“Düşünen insan sıkılan bir hayvandır” diyen Boismont, sıkıntı ve melankolinin —ki ona göre birbirinin yerine geçebilen kavramlardır— kişisel değil toplumsal nedenlerden kaynaklandığını iddia eder.

« Eğitime inanmıyoruz, bir arada olabilmeye, farklılıklara, çeşitliliğe,
en önemlisi eşitliğe inanmıyoruz. »

Bir sıkıntı mı yoksa bir sorun mu var; karar vermek gerek. Yaşananlar sıkıntının ötesinde, sendrom olmasın? Sorunun varlığını yadsıyarak sıkıntının karanlık, dertli, çileci alanına kaymak, apolitizmi körüklemiyor mu?
Sorumluluk kimin?