« Kendisini fark etmesine yardımcı oluyordu otel odası. Aynı bir cümleden sökülmüş bir sözcük gibi, daha
rahat anlaşılabilir oluyordu insan.
Geldiği bir yer ve gittiği bir yön vardı,
kalabalık bir yazı içinde çok da rahat ayırt edilemeyen. »

« Otobüs bu anlamda yeri sabit bir mahalleden farklı olarak aramızda dolaşan mobil bir ayrışma mekânı gibi. Fakat kendimi en çok şehirlerarası
ve şehiriçi otobüs içlerinde seyahat ederken Amerika’ya ait hissediyorum. »

« Eğer olduğum yer beni bu kadar
hızlı ve derinden etkiliyorsa,
durmadan hareket ediyor olmanın bedeli işlerimin kimliksizleşmesi,
ben olmaması olabilir miydi? »

Zaaflarımızla sınanırız. Filtreleri, şablonları terk etmenin notu:
On üzerinden iki! Nasıl aşılabilir yalnızlıklar? Vasat, vasat ve yine vasat. Simit ve kuzen bagel. Siyah beyaz televizyonlar, naif ve nefis Kaygısızlar! Uzadıkça uzayan “şu an” mahkûmları.

Çimen kokan yakıcı bir yağ: Sıvı altın! Bahçede ortaçağ kaleleri gibi hendekler. Yığınla odun. Gece gelmeyen yağmur, gece yarısından sonra yağar; toprak mutlu. Mutlu ve Mesut ve topal bir başka arkadaşlarıyla yürüyüş. Soba,
ilk kez yanar. Sahiden, bu ev kimin?

Uyanılır, koşulur, keyif çatılır, çalışılır. Sis güneşlenir, Mesut ve Mutlu uyur. Sonbahar yavaş yavaş gelir.
Güzel bir gün, bahçe duvarına kadar. Duvarın ötesi akıl şaşırtır, kargaları güldürür. Hiçbir şeyin tek gecede tazelenmediğini bilmek, kalan aklı korur.

Taşınan ekmekler. Kapatılabilen bavullar. Şivesi güzel iyi bir baba. DokuFest. Bol bol film. Prizren’in Emek’i Lumbardhi’nin açılışı. Travis Wilkerson ve yanaklardan akan yaşlar. İlk uçuşunu bagaj olarak yapan Sis. Gazpacho.

Bir yandan hepimiz varlık sebebi çözülememiş yabani otlar gibiyiz.
Ama sonra zor olanı başarıyoruz: Uzak mesafeden izliyor, bakıyor, yakından bakıyor, yaklaşıyor, öğreniyor ve nihayet selamlaşıyoruz. Tıpkı Sis gibi.

Hava serin ve yağmurlu; zambaklar açıyor. Sis’in keyfi yerinde. Hepimiz
İbni Haldun ve hepimiz Comte’uz. Lezzet için çalışmak gerek. Sonsuza bakmak, seyretmek, yakından bakmak; bakmayı öğrenmek gerek. Ve vasat…

Hiç eskimeyen soru: “Siz kuzum, kimlerdensiniz?” Hızlı, net ve sahici bir kumaşçı ve bir terzi. Gömlek diktirmek isteyen suskun bir müşteri. ‘Fedakâr’ anneler, çiftçiler, işçiler ve günleri. Hayatı ve hayalleri olanlar ve yağmur.

« Ne de olsa çocuklar değil, büyükler seçer olayların akacağı yönü. Seçimler de bir kez yapılır. Ve çocuklar beraber akarken, büyüklerin seçişleriyle çizilen yolda, hayat denilen tecrübeye doğru, yapabilecekleri tek şey —ayakta kalmanın yollarını aramaktır. »

Serseri bir kırlangıç ile yavru kertenkelenin Sis’i depresyona sokma ihtimali. Dışarlıklı olmak. Köy yerinde uyumlu olma derdi. Antikacıların sattığı, başka zaman ve mekânların, yabancı hayatların mobilyaları. Avokado gibi…