Genç Türkiyeli bestecilerin seslerinin, giderek tek sesleşen bir ortamın içinde bir ütopyayı andıran çoğulluğu.

Bir sıkıntı mı yoksa bir sorun mu var; karar vermek gerek. Yaşananlar sıkıntının ötesinde, sendrom olmasın? Sorunun varlığını yadsıyarak sıkıntının karanlık, dertli, çileci alanına kaymak, apolitizmi körüklemiyor mu?
Sorumluluk kimin?