Son yıllarda farklı müzik tarzları arasında bir geçişkenlik ve caz müziğinde de gözlenebilir bir dönüşüm söz konusu. “[O]rtaya çıkan bu değişik sesleri, aslında caz denen koca ağacın taze filizleri gibi düşünmek lazım.”

« [G]ündelik hayatın saatleri gündelik çıkarlar için işler, hem de tıkır tıkır. »

« Günümüz tüketim nesnesinin en büyük başarısı kendi üretim sürecine dair bilgiyi tüketiciden esirgemesidir. Herhangi bir nesneyi, tüketim ürünü kimliğine sokan şey endüstriyel üretim sistemine mahsus bir silme işlemidir. »

“Mezarda dinleneceğim ben,” diyen Yılmaz Zenger’i kırk üç yıl beraber çalıştığı Fikret Kaymakçı anlatıyor.

Maaşlı çalışmayı bırakınca para kazanmanın tek yolu “bir şeylere girişmek”. Bunu başarabilmek için “işin komutanı” olmak, “Bu iş olur mu ya?” diyenlere kulak asmamak, “eşe dosta girişmek” ve daha pek çok şeyi becerebilmek gerek.

« Bahar elbette dünden bugüne aynı bahar değil. Ama bizim bu yaşadığımıza eskiler bahar der miydi, orasını bilemem. […] Çok değil, yetmiş yıl ve öncesinin tanıklarının rehberliğinde bir bahar gezintisi yapacağız İstanbul’da. »

Maço erkek kültürünün baskın hâle gelmesiyle cazibesini kaybeden gazinolar ve feminist kadınlar üzerine.

Sistemi devam ettiren yeraltı güçleri
ya da şeytan değil, kamusal ve bireysel dinamikler. Modernlik, kendi Faust’larını içinde barındıran toplumlar yarattı.

90’larda üç arkadaş Singapur’da Shirkers adlı bir film çekerler. Filmin kayıtları, filmin yönetmeni tarafından çalınır. Yaklaşık yirmi yıl sonra ortaya çıkan malzeme yine Shirkers adını taşıyan bir belgeseli mümkün kılar.

Özel hayatıyla paralellik gösteren
rol seçimleri, filmlere kattığı ışık, narin görünümüne zıt hırçınlığı, inatçılığı ve sesi Romy Schneider’i büyük bir istisna kılıyor. O, hem Venüs hem de Afrodit olarak hayal edilebilir.

« Olan, gerçekle gerçek olmayanın bir gün birbirlerinden kopmasıydı ve onlar gerçek olan tarafta kalmışlardı.
Arılar, gerçekti... Ağaçlar gerçekti... Aile, gerçek değildi, kurguydu. Arzular, onlar da gerçek değildi. Aile, arzuların kontrolü için kurulmuş bir yapıydı. »

Cırt cırtlı cüzdanla timsah derisi
cüzdan arasında üçüncü bir yol var. Amaç, veganlığın bir kimlik politikasına dönüşmesini engellemek.
Kimlik politikasına dönüşürse, veganizmin bir cadı avına dönüşmesi
ve toplumsallaşamaması olası.

Rap müzik piyasasını aşarak ana akım müzikle rekabet eden Ezhel, kariyerinin başından beri, kendisi her ne ise o doğrultuda sözler yazıyor öte yandan tutarlı tavrı onun bazı insanların hedefi hâline gelmesine engel olamıyor.

Haberi kendisinden önce gelen bir kitap: Balkon. Orhan Pamuk’un Cihangir’deki dairesinin manzarasını fotoğraf ile yeniden keşfedişini belgeleyen Steidl yayını, takıntı ve fotoğraf arasındaki ilişki üzerine düşündürüyor.

Kurt Heilbronn’a utana sıkıla sorulan “Anne ve babanızdan kalan bir doküman, fotoğraf albümü, not defteri gibi kişisel bir belgeye ulaşma ihtimalimiz olur mu?” sorusu ve sonrasında yapılan görüşmelerle açılan kapılar üzerine.

« …günü güne bağlamakta zorlandığın zamanları da aşmıştın, Neufert sayfalarını çevirmekten yorulduğun dönemeçleri de. Fakat bugün içinde yüzdüğün kesif anlamsızlığın ötesine geçemiyordun işte. İtekliyordun hayatı. Sen bir mimardın ve akrabaların... »

Mimarlık ürünlerinin artık sadece parçaları mı korunacak? Bir zamanlar “kentsel anıt” sayılan Welbeck Caddesi Otoparkı’nın yıkım kararına ilişkin düşünceler.

Devletlerin borçla para üretmediği ve geleceğin çalınmadığı bir dünya olası.

« Hayatla ilişkimiz bir anlamda dalgaların okyanusla ilişkisi gibi.
Her birimiz şahsımıza özgü farklı birer dalgayız, evet, fakat her dalga aslında aynı zamanda tek bir okyanusun
farklı ifadeleri. »

« Eğer ki hikâyesi olan filmler varsa bu, hikâyenin bir bahane olmasındandır. Hikâye, yeni bir hareket ve/veya
zaman duyarlılığı öne sürmek için
bir bahanedir. Ve ne yazık ki,
istismar edilmiş bir bahanedir. »

« İzmir’in sanal LA azınlığına mensup… …ritmiyle Kordon’un rüzgârlı günlerindeki dalgalarını andıran
yeni bir rap’çi. »

Cuarón’un amacı belki de “Her birimizi kendi geçmişimize götürmek, o geçmişle filmdekini kıyaslatmak, o zaman ne yapıyordum ve gerçeğin hangi parçasına bakıyordum diye düşündürmek.”

Şehirde, etrafında dolanan tuhaflık ve sıradanlıkları Babylon’la ilişkilendirerek değerlendirmeye çalışan yazar, artık gündüz ile gecenin karşıtlığının sınırında her iki tarafa da geçmeyi planlıyor.

« Çıkmanın zor olduğu bir döngünün içindeyiz; dünyayı yok ettik, ediyoruz. […] Umut veren hikâyelere ihtiyacımız var; onların içine katılmaya, konuşmaya, paylaşmaya ihtiyacımız var. »

Aynı anda hem çok fakir hem de çok zengin görünen, savaşın izlerini taşıyan, hüzünlü, bir o kadar da tanıdık bir şehir.

Herkes elinde avucunda ne varsa, kiralamanın derdinde. Yapıların içerisinde fırtınalar kopuyor.
Airbnb’nin şehirler üzerindeki
etkisini bir tür soylulaştırma olarak
ele almak gerekiyor.

Charmed’ın üç ana karakterinin giysileri, sadece kişilikleriyle değil, temsil ettikleri şeylerle de örtüşüyor.

« Koleksiyondan bir kitap seç.
Herhangi bir kitap. Bugünün eşlikçisi o kitap. Ne yaparsan yap, yanında olsun. Ya görüş alanında tut ya da mümkün olduğunca fiziksel temasa geç. »

Öfke, anksiyete, yabancılaşma… Sabit gelir ve sosyal güvenlik sağlamayan sektörler neden tüm olumsuzluklarına rağmen hızla büyüyor?

Senegalli göçmenlerin işportacılık yaptığı, Güney Korelilerin bilardo oynadığı, Yahudilerin yaşadığı sokakların Mersin’i hatırlatabildiği, ismini 11 Eylül Meydanı’ndan alan ama haritada adı geçmeyen ‘semt’ üzerine.