İnsanı metropolün kalabalığından ve
her türlü bağlamından kopartan yazlık, bazı Akdenizli aileler için denize girmek, oyun oynamak, dinlenmek gibi düşük ritimli aktivitelerin sadece yemek saatlerine göre düzenlendiği bir yer.

« Nasıl ki mavi renkten, ağlardan ve balıklardan oluşan bir arka planda, bunca imge bolluğu içinde balığın ölümü ve öldürüldüğü akla gelmiyor;
bu kez denizde, imge bolluğu değil
fakat yokluğu sebebiyle insanın
ölümü gözden saklanıyor. »

Konum paylaşma sosyalleşmenin bir parçası, “geliyorum” demenin ya da “ben buradayım” demenin bir yolu. Kamusal ya da özel bilgilerin toplanıp büyük veriye dönüştüğü dünyada bu tür ‘bedava’ servisler üzerine daha mı çok düşünmeli acaba?

Hareketli paneller, süper kahramanlar, karşılıklı sayfalar ve terk edilen okullar... Gizem Vural ve Sarp Sözdinler çizgi roman ve editoryal illüstrasyon üzerine konuştu.

‘Kadın işi’ olarak görüldüğü için mecra olarak ciddiye alınmayan nakışla, “nakış” dendiğinde akla gelmeyen konuların işlenmesi ve bunun bir eyleme dönüşmesi üzerine.

Hafızada birikenleri güncelleyememek, işe yaramaz bilgileri atamamak, bazı bilgilere sıkı sıkı bağlanmak, yeni bilgilere yer açamamak, eski bilgileri yenilerden daha doğru bulmak, geçmiş kuralları gündeme getirmek...

« Belki de pek çoğumuz, pek çok kere [...] ne kendi sınırlarımız içinde 
ne de dünyevi bir dış bağlantıyla
ilişkili, tanımlayamadığımız bir
mekân-zamanda gerçekliğin nasıl olduğunun hatırlatılması ihtiyacıyla bulmuşuzdur kendimizi. »

Sıcak ve yaz eskiden de olduğundan, bizim bugün “meşrubat” dediğimiz içeceklerin de hâliyle bir tarihi var. Şuruplar, şerbetler, gazozlar, kolalar… Gazoz İstanbul’da ilk kez ithal bir ürün olarak 1890 yılında görüldü.

Fotoğraf ve video çekmek kesinlikle yasak. Buna rağmen kiliseye girdiğiniz anda ilk yapmak istediğiniz fotoğraf çekmek. Daha önce hiç böyle bir ibadethane görmediğiniz için kafanız karışık, gözleriniz hayli açık.

« Meğer hayatta bize yön veren
irili ufaklı mihenk taşlarıyla olduğu gibi kitaplarla da sakince vedalaşmayı bilmeliymişiz. »

Zihinde bir o duvara bir bu duvara çarpıp duran düşüncenin “köşelerini kaybedip [kişideki] özel şeklini alması için zaman gereklidir ve bu vaktin geçmesi, adımlarla gerçekleşen bir hadisedir” bazılarımız için.

Altıncı vardiyada var ol(may)an ülke olarak “mimarlıkta dijital üretim” konusu ele alındı; hem katı hem de sıvı madde özellikleri gösteren kum robotik bir kol aracılığıyla şekillendirilirken, olanaklar ve zorluklar keşfedildi.

Sinema bileti satışları düşüyor. Çevrimiçi platformların popülerliği artıyor. Mobil uygulama üzerinden bilet satan bir sistem ise, tüm çözülmemiş yanlarına rağmen sinemayla mekânsal ilişkimize dair ipuçları sunuyor.

« Eleştirinin laf sokmaya dönüşmesinde dijital kültürün payı büyük. Bu gidişatı durduracak çabalar başarılı olamıyor… Entelektüel çabalarımız zayıflıyor, sloganlar ideolojinin yerine geçiyor. »

İnanç-ihanet-iltica gibi her daim geçerli çok derin insani meseleler ve biraz çocuk kalmış hayta erkekler üzerine.

« En çok merak edilen, bu yeni düzenin tam olarak sınırları ve bu sınırların ötesinde ne olduğuydu… Belki krizden öncesine göre farklı bir hayat sürüyorlardı şimdi, belki çok daha
güç bir hayattı bu, ancak yine de kimse bu düzenin bozulmasını istemiyordu. »

« Bir şehre turist olarak gidiyorsan atacağın her adım önceden bellidir. Mardin için de bu böyle. Senden önce birçok kere yapılanların, senden sonra birçok kere daha yapılmaya devam edeceğinden eminsindir. »

Türkiye’nin ilk rol yapma oyununun
fikri bir yılbaşı günü sokakta yürüyen
bir kadını bir ‘maganda’nın taciz etmesi ve akabinde gelişen olaylar sonrasında ortaya çıkar.

Zamanı esnetebilen nadir eylemlerden biri olarak okumak, kitaplar arasında
bir hiyerarşi kurma seçeneği, edebiyat eserlerinin ön kapısından girebilmek
ve “bükülecek zamanın kaideleri”
olarak kitaplıklar...

İki kitap: Biri soyut ve tanımsız
diğeri tanıdık görüntülerden oluşuyor ama her ikisi de fotoğraf kitaplarının ‘kalınlaştıkları’ bir dönemde
hafif nesnelerle ağır meseleleri
açmaya çalışıyor.

Cinlerle yapılan anlaşma. Sinemanın alanı hakkında bir büyü. Durmanın olabilirliği. Film yaparken para harcamak. Fol. Uçakta tutulan notlar. Görüntülerin getirdiği senaryo.

Beşinci vardiya, Venedik’e,
Venedik’te yüzyıllar boyunca birikmiş zanaat kültürü ve üretim ağına,
bu birikimin içinde ise zanaata düşkün Carlo Scarpa’nın işlerine odaklandı.

« Yeni bir şey görmek, yalnızca yeni
bir şey görmek değildir; ama dünyayı yeniden, bu şeyle beraber görmektir. Yeni bir şey görmek, her şeyi
yeniden görmektir. »

« Bir ucundan çekilince diğeri boşta kalan masa örtüsü gibi biraz. Gezen
ne kadar topuklarını da yaralasa,
bir taraf hep açık kalıyor. »

Çivili eklemler, dört bacaklı masalar, kare kafalar ve çaydanlıklar...
Ece Ağırtmış ve Sarp Sözdinler
bu bölümde oyuncak tasarımı
ve illüstrasyon üzerine konuştu.

Keşfedilecek mekânsal potansiyeller, yaratılacak yeni durumlar, mekânsal aidiyetler ve zaman durmakla fark edilir olmaya başlıyor. Bir kaldırımda durmak, bir ağacın gölgesinde serinlemek, parkta bir banka oturmak, akışı
bir an seyretmek…

« Berlin’in 1920’ler ‘bohemya’sı…
öte yandan aktarma istasyonlarındaki karmaşa… yaşayan sokaklar; insanların sokak alışverişleri, patates, çiçek tezgâhları, ayakkabı boyacıları ve aralarında geçen ufak sohbetler… »

Düzenden yararlanan ve ‘yüce sanat’a sığınan bir yazar: Deha olarak tanımlanır, şöhreti tadar. Ne var ki, ‘güzel deha’ çoktan ölmüştür. Oysa ‘avare çirkin’ yaşam doludur ve çoktan ölmüş adamın karşısına çıkacaktır.

Gıdaların ziyan olmasını engellemek aslında çok da zor değil: Belirli bir bilgi ve farkındalık artışı bunun için yeterli. Sorun, açlık ve küresel ısınmayla gıdaların ziyan edilmesi arasındaki ilişkiyi görmezden gelenler.

2012 yılında bir tasarım ofisi olarak kurulan Pompaa grafik, kimlik, yayın, sergi, yönlendirme, web, interaktif tasarım ve dijital pazarlama konularında işler üretiyor. Ofiste tasarımlardan Petek, dijital işlerden Ercan sorumlu.