Silgi genellikle doğruyu ve yanlışı, süreç yerine sonuç ürünün kıymetli olduğunu hatırlatıyor. Oysa çeşitleri ve kullanım alanları çok zengin. Silmek eylemi yaratıcı bir sürece de işaret edebilir.

Hygge her yerde. Kopenhag’da herkesin bisiklet kullanması, en düşük gelir eşitsizliğine sahip toplumlardan biri olma özelliğinin sokaktaki yansıması gibi. Yeni başlangıçların kutsandığı
kış gündönümü, coşkuyla karşılanıyor.

Yüzyüzeyken Konuşuruz, “Türkiye müzik tarihinde irili ufaklı önemli atılımların gerçekleştiği 2010’lu yılların en büyük fenomenlerinden biridir; […] görece alışılanın dışında, hoş ve büyük ihtimalle de baki kalacak bir seda yakalamıştır.”

“Ev + âtıl kadın = yok-yer” / İmgeden kendini soyutlamaya çalışan sinema “mekânı lağveder belki, ama hareketi, zamanı, ışığı asla…” / “Bugünün sinefili, umarsız bir nostalji içindedir.
Ne zaman ki eskiye bakar, yeniyi görür.”

“Tecavüz pornosunu hatırlatacak”
her şeyden kaçınılmış, senaryosu yaşanmış olaylara dayanan, tek boyutlu kadın-erkek temsilinden uzak duran
ve sinema öğrencilerine ders
malzemesi olarak sunulabilecek nitelikte bir dizi üzerine.

Manifold iştirakçilerine yıl içinde okudukları ve onları en çok mutlu eden ya da onlara en çok şey veren kitabı sorduk. Ortaya çıkan ‘rengârenk’ liste, 115 kitaptan oluşuyor.

“Dünden sonraki gün” farklı iş alanlarında çalışma biçimi ve koşulları nasıl değişti? Duvarın yıkılmasından sonra ülkenin yeniden birleşmesinden, sosyal güvenceye alışık ama rekabete alışık olmayanlar nasıl etkilendiler?

High Line, The Shed, 30 Hudson Yards, Hispanic Parade, The Met, Guggenheim, Whitney, sokağı mesken tutanlar... Kent, yaşam/sokak, müze/sanat ve mimarlık üzerine yorumlar.

Arkadaşlık, güven, merak, “az kaynakla ne kadar uzağa gidebiliriz?” sorusu, insanlarla bağ kurma arzusu, üretme ihtiyacı, ortaklık, uzun vadeli düşünmek, öğrenmeye sürekli devam eden bir organizasyon tasarlamak ve hızlı büyümemenin önemi üzerine.

Uydurma şeyleri uydurukça tecrübe edememek ve haz alamamanın verdiği suçluluk duygusu üzerine.

« Tabak sesleri! Islak bir ısırık!
Hay aksi! Homurtu ve mırıltılar! Sesler birleşip tek bir uğultuya dönüyor… Küçük dükkânda boşluğu kaplıyor…
Beni köşeye sıkıştırıyor... Üç numara! Kasada tek bir göz adisyonların arasından ters bir bakış atıyor. »

İnternet bağlantısı ve cep telefonları olmaksızın gerçekleşen; kapsayıcılık, feminizm, demokrasi ve şehir gelişiminde yaratıcı bakış açıları üzerine konuşulan bir akşam yemeğinin notları.

She-Ra eskiye kıyasla daha az ‘seksi’ ve daha maskulen olabilir ama en büyük fark ana karakterlerdeki çeşitlilik.

HEY! şimdi de 0-3 yaş için çalışan Kent95 kapsamında bebekleri ve küçük çocukları odağına alan bir çalışma yürütüyor. Alexis Şanal HEY!’in yeni çocuk edisyonunu anlattı.

“Çok acayip bir adam” Bruno Munari. Mucit, yazar, eğitimci, şair, ressam, tasarımcı, heykeltıraş, illüstratör, mimar, “çocuklarla oyun oynayan biri,” Picasso’ya göre “yeni Leonardo.”

İşsiz, parasız, plansız, evsiz, mobilyasız, eşsiz olarak Meksika’dan geri dönmek; maaşlı işe geri dönmek istememek; kimsenin ciddiye almadığı bir işe kalkışmak ve ay sonunu getirememe gerçeğiyle karşı karşıya geçen ‘kazançlı’ bir yılla hesaplaşmak üzerine.

Pijama yokken insanlar, geceleri yatağa girerken, iç çamaşırı ve uzun donları üstüne entari giyerdi. Modernleşmenin simgelerinden biri olan pijama hızla büyük kentleri sararken rahatlarına düşkün eski zaman insanları, entariden vazgeçmekte zorlandılar.

Dünya, Antroposen’den daha zorlu ve yıkıcı birçok dönemden geçti ve yerinde duruyor. Belki de sonu gelen insanlıktır. Şu anki tahribatın ne anlama geldiğini aklı ve bilgisiyle çözebilen insan, başına gelebilecek daha büyük felaketleri öngörebiliyor ve korkuyor.

Noah Baumbach’ın yazıp yönettiği film, bir ilişkinin taraflarının aynı deneyime nasıl da farklı baktıklarını, birbiri ile evli iki kişinin bile aynı evliliği yaşamadığını gösteriyor. Baumbach da tarafsız değil.

Spotify 2019 kullanıcı özetleri, müzik dinleme alışkanlıklarına ilişkin önemli veriler sunuyor. İnsan, New York’ta olan bitenleri ustaca anlatan Nas’ı değil de Ankara’yı iyi ifade Aga B’yi en çok dinler bulabiliyor kendini.

« Önünden geçerken tüm bunları görmüş olamazdı, bu resim onun yarattığı bir görüntüydü, gerçek değildi. Hayat onu zorladığında, herkesin
gerçek kabul ettiği hayat, aklında
bu resmin içine kaçardı. O durakta oturup beklerdi. »

« Bundan sonraki ‘yeni büyük’ şeyin
ne olacağını düşünmek eğlenceli bir uğraş. Çünkü, her ne olacaksa olsun, yeni büyük şeyin de insan ruhundaki
ve toplumsal hayattaki basit bir şeyin yansıması olacağı açık. »

Karanlık görüntülerin içinde acı veya kederin ötesinde bir gizem var. Kim bu insanlar? Fotoğrafçının fotoğrafla bir alıp veremediği var gibi. Kendi yarattığı imgelere zarar veriyor ama izleyicisine de güveniyor; mağaranın derinliklerine inen yolu bulabileceğini düşünüyor.

« Gereğinden fazla dipnotla uçurumun ucunda bunalıverdim, yarını beklememi salık veriyorlar aynı yirmi yıl önce olduğu gibi, teşekkürler, müşfik ve babacan bir kalabalık var burada, mumları yakalım, iyi niyetlerle umut şarkıları şakıyalım. »

Hakikati bulanıklaştırma riski varken, sanat hakikatin hafızasını da sisler ardına sürüklüyor olabilir mi? Her yer vicdan mekânı olarak düşünülebilir mi?

Bir beden, istemsiz çevre değişikliğinden etkilenir mi? “Sanat için hayli esnek bir kap” olarak nitelenen Richard Rogers ve Renzo Piano’nun Centre Georges Pompidou’su bedenleri ve şehri nasıl etkiledi?