« Tabak sesleri! Islak bir ısırık!
Hay aksi! Homurtu ve mırıltılar! Sesler birleşip tek bir uğultuya dönüyor… Küçük dükkânda boşluğu kaplıyor…
Beni köşeye sıkıştırıyor... Üç numara! Kasada tek bir göz adisyonların arasından ters bir bakış atıyor. »

İnternet bağlantısı ve cep telefonları olmaksızın gerçekleşen; kapsayıcılık, feminizm, demokrasi ve şehir gelişiminde yaratıcı bakış açıları üzerine konuşulan bir akşam yemeğinin notları.

She-Ra eskiye kıyasla daha az ‘seksi’ ve daha maskulen olabilir ama en büyük fark ana karakterlerdeki çeşitlilik.

HEY! şimdi de 0-3 yaş için çalışan Kent95 kapsamında bebekleri ve küçük çocukları odağına alan bir çalışma yürütüyor. Alexis Şanal HEY!’in yeni çocuk edisyonunu anlattı.

“Çok acayip bir adam” Bruno Munari. Mucit, yazar, eğitimci, şair, ressam, tasarımcı, heykeltıraş, illüstratör, mimar, “çocuklarla oyun oynayan biri,” Picasso’ya göre “yeni Leonardo.”

İşsiz, parasız, plansız, evsiz, mobilyasız, eşsiz olarak Meksika’dan geri dönmek; maaşlı işe geri dönmek istememek; kimsenin ciddiye almadığı bir işe kalkışmak ve ay sonunu getirememe gerçeğiyle karşı karşıya geçen ‘kazançlı’ bir yılla hesaplaşmak üzerine.

Pijama yokken insanlar, geceleri yatağa girerken, iç çamaşırı ve uzun donları üstüne entari giyerdi. Modernleşmenin simgelerinden biri olan pijama hızla büyük kentleri sararken rahatlarına düşkün eski zaman insanları, entariden vazgeçmekte zorlandılar.

Dünya, Antroposen’den daha zorlu ve yıkıcı birçok dönemden geçti ve yerinde duruyor. Belki de sonu gelen insanlıktır. Şu anki tahribatın ne anlama geldiğini aklı ve bilgisiyle çözebilen insan, başına gelebilecek daha büyük felaketleri öngörebiliyor ve korkuyor.

Noah Baumbach’ın yazıp yönettiği film, bir ilişkinin taraflarının aynı deneyime nasıl da farklı baktıklarını, birbiri ile evli iki kişinin bile aynı evliliği yaşamadığını gösteriyor. Baumbach da tarafsız değil.

Spotify 2019 kullanıcı özetleri, müzik dinleme alışkanlıklarına ilişkin önemli veriler sunuyor. İnsan, New York’ta olan bitenleri ustaca anlatan Nas’ı değil de Ankara’yı iyi ifade Aga B’yi en çok dinler bulabiliyor kendini.

« Önünden geçerken tüm bunları görmüş olamazdı, bu resim onun yarattığı bir görüntüydü, gerçek değildi. Hayat onu zorladığında, herkesin
gerçek kabul ettiği hayat, aklında
bu resmin içine kaçardı. O durakta oturup beklerdi. »

« Bundan sonraki ‘yeni büyük’ şeyin
ne olacağını düşünmek eğlenceli bir uğraş. Çünkü, her ne olacaksa olsun, yeni büyük şeyin de insan ruhundaki
ve toplumsal hayattaki basit bir şeyin yansıması olacağı açık. »

Karanlık görüntülerin içinde acı veya kederin ötesinde bir gizem var. Kim bu insanlar? Fotoğrafçının fotoğrafla bir alıp veremediği var gibi. Kendi yarattığı imgelere zarar veriyor ama izleyicisine de güveniyor; mağaranın derinliklerine inen yolu bulabileceğini düşünüyor.

« Gereğinden fazla dipnotla uçurumun ucunda bunalıverdim, yarını beklememi salık veriyorlar aynı yirmi yıl önce olduğu gibi, teşekkürler, müşfik ve babacan bir kalabalık var burada, mumları yakalım, iyi niyetlerle umut şarkıları şakıyalım. »

Hakikati bulanıklaştırma riski varken, sanat hakikatin hafızasını da sisler ardına sürüklüyor olabilir mi? Her yer vicdan mekânı olarak düşünülebilir mi?

Bir beden, istemsiz çevre değişikliğinden etkilenir mi? “Sanat için hayli esnek bir kap” olarak nitelenen Richard Rogers ve Renzo Piano’nun Centre Georges Pompidou’su bedenleri ve şehri nasıl etkiledi?

Gelir, eğitim ve fırsat eşitsizliğiyle mücadelede Güney Amerikalı mimarlar, kamu yararı için ürettikleri projelerle üstlerine düşeni en iyi şekilde
yapmaya çalışıyorlar.

Semt kültür ve ekonomisinin parçası, sök-çıkar bir mimarlıkla kurulan pazarların, kaldırılarak “kültür merkezi”, “otopark” ve “semt pazar alanları” özelliklerinin hepsine sahip olduğu
iddia edilen beton israfı mekânlara taşınması üzerine.

« …o kadar karşı olmak ki, hiçbir safa ait olmamak, bağımsız deneyler yürütmek ve ne olup bittiğine bakmak, bir er olarak değil ama bir gerilla
olarak savaşmak… »

“İnsanlığın aldığı nefesi, üzerinde var olduğu gezegene şükranla iade edişinin” tarihinde önemli bir eşiğe ilişkin.

İkiz kardeşler Alex ve Marcus’un geçmişlerine ilişkin birlikte kaleme aldıkları hikâye sonrası, kardeşlerin peşine düşen yönetmen Ed Perkins’in onlarla yıllar süren çalışmasının ürünü belgesel üzerine.

« Bundan on yedi sene önce oynanmış ve büyük ihtimalle o an sahada olanlardan hiçbirinin faal spor hayatına devam etmediği bir mücadeleden
ne öğrenebiliriz? »

Her sene dünyanın dört bir yanından insanın akın akın geldiği, herkese
var olma şansı veren Berlin, iyice Türkiye’nin şehirlerinden biri gibi oldu. Duvarın ikiye böldüğü hayatlar, insanlar, ilişkiler bugün yok, ama bugün yeni duvarları var Berlin’in.

Martha Rosler’in “Semiotics of the Kitchen” adlı video işi ev kadını temsiline meydan okumak adına ‘devrediş ekonomisi’, ‘gizil/görünür alan’ ve ‘duygulanımsal emek’ kavramlarını nasıl bir araya getirir?

Melankoliklerin de zamanla büyük dertleri vardır. “Ancak onlar kendilerine dayanamayıp şimdiden kaçmak için geleceğe umut bağlamaz ya da
geçmişi özlemle ve tatlı bir hüzün eşliğinde anmazlar.”

« Tiyatro sahnesi ne boş bir ortamdan, ne nötr bir düzlemden, ne de Kartezyen bir uzaydan ibaret. Tiyatro sahnesi görünmez sayısız kuvvenin çarpıştığı aktif bir güç sahası. »