Çevrimiçi platformların popülerliği artıyor. Mobil uygulama üzerinden bilet satan bir sistem ise, tüm çözülmemiş yanlarına rağmen sinemayla mekânsal ilişkimize dair ipuçları sunuyor.

« Eleştirinin laf sokmaya dönüşmesinde dijital kültürün payı büyük. Bu gidişatı durduracak çabalar başarılı olamıyor… Entelektüel çabalarımız zayıflıyor, sloganlar ideolojinin yerine geçiyor. »

İnanç-ihanet-iltica gibi her daim geçerli çok derin insani meseleler ve biraz çocuk kalmış hayta erkekler üzerine.

« En çok merak edilen, bu yeni düzenin tam olarak sınırları ve bu sınırların ötesinde ne olduğuydu… Belki krizden öncesine göre farklı bir hayat sürüyorlardı şimdi, belki çok daha
güç bir hayattı bu, ancak yine de kimse bu düzenin bozulmasını istemiyordu. »

« Bir şehre turist olarak gidiyorsan atacağın her adım önceden bellidir. Mardin için de bu böyle. Senden önce birçok kere yapılanların, senden sonra birçok kere daha yapılmaya devam edeceğinden eminsindir. »

Türkiye’nin ilk rol yapma oyununun
fikri bir yılbaşı günü sokakta yürüyen
bir kadını bir ‘maganda’nın taciz etmesi ve akabinde gelişen olaylar sonrasında ortaya çıkar.

Zamanı esnetebilen nadir eylemlerden biri olarak okumak, kitaplar arasında
bir hiyerarşi kurma seçeneği, edebiyat eserlerinin ön kapısından girebilmek
ve “bükülecek zamanın kaideleri”
olarak kitaplıklar...

İki kitap: Biri soyut ve tanımsız
diğeri tanıdık görüntülerden oluşuyor ama her ikisi de fotoğraf kitaplarının ‘kalınlaştıkları’ bir dönemde
hafif nesnelerle ağır meseleleri
açmaya çalışıyor.

Cinlerle yapılan anlaşma. Sinemanın alanı hakkında bir büyü. Durmanın olabilirliği. Film yaparken para harcamak. Fol. Uçakta tutulan notlar. Görüntülerin getirdiği senaryo.

Beşinci vardiya, Venedik’e,
Venedik’te yüzyıllar boyunca birikmiş zanaat kültürü ve üretim ağına,
bu birikimin içinde ise zanaata düşkün Carlo Scarpa’nın işlerine odaklandı.

« Yeni bir şey görmek, yalnızca yeni
bir şey görmek değildir; ama dünyayı yeniden, bu şeyle beraber görmektir. Yeni bir şey görmek, her şeyi
yeniden görmektir. »

« Bir ucundan çekilince diğeri boşta kalan masa örtüsü gibi biraz. Gezen
ne kadar topuklarını da yaralasa,
bir taraf hep açık kalıyor. »

Çivili eklemler, dört bacaklı masalar, kare kafalar ve çaydanlıklar...
Ece Ağırtmış ve Sarp Sözdinler
bu bölümde oyuncak tasarımı
ve illüstrasyon üzerine konuştu.

Keşfedilecek mekânsal potansiyeller, yaratılacak yeni durumlar, mekânsal aidiyetler ve zaman durmakla fark edilir olmaya başlıyor. Bir kaldırımda durmak, bir ağacın gölgesinde serinlemek, parkta bir banka oturmak, akışı
bir an seyretmek…

« Berlin’in 1920’ler ‘bohemya’sı…
öte yandan aktarma istasyonlarındaki karmaşa… yaşayan sokaklar; insanların sokak alışverişleri, patates, çiçek tezgâhları, ayakkabı boyacıları ve aralarında geçen ufak sohbetler… »

Düzenden yararlanan ve ‘yüce sanat’a sığınan bir yazar: Deha olarak tanımlanır, şöhreti tadar. Ne var ki, ‘güzel deha’ çoktan ölmüştür. Oysa ‘avare çirkin’ yaşam doludur ve çoktan ölmüş adamın karşısına çıkacaktır.

Gıdaların ziyan olmasını engellemek aslında çok da zor değil: Belirli bir bilgi ve farkındalık artışı bunun için yeterli. Sorun, açlık ve küresel ısınmayla gıdaların ziyan edilmesi arasındaki ilişkiyi görmezden gelenler.

2012 yılında bir tasarım ofisi olarak kurulan Pompaa grafik, kimlik, yayın, sergi, yönlendirme, web, interaktif tasarım ve dijital pazarlama konularında işler üretiyor. Ofiste tasarımlardan Petek, dijital işlerden Ercan sorumlu.

Vardiya’nın 4. ekibi, bienal teması ‘serbest mekân’a karşın, güvenlik kameraları ya da uyarı tabelalarının yarattığı tezatı göstermek için
yumuşak hücrenin yüzeylerini söktü.

İnsanın yemeğini yanında taşıyabilmesi tasarruflu, sağlıklı ve özgür bir yaşam sürebilmek anlamına gelebilecekken nasıl oluyor da yoksulluk, yoksunluk ve sosyal beceriksizlikle ilişkilendiriliyor?

“Her logo kalemin üstünden uçağa kadar büyüyüp küçülebilecek bir yaklaşımla mı tasarlanmalıdır?” sorusuna Uğur Altun, Murat Miroğlu
ve Neşe Nogay işlerinden örneklerle yanıt verdiler.

Şehir nasıl tasarlanmalı? Bu metin, yatay ve dikey büyümenin olumlu
ve olumsuz yönleriyle sosyolojik ve mekânsal etkilerini ‘konut’ bağlamında tartışıyor. Merkezi ‘makine-ev’ mi; bireye özgü dağıtık tasarımlar mı?

Modayı takip etsek de etmesek de, giydiklerimiz bir tür iletişim aracı. Tam da bu nedenle “belli sembollerin anlam ve önemini gözetmek lazım. En azından, hiçbir tartışmaya mahal bırakmayan, büyük harflerle yazılmış sözcüklerin.”

Peter Pan Operasyonu ile ebeveyni ve yaşadığı yerden kopan bir çocuk ve bedeninin izlerini çamura, kuma, buza, ateşe, çimlere ve toprağa bırakan feminist bir kadın.

« Teknolojik obje dediğimiz şey salt bizim dayatmalarımızın, korkularımızın ve umutlarımızın şekil verdiği edilgen bir nesne değil; ne bir köle, ne bir mesih; [o] kendine has yaşam çizgileri olan hayatın binbir öznesinden biri. »

24 saat değişmeyen sıcaklık,
nefes aldırmayan nem, karıncalar, sivrisinekler ve beklentiler üzerine.

Gail Collins Felix Pappalardi’nin karısıdır ve Mountain’ın şarkı sözlerini yazdığı gibi albümlerini de resimlemektedir. Gail ve Felix’in pek kolay yürümeyen ‘açık evlilik’leri beklenmedik bir şekilde sona erer. Geriye işler ve cevapsız sorular kalır.

« Hoşça kal IST, uçak merdiveninde dönüp sana el sallıyoruz. »