Ada, başta dayanışmacı kadın örgütleri sayesinde yaralarını sarmakta.

« [Eviner] yeni bir varoluş biçiminin umut vadeden politik imkânlarını sunar, bizi oyuna ve ironiye davet eder, çocukluğun biraz ihmalkâr biraz umursamaz eylem alanına çeker. »

İklim krizinden nasibini epeydir alan
ve batmakta olan Venedik: Bir yanda turistler ve kalabalık meydanlar, diğer yanda kaybolunabilen ıssız sokaklar
ve gözden uzak mahalle lokantaları.

Merkezi, ortalama bir Amerikan kentinin downtown’u gibi görünse de Montréal’e sızmış Avrupai bir gündelik hayat var. Hetero-normatif cinsiyet algısının aşılmış olması da hayli kente özgü.

« Ermeni mutfağı sürekli zenginleşmiş ve çoğalmış, sabitliği ve tutuculuğu olmayan bir mutfak. »

Aynı anda hem çok fakir hem de çok zengin görünen, savaşın izlerini taşıyan, hüzünlü, bir o kadar da tanıdık bir şehir.

Alternatif taktikler geliştirerek gündelik hayatın işlediği mekânı genişleten ve göçmenlerin yeniden yerleşme süreçlerinde imkânlar
yaratan üç mutfak üzerine.

Menderes Havzası’ndan çıkan ürünlere, ürünlerin dağılımına, ilçe pazarlarına odaklanan ve nesne ölçeğinden
bölgesel ölçeğe kadar açılan ilişkisel araştırma üzerine.

İnsanı metropolün kalabalığından ve
her türlü bağlamından kopartan yazlık, bazı Akdenizli aileler için denize girmek, oyun oynamak, dinlenmek gibi düşük ritimli aktivitelerin sadece yemek saatlerine göre düzenlendiği bir yer.

Cappadox’un teması bu yıl “sessizlik” idi. Ancak, ne vadide mutlak bir sessizliğin içinde yürürüz, ne de sessizlik, suskunluk sadece pasifliktir. Peki, sessizlik hangi anlamlara gelir?

“İnsanın gösteride seyrettiği şey, kendisinden saklanan eylemdir.”
Bu seyirciye dönüşmemek için kenti yeniden üretmek gerekir. Öyleyse, sokağı, caddeyi, meydanı kullan! Yürü!

Avlunun taşınmaz kültür varlıkları: Sıva çatlakları, boya katmanları, kırılmış parapetler, kablolar, borular, varlığı absürd demirler, çatı olukları, yapraklar, kiremitler, bacalar ve gökyüzü.

« [P]encereden görülen sokakta algılanan, sadece ritimler değil bunlarla birlikte bütün bunların ‘şimdi’yi oluşturduğu gerçeğidir. Şimdi, şu anda ve buradadır, şimdi farkın kendisidir… »

İstemli olarak aç kalmak ya da bırakılmak son derece politik bir seçim ya da uygulama. Öte yandan tokluk
ya da yemek üretimi de iyimser
ve uzlaşmacı bir politik eylem alanı.

Kendi içinde çeşitlilik de üreten
bir düzen. Cömert ve açık kamusal mekânlar. Kentsel kültüre içkin
bir çıplaklık. Küresel kapitalizmin gösterisinden muaf olmasa da
mütevazı ve huzurlu bir kent.

« Toprağın varoluşsal niteliği ve değeri, onun kullanım değerini değiştiren
her türlü gücün ve popülist eğilimin
çok üzerinde. »

Kent, insanların kendilerini buldukları koşullar altında ortaya çıkan kolektif bir imalat; etkisi her zaman tekinsiz.
Bu etkinin Kafkaesk bir yabancılaşmaya dönüşmesiyse bugüne ilişkin bir durum.

Yemek, yerinden edilmişlerin yeniden yerleşmesini ve kendi ülkesinde göçmen olanların nişlerini yaratmalarını sağladığı gibi, verdiği haz ve lezzetle insanları birbirine aşık edebiliyor.

Mahalle bir dekor değil. Sürekli değişir. İnsanlar gelir geçer. Dükkânlar açılır kapanır, eğilimler değişir.

Kapitalist endüstriler dünyanın ekonomik döngüsünü insana ve bedenine zarar vererek sürdürürken, toplumun ‘kusurları’ bir sağlık, tasarım ve norm problemi olarak karşımızda.

Yemeğin, kimlik ve aidiyet meselelerindeki yeri üzerine.

Hem kullanım değeri olan bir nesne, hem de fetiş değeri olan bir meta olarak yemeğin de gösteri üretebileceği keşfedildi. Bu durumun toplumsal etkileri ve yol açtığı israf dikkate değer.

Kentsel mekânın dönüşümünü
ve aktörlerini araştıracak bir dizi.