« Birkaç sene önce hayal edemeyeceğim bir çeşitliliği var fil sürümün…
Aslında bu benim koleksiyonum değil diye de düşünüyorum; başkalarının seçimlerinin bir araya gelişi.
Ben sadece ev sahibi olmalıyım. »

Fillerin uğur getirdiği, kırık eşyaların da uğursuzluk getirdiği söylenir.
Bu durumda kulakları kırık bir fil için ne denilebilir? Peki ya, yazara ‘Püçüçtüç’ koleksiyonunu hatırlatan peçetelik filin işlevi görünenle mi sınırlıdır?

Bazı babalar eve farklı yerlerden, yaşanmış ama masalsı hikâyeler getirir. Zamanla o hikâyelerin büyüsünün yaşanılanda değil anlatanda olduğu fark edilse de, o babaları dinlemek de, onlar tarafından dinlenmek de çok güzeldir.

Biri iskelete benzeyen sazdan yapılmış bir fil; güvenli parkları, meydanları, yürünebilir kaldırımları hatırlatıyor. Diğeri ise bronz bir Pompei fili; farklı zaman ve çelişen durumların aynı anda hissedildiği huzursuzluğu çağrıştırıyor.

J.K. Rowling Harry Potter’ı Edinburgh’da bir Old Town kafesinde —fillerle dolu Elephant House’da— yazmaya başlamış. Kapalı bir havada, bol filli bir mekânda, yağmurun vurduğu pencerenin kenarında yazmayı kim istemez?

Anne olmak zor. İnsan çocuğuna ne öğretmeli? Kendi inandığı değerlerin kabul görmediği bir yere uyum sağlasın diye uğraşıp durmalı mı? Yoksa sıradanlaştırıcı ‘tek torna eğitimin’ getirdiği uyumu kabullenmeli mi?

« Barınmanın temel ihtiyaç ve hak olmasının yanında, insanlar evleriyle bütünleşirler, kimlik kazanırlar,
birlikte yaşamayı öğrenirler.
Medeniyet mimariyi getirdiği gibi, mimarlık da medeniyeti getirir. »

Mimarlık eğitiminin kapısını açtığı mucizelerden biri, iki boyutun basitçe üç boyuta dönüşmesi. Eğitimciliğin üç ana amacı ise öğrenci odaklı bakmak, farklılıkları önemseyerek açık uçlu düşünmek, iyi/dürüst bir insan olmak.

« Bazı toplumlar hatırlamak ister.
Biz ise, daha çok unutmaya meyilliyiz. Can acıtıcı olaylardan, kayıplardan sonra hafızamızı da bilerek isteyerek yok ediyoruz. »

Sırf eski eşya kullansak diye düşünüyor insan. Ama geçmiş yükü ürkütücü. Üretiminden pazarlamasına, hangi eşyada nahoş bir yük yok ki? En iyisi kullanılan eşyayı minimuma indirmek, ister istemez birikiyorlar üstelik.

Cepsiz cübbe, güçlü ve bağımsız bir üniversitenin önemi, town versus gown meselesi, Oxford’dan alınmış filler,
her şartta kendileri için yaşanır medeni bir dünya kurmayı başaran İngilizler
ve kardeşin iyi gelmesi.

Brezilyalı ‘doktor’ Sócrates’ten
Papa Francisco’nun San Lorenzo’suna…
20. yüzyılda savaştan kaçanın da,
savaş suçlusunun da gittiği kent
Buenos Aires, futbolun şenlik olarak
yaşanabildiği kozmopolit yer.

Göçün nasıl bir travma olduğunu anlamak mümkün, ama yine de “nasılsın?” sorusuna, “kala-yım şükür” cevabı veren melez dil Yanyacanın
yok oluvermesini kabullenmek zor.

Sürprizi burnunda bir fil. Kolombiya’nın Villa de Leyva kasabasından. Gabriel García Márquez’i aileden biri sayan Kolombiyalılar, ülkenin en fakir, karanlık zamanlarında bile salsa yapmayı ve kitap okumayı bırakmamışlar.

Her şeyi yerli yerinde bir filin estetik, ideal oranlar, moda ve zevk hakkında düşündürdükleri… Eğitimde ve gündelik hayatta tasarımcının güzellik ve çirkinlikle bitmeyen hesaplaşması.