« Tıpkı uzun mesafe koşmak gibi, yazarlık da bir ‘mücadele’ işidir. Murakami’nin ifade ettiği biçimde
‘deha’ bir yana; her iki kimlik de ancak mücadele ederek sürdürülebilir. »

Nice canlar yakmış bir “âfet-i
cihan-sûz” olan beyaz şemsiyeli kadın
ve siyah dantelli şemsiyesini
siyah dantelli ince eliyle tutan gizemli kadının hikâyeleri üzerine.

Onlarca yıldır bölünmüş şekilde yaşayan toplulukları bir araya getirebilmeyi
arzu eden bir mutfak girişimi üzerine.

« [İ]nsan Allodapón’da olması gerekenden azıcık daha uzun vakit geçirdiğinde anlıyor gerçek göçmenliği. […] Göçmenlik, bir anlamda insanın parmak izlerinden yeni bir kimlik yaratma çabası. »

Kolay erişilebilen, ucuz, esnek,
dayanıklı ve kullanışlı bir malzeme. Kapadokya’da hemen her yerde brandaya rastlamak mümkün. Tam da bu nedenle branda, Kapadokya’nın ‘doğa’sından olmayıp, Kapadokya’yı yansıtan öğelerden biri.

« ...kaybolmuş ve gelecek her şey; sonraki, yabancı, yandaki, mahalle; 
ne senin ne de benim olan, görmezden geldiğimiz ama arzuladığımız. »

Euphoria, alışıldık gençlik dizilerinin aksine hayli karanlık. Dizide Gen Z’ye ait birçok özellik, farklı karakterlerin hem hikâyelerinde hem de kostümlerinde ekrana yansıyor.

Faaliyetlerini sonlandıran Studio-X Istanbul’da, kazanılan deneyimler
ve bundan sonra olacaklar üzerine.

« [M]imarlık medyasının görece yeni örneklerinde dahi mimarın ve tasarımın sürekli övüldüğünü görürüz. Yarışma kültürü ve eleştiri temelli eğitime sahip bir uğraşının buna teslim olması
nasıl kabul edilebilir? »

Çadırdan padişahların başının üstünde tutulan gölgeliğe; düz, saçaklı, üstü dantel geçmiş, tüylü, boncuklu, çiçekli türlerinden “sihirli”sine Türkiye’de şemsiyenin tarihi üzerine.

Bir biyolojik çeşitlilik araştırma merkezi ve bir botanik bahçesi üzerine.

Son on yılın gençlik filminin Booksmart olduğunu düşünenler hiç de az değil. Yönetmeni, senaristleri ve başroldeki
iki karakteri kadın olan filmin kurduğu evrenle, günümüz gençlerine ilişkin doğru gözlemler yakaladığı söylenebilir.

“Yasını, kırılganlığını bir başkasınınkinin yanına koyup, haklı haksız aramadan dertleşmek”, “belleği dondurmak yerine sürekli canlı tutmak” ve hafızanın aktarılabilirliği üzerine.

Sol siyasetin son yıllarda düştüğü tuzak, karmaşık siyaseti basit ve ezber çözümlerle ele almaya itiyor bizi. Teknolojinin ve internetin geldiği noktada, insanlar neden eski doktrinleri revize etmekle yetiniyor? Teknolojiye yaklaşımımız bundan nasıl etkiliyor?

« Garip bir şekilde problemler çözüyorum […] Bunlar belli ki çok kafama takılmış sorunlar. [...]
Bir anda çözmek istiyorum sorunu.
Bir aydınlık gelmesini istiyorum,
bu aydınlık için kaybedecek zamanımız yok hiçbirimizin çünkü. »

Saldırganlığın sorumluluğunu oyunlara yüklemek bu denli kolayken kimse, gelecek kaygısı, ekonomik yetersizlikler, tanık olunan veya maruz kalınan şiddet, yaygın nefret söylemi gibi konular hakkında düşünmek istemiyor.

Çoğu modern binalar, malzemeler, detaylar, bulutlar, dalgalı denizler… “Kanımca temel mesele teslimiyet. Metehan fotoğraflarını Umut ve Toros’un ince fikrine, onlar da kitabı
ne kadar hesaplı da olsa rastlantıların güzelliğine teslim etmişler.”

« …kimse kendisi değil bundan böyle, ben de bir başkası olmaya gidiyorum, Rimbaud gibi de değil üstelik, onların yürüdüğü koridorlardan geçmek miydi hayal, öyle sanıyordu akrabaların,
çünkü hiç bakamadılar tam anlamıyla gözlerine… »

Kurt Heilbronn’un daveti, Botanik Bahçesi’nin öyküsünün yeni parçalarıyla karşılaşma umudu ve küçük bir bütçe ile Almanya’ya Bulgaristan üzerinden yapılan seyahat üzerine.

Dünyanın başka bir yerinde,
daha önce hiç tanışılmayan insanlarla aynı anda aynı gökyüzüne,
aslında herkesin olan gökyüzüne,
(ve kendine) bakmak üzerine.

Bir mimarın kendini gösteri olgusunun dışında tutarak var olabilmesi
mümkün mü?

« Cücesin şehirde sen / Gidelim gidelim / Koş gel sen de dev olmak istersen »

Bir el çizimini yine el ile kopyalamak, çoğaltmak ya da başka bir ölçeğe taşımak zahmetli fakat keşiflerle dolu.

Aksiyonu bir film kadar doğrudan ve etkili duyumsatan bir mecra yok. Zaten “film denen şey imgeye iliştirilmiş olan aksiyondur.” Modern anlamıyla, iki tip aksiyon filmi var: Peckinpah’ta olduğu gibi şiire dönüşen veya zaman-mekânda yayılarak dinamikleşen aksiyon.

« [K]ediye dokunursak mikrop kapardık, suya dokunursak ıslanır, çamurla oynarsak kirlenirdik. Ve biz dokunmayı bıraktık; öfkeli, yalnız, kızgın, birbirine, hayvana, doğaya dokunmaktan aciz insanlar yığınına dönüştük. »

İstanbul Tasarım Bienali’nin amacını “endüstriyle ilişki kurmak” değil, “eleştirel düşünce için bir platform oluşturmak” olarak gören Deniz, Merve ve Bahar’ın bir araya gelmeden önceki deneyimleri, çalışma süreçleri ve bir bienali nasıl kurguladıkları üzerine.