« Eleştiri, şurada burada takınılan
bir tutum, tavır vesaire değildir.
Daha çok, bir hâldir. Hakikaten eleştiri yapıldığında söz konusu olan,
bir şeyi yıkmak değil ama yapmaktır. Yaratmaktır. »

‘Bilmediğinden, görmediğinden korkan’ anne babaların birbirinden uzak ilçelerden gelip Beyoğlu’ndaki stüdyoda rock müzik yapan çocukları.

Kariyeri boyunca kamerasını
hep aynı merakla insanlara ve mekânlara çeviren Agnès Varda’yı anmak için belki de en uygun film, Paris’in yük taşıyan kadın heykellerini yük taşıyan erkek heykelleriyle kıyasladığı esprili kısa filmi olabilir.

Birlikte uyunan yarı açık bir çadır,
çölün fonda olduğu film gösterimi, kolektif üretime yönelik egzersizler, kayıt cihazları, günün akışını belirleyen yemek saatleri, ritmini bulmaya çalışan bedenler ve alan-mekân-yer arasındaki farklar üzerine düşünceler.

“Akademisyenler, çocuklar, dansçılar, grafik tasarımcılar, mimarlar, mühendisler, sanatçılar, sosyologlar, öğrenciler, yazarlar… Şehre dair herkesin sesini duyurduğu, herkesin sesini duyabileceğiniz” Studio-X Istanbul, neden hayatını sürdürmeli?

« Çanakkale Savaşı farklı ulusal kurgulara, inançlara ve mitlere ev sahipliği yapan bir kesişim noktası. Dolayısıyla bir zamanlar silahların karşı karşıya geldiği bu coğrafyada bugün söylemler, gelenekler, anma törenleri
ve kamusal politikalar çatışıyor. »

Sayısız kayıp karşısında umursamaz ve “yürek tembelliği” türünden bir melankoliye kapılmış olsak da,
enkaz-sanat-yapıtı-anıt “‘Barca Nostra’nın lafı dolandırmadan işaret ettiği kaybı görmek zorundayız.”

Modernlik bağlamında ‘öteki’ ile ilişkilenmenin problemleri Türkiye’de
ev kültüründe de gözlemlenebiliyor: Gösterişli ve gündelik yaşamdan yalıtılmış salonlarda.

Ahmet Hamdi Tanpınar’ın aynı adlı romanında tasvir edilen Saatleri Ayarlama Enstitüsü’nün steampunk ve fantastik bir yorumu: “Boş Bir Oda Kendi Fonksiyonunu Yaratır” sergisinde yer alan kısa film.

1963’ten beri yayımlanan Mimarlık dergisi arşivinde, kavramlar arasındaki anlamsal ilişkiyi tartışan ve “kavram avcılığı” yaparak üç boyutlu bir dünya kuran atölye üzerine.

Met’in kostüm enstitüsünün 2019 sergisinin teması camp. Kavram, “çirkin olanın bilinçli kullanımından doğan bir estetik” veya “stilize rüküşlük” olarak Türkçeleştirilebilir. Peki, Met Gala’ya gelenler ne kadar camp?

« Sistemin ve mesleğin, […]
yaşıyor olduğu krizi görüyoruz,
fakat mimarlık öğrencilerinin yükselen sesini bir tür ergenlik atarı olarak değerlendiriyoruz… »

Bulunduğu bağlam ve yerde anlam kazanan, başka coğrafyalarda tekrar edilmesi beklenmeyen bir yapı üzerine.

Kaynağını şehri inşa edenlerin oluşturduğu bir şehir tasarım kılavuzu nasıl oluşturulur? Drawdown, eBird, GoodCityLife gibi örnekler ve HEY!
yazar buluşmaları üzerine.

« Beyaz masa örtüsü, keten peçete,
kişi başı birden fazla çatal bıçak olan yerlerde mutluluğu bulamıyorum. Oralarda mutluluğu aradığımı da pek hatırlamıyorum gerçi. »

Gramofon, Cumhuriyet’in ilk döneminde yayılır dört bir yana. “Evler yetmez, balkonlara, kırlara yayılır gramofon. Dans dershanelerinde, kahvelerde, hatta gazinolarda taş plaklar çalınır.” Sonra radyo gelir…

Şair Cihat Duman ve sanatçı
Memed Erdener’le —İstanbul’u
gezerek oluşturdukları fenomenlerle kurguladıkları sergi vesilesiyle— kötülük üzerine.

Gerçek suç odaklı yayınların ilk popülerleşmesi şehirleşme sonrası yükselen suç oranlarına bağlanıyor. Dijital teknoloji, true crime türüne yeni olanaklar sunuyor.

2016 yılında Hindistan’da, bir gecede ülke ekonomisinde dönen paranın değer olarak yaklaşık %90’ı, sirkülasyondan kaldırıldı. Bu demonetizasyon hikâyesini tersten okumak, parayı nakitten kurtarıp sanallaştırmanın önemine ilişkin ipuçlarını açığa çıkarıyor.

« Yalan, karşılıklı bir uzlaşma platformudur. Karşınızdaki hakkında
ne kadar çok gerçek bilgiye sahipseniz,
o kadar çok yalan söyleyebilirsiniz. Rekabet, yalan için ön koşuldur. Yalan, yalan olmakla birlikte, muhakkak bir gerçek zemin gerektirir. »

İnce belli çay bardakları “gündelik yaşamın katmanları arasına iliştirilmiş birer kitap ayracı gibi.” Geçmişi şaşırtıcı biçimde belirsiz bu bardaklar gerçekten Türk çay kültürüne mi özgü?

Gelip giden işlerin ve sonu gelmeyen angaryaların arasında oynanabilen,
son derece heyecanlı, tekrar tekrar oynanınca sıkmayan, yüksek tempolu, bağımlılık yapan, harika tasarlanmış, şahane müzikleri olan bir aksiyon
oyunu üzerine.

Zeynep Kayan’ın isimsiz beyaz kitabı “hayranlık, merak ve hayret duyguları arasında bir gezinti gibi […] Metin ile kendini sarmalamış bu kitabın sözele kendine güvenli sırt dönüşü onun benzerlerinden sıyrılmasını sağlıyor.”

« Vasatlığın gözlerdeki parıltıları çaldığı çağ kapını çalıyor, çatıdaysan geriye sadece gökyüzü kaldı, cesaret
o zamanlar gerekliydi, yollar aşıldı
ve gezegen kombinasyonları görülmemiş açılarda kilitlendi… »

Botanik Enstitüsü, herbaryumlar, arşivler, toplayıcılar ve Baytop ailesinin bitkilerle başlayan biriktirme tutkusuna ilişkin bilim tarihçisi Feza Günergun’la yapılan görüşme üzerine.

Hemen hemen her kıtada pek çok proje gerçekleştirmiş yeni medya stüdyosu Ouchhh’un kuruluşu ve işleri üzerine Ferdi Alıcı konuştu. “Veriyi boya, algoritmayı fırça olarak” kullandıkları enstalasyonlara ilişkin “yapay zekâyla çalışmayı çok sevdik,” diyor Ferdi.

İran’ın, gerçekleştiğini ispat etmek pek mümkün olmayan, uluslararası bir güncel dans festivali var: ‘Görünürlüğe’ her şeyden fazla kıymet verilen bu zamanda, yaşanan an ile bambaşka bir bağ kurmaya imkân veren bir festival.