İklim ile ekoloji alanlarını sanat bağlamıyla kesiştiren on iki ayrı metinden oluşan Havanın Altı Unsuru yazı dizisinin eşlikçisi olarak tasarlanan, gelmekte olan baharı şimdiden kutlayan bir kısa film.

« Bulutlar gökyüzünden indirildi, ceplere girecek kadar küçüldü ama kontrol ve gözetimin yüküyle bir o kadar ağırlaştı. »

« [Y]eni romanım üzerinde çalışıyorum. Tek gereken, biraz daha fazla nem. »

« Kapitalizm bir sınıfın ayrıcalığını değil istikrarı korur. Liberal bir ufku yoktur. »

« Hipoterminin geriye dönüşsüz aşamalarında, beynin hava sıcaklığını yorumlamakla görevli bölgesi ona ulaşan bilgilerden hatalı bir sonuç çıkararak dışarıya çöl sıcağının hâkim olduğuna inanmaya başlıyor. »

Doğanın ölümünü estetize eden yüz binlerce fotoğrafın verdiği mesaj nedir?

« İnsanlaşan doğa şu anda bize ayna tutuyor ve kendimize benzettiğimiz hâliyle bize bakıyor. »

Hayvancılık endüstrisinin ekolojik yıkım üzerindeki etkisi apaçıkken, iklim krizi insan olmayan hayvanlarla ilişkimizi yeniden düşünmeden konuşulabilir mi?

Verili sistemi değiştirmeye değil onu sürdürmeye yönelik bir çağrıya dönüştü sanat. Kuraklaştı ve konformistleşti.

« [Ş]imşek çakıyor, mammatus bulutları şehri bir an görünmez kılıyor, sonra güneş açıyor, lodos yağmur yerine şehirden getirdiği çöpleri adanın müsilajlı kıyılarına usulca bırakıyordu. »

Bardaktan boşanırcasına yağan sesler bir taraftayken, gürültü olarak etiketlenip kısılanlar diğer taraftadır. Akustik ekolojiyi ihya edecek sesler onu tahrip ettiği sanılanlar olabilir mi?

Dünden bugüne ısınan dünya, imge ekolojisinde de yansımalarını buldu: Bir tarafta Éric Rohmer’den Koleksiyoncu Kadın, diğer tarafta Christian Petzold’dan Kızıl Gökyüzü. Sinemasal izdüşümleri üzerinden imge ekolojisi.