“Of Journeys”, Venedik-Osmanlı ticaret ilişkilerini hatırlayarak yola çıktı ve “insan ve nesne dolaşımının farklı katmanları üzerine” düşünerek başladı. “Serbest mekânı”, deneyim ve öykülerin çakıştığı bir yer olarak hayal etti.

Mevcudiyetini sadece moda tarihi kitaplarında sürdüren iki önemli tasarımcı, Elsa Schiaparelli
ve Paul Poiret, adlarını taşıyan modaevlerinin kapanmasından ve ölümlerinden yıllar sonra
podyumlara geri döndü.

« Exarcheia’yı yerelleştiren şey dışlanmamanın verdiği özgürlük. »

“şehir kimseyle konuşmadığımda konuştuğum, bu uyku kaçıran kelimeleri bana söyleten” diyor Octavio Paz; kısacası şiirini/metnini yazdıran şehir.

Dünyanın yüzölçümü bakımından en büyük on dördüncü ülkesi Meksika’da otobüs yolculuğu nasıl olur?
Hem rahat hem güvenli, hem de uygun fiyatlı seçenekler hangileridir?
Yolda neler öğrenilir?

“Hususi bir bağla kullanılan” ve
“kadının sıhhatini ve zarafetini asla” bozmayan Femil’in ilk ilanına 1934 yılında Yedigün dergisinde rastlanır. Femil ilanları tabu konu kadınların
‘âdet dönemi’ne nasıl yaklaşıldığına
dair pek çok ipucu barındırır.

Yedinci vardiyanın çıkış noktalarından biri karantina adası Poveglia; ilham kaynağı ise mezarlık adası San Michele. Çalışmaya ölüme maruz kalan bedenlerin mekân sorunu üzerine düşünülerek başlandı.

Her şey değişirken, pazar sabahı western kuşağının yayından kaldırılması kararı pek şaşırtmasa da TRT’nin
ve kamu yayıncılığının hayatımızdaki yeri üzerine düşündürüyor.

Ütopik eşitlik, uzun masalar,
kişisel medya ve bandrolsüz kitaplar…
Selim Süme ve Sarp Sözdinler,
bu bölümde kolektif üretim ve
sanatçı kitapları üzerine konuştu.

Hem görgü kuralları hem de yemek tarifleri birer algoritma, pratik
yaşamın kaygılarıyla şekillenmiş kurallar silsilesi. Dayandıkları ortak dil ise yeni mutfakları, yeni davranış kodlarını inşa etmek için umut veriyor.

« Eğer kış korkusu yeterli olmazsa açlık, susuzluk, kuraklık, hep bir korku vardı. Hiçbiri olmazsa, o zaman da düşmanlar vardı... Bu korkularla ömürler tükenmişti. Bunların hiçbirinin olmadığı tüm şimdiki zamanlar, bunlarla dolu dünler ve yarınlar için harcanmıştı. »

Hangarın büyük ve ‘boş’ hacmi, bir yandan dehşetli bir tekinsizlik, diğer yandan büyüleyici ve çekici bir atmosfer üretebiliyor. Mekânın potansiyelini farklı biçimlerde kullanarak farklı sözler söyleyen projeler üzerine.

“Andan ziyade sürece, hareketten ziyade durağanlığa, estetik tatmin ve beğeni arayışından ziyade anlatının kendisine odaklanmayı amaçlayan” bir atölye çalışması —fotografik anlatım üzerine bir deneme: “Üç Parça”

Nightly build minik, fotokopiyle üretilen ve felsefi metinler, şiir, rüyalar, imgeler ve fragmanlarla dolu bir fanzin; the bridge ise onun “köprü” temalı ve atölye sonucu ortaya çıkan on birinci sayısı.

Spies Like Us’tan Transformers’a “göründüğünden daha fazlası” şeylerin renkli dünyası ve sıradan bir şeyin sıradışına dönüşebilme ihtimalinin hayatın monotonluğundan
bıkkın olanlar için giderek daha çekici
bir hâle gelmesi üzerine.

Ara Güler’in “muzipçe reddettiği sanatçı yönünü” ön plana çıkaran kitap, arşivi bir film ve fotoğraf arşivinden öte, bir düşünce arşivi olarak konumlandırıyor.

Öğrenciyken yapılan kısa filmler. Zihni meşgul eden “sinema nedir?” ve “bir yönetmen sırtını neye dayayabilir?” gibi sorular. Kadrajın sınırlarının zorladığı seçimler. Godard’ın dosdoğru imgesi. Sonsuza izler fırlatmak ve hayaletler.

Kraliyet Festival Salonu ve Ulusal Tiyatro’nun hayli yoğun kullanılan ve nehir kenarıyla bağlantılı, gün boyu açık kamusal alanları nasıl deneyimleniyor?

« …düşüncelerini norma uygun ve kanonik biçemler üzerinden ortaya koymaktan ya da neşretmekten ziyade hayati bir edim olarak icra etmiş tüm isimsiz yaratıcılara da bir selam… »

SO?’nun “beklenen İstanbul depremi” sonrası için önerdiği geçici barınma senaryosu mimarlıkla doğal afetler arasındaki karşılıklı ilişkiyi ortaya koyuyor ve akla pek çok soru getiriyor.

“Bir filmi durdurmak, filmin doğasından gelmez. Durağanlık gelir belki, ama durmak değil.” Bir kitap süreden bağımsız deneyimlenirken bir film süreye bağlıdır. Her ikisi de bir zaman dilimini kapsar ama süreye bağımlılık film deneyimini tümden değiştirir.

Le Corbusier’nin
Mimarlık Öğrencileriyle Söyleşi’si
bir mimarlık öğrencisine ne söylüyor?

On iki katılımcı geri dönüşüm, yeniden kullanım ve onarımın olasılıklarını arayan atölyede Jeff’lerin yapısını bozarak, onları parçalayarak, eklemler ve eklemeler yaparak kimi fonksiyonel kimi kavramsal on iki yeni nesne üretti.

« Başı önüne eğilmiş, yorgunluktan bitap düşmüş hâlde çünkü onun için
tek bir gece dünyada tam yüz yıla denk düşer. Ve gece gündüz demeden küf
ve rutubet içinde, efendisinin emirlerini yerine getirmek zorunda. »

« Dolaştıkça bina dile gelir, her mimari öğe kurgunun bir parçasıdır. Parreno Gropius-Bau’yu bir sergi yüzeyi, fonu
ya da taşıyıcısı olarak kullanmaz,
mekân başroldedir. Müzede yer alan avizelerden birkaçının ampulü tekinsizce yanıp söner, yanıp söner… »

Van Eyck için özneler arası, nesneler arası ve kuşkusuz özneler ile nesneler arası öngörülmedik ilişki imkânlarını mekânsal olarak ortaya çıkarmak, mekân üretiminin işi.

Frau Troffea, bundan tam 500 yıl önce, 1518 yılının sıcak bir temmuz gününde kendini evden dışarı atar ve dans etmeye başlar. Müzik olmadan günlerce devam eden dansına zamanla yüzlerce kişi katılır. Belki de Troffea ile paylaştığımız çok şey var.

İnsanı metropolün kalabalığından ve
her türlü bağlamından kopartan yazlık, bazı Akdenizli aileler için denize girmek, oyun oynamak, dinlenmek gibi düşük ritimli aktivitelerin sadece yemek saatlerine göre düzenlendiği bir yer.

« Nasıl ki mavi renkten, ağlardan ve balıklardan oluşan bir arka planda, bunca imge bolluğu içinde balığın ölümü ve öldürüldüğü akla gelmiyor;
bu kez denizde, imge bolluğu değil
fakat yokluğu sebebiyle insanın
ölümü gözden saklanıyor. »

Konum paylaşma sosyalleşmenin bir parçası, “geliyorum” demenin ya da “ben buradayım” demenin bir yolu. Kamusal ya da özel bilgilerin toplanıp büyük veriye dönüştüğü dünyada bu tür ‘bedava’ servisler üzerine daha mı çok düşünmeli acaba?