Avrupa’yı saran yo-yo salgını, 1932’de “Şişli tepesinden Yedikule’ye, Sahrayicedit’den Yuşa tepesine kadar bütün İstanbul’u” sarmış. Peyami Safa’ya göre yo-yo “bize dünyanın bir hezeyan nöbeti geçirdiğini izah ediyor.”

« Eğitime inanmıyoruz, bir arada olabilmeye, farklılıklara, çeşitliliğe,
en önemlisi eşitliğe inanmıyoruz. »

Onuncu vardiyanın konusu, sürekli üretilen ama kimin için üretildiği,
kaç kişinin ulaşabildiği tartışmalı konut meselesiydi. Atölye sosyal ve toplu konutun geçmişi, bugünü ve geleceğini araştıran bir içerikle kurgulandı.

Bradley Cooper için yönetmenlik
testi olan A Star Is Born, Lady Gaga içinse bir oyunculuk testi. Film, Türkiye’de de uyarlamaları yapılmış, küresel şöhrete sahip öyküsüne rağmen izleyenleri şaşırtıyor.

Krizden önce gölgeler üzerine konuşulmazdı. Krizden önce her rengin bir adı da yoktu. Oysa şimdi hatıralar renklere isim oluyordu. Bakırdan barut rengine tüm tonların kendine has bir ismi olacaktı. Yeni bir dil oluşuyordu.

« Dolmuş ne menem bir araçtır?
Kim nasıl tasarlamış, nasıl yapmıştır bu araçları? ... [B]u araçlar bizim modernist ve hayli nezih tasarım aklımız ile bir noktada buluşuyor olabilir mi? »

Şehir filmdeki esas zalim olabileceği gibi kahramanın en büyük yardımcısı da olabilir. “Bir şehir ne kadar karışıksa anlatıyı da aynı oranda karıştırabilir, son derece basit bir olayı bile kafkaesk seviyede bir labirente çevirebilir.”

Dokuzuncu vardiya Loos’a inat bezeme çalıştı. Toplanan dokular sınıflandırıldı, yenileri tasarlandı ve uygulandı.

« [Y]ıkım, doğa, insan ve kayalar üzerine bir kitap. Bir sanatçının arşivdeki
biricik bir durumu itinayla yeniden çerçevelediği, fotoğrafların görselliği
ve kitabın bütün olarak çağırdığı kavramlar üzerine düşünürken
keyif verecek bir sanatçı yayını. »

Projeye inanarak katkı sunabilecek ve uzun sürecek yolculukta iyi bir yoldaş olacak insanlar. Dar çerçeve oranı ve dar lensler. Parçaları bir arada tutan seçici renk kullanımı. Sesle kurulan kırık, bozuk, biraz da rahatsız bir dünya.

Kraliyet Festival Salonu ve Ulusal Tiyatro’nun kamusal alanları kent dokusuyla iç içedir, bu birliktelik sık kullanılan keyifli promenade’lar yaratır.

Mesailer, işsizlik, atomu parçalamak
ve kıymetlileri öldürmek...
Can Erol ve Sarp Sözdinler,
bu bölümde yazmaya kalkıştıkları kitaplar üzerine konuştu.

« Yaşantının sağladığı mekânsal nitelik, ancak mekânı deneyimiyle kuşatan kullanıcıyla açığa çıkar; yaşantı ancak kullanıcının, deneyimleyenin dolayımıyla mekânı karakterize eder. »

Sorulması gereken: “Bir film, katıksız
bir alıntılar ve diyaloglar deryası olarak mı, yoksa içerdiği tüm sözlü işleyişi zaman-mekân-hareket dolayımında düşünebilecek sinematografik
bir toplam olarak mı işliyor?”

[AI]stanbul, kentte günlük rutinin ardındaki henüz kimsenin bilmediği
ama hep birlikte biçimlendirilen olası ilişkiler/benzerlikler/ayrımlar ağını kavramaya çalışıyor.

Bir garsonluk deneyimi, “Stummfilm LIVE Festival” üzerine film gazeteciliği ve Yorckschlösschen tanıtımının
öyle ya da böyle birleştiği 20’ler
komedi filmleri temalı bir derleme.

Berlin talepsiz ve çirkin bir şehir.
Öte yandan metropol normlarına
dahil olmayan şeyler vadediyor: Sonu olmayan bir aylaklık imkânı, açık havada. Göllerini deneyimlemek insanın doğayla kurduğu ilişkiyi değiştiriyor. Berlin, beklenmedik bir su şehri.

Kaşıksızlık sorununun üstesinden gelmeye çalışan bir fincan ve şeylerin birbiriyle ilişkisi üzerine.

Sonbaharın gelişi yeni bir döngünün müjdecisi. Evdeki pişirme, tüketme ve depolama alışkanlıkları bu döngüyle değişir. Mısır, türlü yeşillik, kırmızı biber, incir, erik ve elmaya kavuşulur.

Bir zamanlar Müslüman mahallesi olduğu daha ilk bakışta anlaşılan sokaklar, gecenin karanlığında dahi seçilebilen üst üste eklemlenmiş melez mekânlar, balıkçıların dışarı taşan masalarıyla liman… bir yürüyüşte içinden geçilen yüzyıllar.

« …gözden kalbe giden bir yolda damarların üzerine yayarak
ve oraya yayılarak… »

“Of Journeys”, Venedik-Osmanlı ticaret ilişkilerini hatırlayarak yola çıktı ve “insan ve nesne dolaşımının farklı katmanları üzerine” düşünerek başladı. “Serbest mekânı”, deneyim ve öykülerin çakıştığı bir yer olarak hayal etti.

Mevcudiyetini sadece moda tarihi kitaplarında sürdüren iki önemli tasarımcı, Elsa Schiaparelli
ve Paul Poiret, adlarını taşıyan modaevlerinin kapanmasından ve ölümlerinden yıllar sonra
podyumlara geri döndü.

« Exarcheia’yı yerelleştiren şey dışlanmamanın verdiği özgürlük. »

“şehir kimseyle konuşmadığımda konuştuğum, bu uyku kaçıran kelimeleri bana söyleten” diyor Octavio Paz; kısacası şiirini/metnini yazdıran şehir.

Dünyanın yüzölçümü bakımından en büyük on dördüncü ülkesi Meksika’da otobüs yolculuğu nasıl olur?
Hem rahat hem güvenli, hem de uygun fiyatlı seçenekler hangileridir?
Yolda neler öğrenilir?

“Hususi bir bağla kullanılan” ve
“kadının sıhhatini ve zarafetini asla” bozmayan Femil’in ilk ilanına 1934 yılında Yedigün dergisinde rastlanır. Femil ilanları tabu konu kadınların
‘âdet dönemi’ne nasıl yaklaşıldığına
dair pek çok ipucu barındırır.