Sağduyulu stok anlayışı, israftan kaçınmak ve elde olanı değerlendirmek üzerine. Bir de günlük menü önerisi.

Ada, başta dayanışmacı kadın örgütleri sayesinde yaralarını sarmakta.

İklim krizinden nasibini epeydir alan
ve batmakta olan Venedik: Bir yanda turistler ve kalabalık meydanlar, diğer yanda kaybolunabilen ıssız sokaklar
ve gözden uzak mahalle lokantaları.

Onlarca yıldır bölünmüş şekilde yaşayan toplulukları bir araya getirebilmeyi
arzu eden bir mutfak girişimi üzerine.

Merkezi, ortalama bir Amerikan kentinin downtown’u gibi görünse de Montréal’e sızmış Avrupai bir gündelik hayat var. Hetero-normatif cinsiyet algısının aşılmış olması da hayli kente özgü.

Kıbrıslı bir üçlü tarafından geliştirilen, adanın iklim ve aromalarıyla uyumlu bir reçetenin geçmişi ve geleceği üzerine.

« Ermeni mutfağı sürekli zenginleşmiş ve çoğalmış, sabitliği ve tutuculuğu olmayan bir mutfak. »

Kıbrıslı bir Türk ve Rum’un, yerel bir zeytin türünden yüzde yüz Kıbrıslı bir zeytinyağı üretme macerası üzerine.

Aynı anda hem çok fakir hem de çok zengin görünen, savaşın izlerini taşıyan, hüzünlü, bir o kadar da tanıdık bir şehir.

Alternatif taktikler geliştirerek gündelik hayatın işlediği mekânı genişleten ve göçmenlerin yeniden yerleşme süreçlerinde imkânlar
yaratan üç mutfak üzerine.

İstanbul’un yeşil ve tarım alanları hızla yok olurken gıdaya erişim konusu da büyüyerek yeni tartışmalara alan açıyor. Kent yaşamında kaybedilen pratikler, dayanışma ağları ve yaşam biçimlerini geri kazanmak mümkün mü?

Menderes Havzası’ndan çıkan ürünlere, ürünlerin dağılımına, ilçe pazarlarına odaklanan ve nesne ölçeğinden
bölgesel ölçeğe kadar açılan ilişkisel araştırma üzerine.

Sonbaharın gelişi yeni bir döngünün müjdecisi. Evdeki pişirme, tüketme ve depolama alışkanlıkları bu döngüyle değişir. Mısır, türlü yeşillik, kırmızı biber, incir, erik ve elmaya kavuşulur.

İnsanı metropolün kalabalığından ve
her türlü bağlamından kopartan yazlık, bazı Akdenizli aileler için denize girmek, oyun oynamak, dinlenmek gibi düşük ritimli aktivitelerin sadece yemek saatlerine göre düzenlendiği bir yer.

İnsanın yemeğini yanında taşıyabilmesi tasarruflu, sağlıklı ve özgür bir yaşam sürebilmek anlamına gelebilecekken nasıl oluyor da yoksulluk, yoksunluk ve sosyal beceriksizlikle ilişkilendiriliyor?

Cappadox’un teması bu yıl “sessizlik” idi. Ancak, ne vadide mutlak bir sessizliğin içinde yürürüz, ne de sessizlik, suskunluk sadece pasifliktir. Peki, sessizlik hangi anlamlara gelir?

“İnsanın gösteride seyrettiği şey, kendisinden saklanan eylemdir.”
Bu seyirciye dönüşmemek için kenti yeniden üretmek gerekir. Öyleyse, sokağı, caddeyi, meydanı kullan! Yürü!

Avlunun taşınmaz kültür varlıkları: Sıva çatlakları, boya katmanları, kırılmış parapetler, kablolar, borular, varlığı absürd demirler, çatı olukları, yapraklar, kiremitler, bacalar ve gökyüzü.

« [P]encereden görülen sokakta algılanan, sadece ritimler değil bunlarla birlikte bütün bunların ‘şimdi’yi oluşturduğu gerçeğidir. Şimdi, şu anda ve buradadır, şimdi farkın kendisidir… »

İstemli olarak aç kalmak ya da bırakılmak son derece politik bir seçim ya da uygulama. Öte yandan tokluk
ya da yemek üretimi de iyimser
ve uzlaşmacı bir politik eylem alanı.

Kendi içinde çeşitlilik de üreten
bir düzen. Cömert ve açık kamusal mekânlar. Kentsel kültüre içkin
bir çıplaklık. Küresel kapitalizmin gösterisinden muaf olmasa da
mütevazı ve huzurlu bir kent.

Ekrem Muhittin Yeğen’in sadece tariflerden değil, aynı zamanda toplumsal davranış kodlarından da
söz eden iki ciltlik kitabı
ve düşünülmemiş etkileri üzerine.

Kent, insanların kendilerini buldukları koşullar altında ortaya çıkan kolektif bir imalat; etkisi her zaman tekinsiz.
Bu etkinin Kafkaesk bir yabancılaşmaya dönüşmesiyse bugüne ilişkin bir durum.

Yemek, yerinden edilmişlerin yeniden yerleşmesini ve kendi ülkesinde göçmen olanların nişlerini yaratmalarını sağladığı gibi, verdiği haz ve lezzetle insanları birbirine aşık edebiliyor.

Kahvaltıda yiyeceğiniz peyniri seçmek siyasi bir karar. Geleneksel dünya, siyasetin olmadığı yer. Çünkü,
bir kararı vermek için en azından önünüzde iki seçeneğin olması gerekir.

Mahalle bir dekor değil. Sürekli değişir. İnsanlar gelir geçer. Dükkânlar açılır kapanır, eğilimler değişir.

« Direnişi tek bir hedefe yöneltmek,
onu merkezileştirmek ve tekleştirmek isteyen tüm çağrılar, kendi ideallerindeki biçime uymayan tüm niyetleri değerden düşürmeye çalışır. »

Kapitalist endüstriler dünyanın ekonomik döngüsünü insana ve bedenine zarar vererek sürdürürken, toplumun ‘kusurları’ bir sağlık, tasarım ve norm problemi olarak karşımızda.

On sekiz yaşında evden uzakta yenilen piyazın, bir mimarlık tarihi dersinin temelini oluşturma hikâyesi. Her yerde evdeki piyazı aramak ne anlama gelir?

Yemeğin, kimlik ve aidiyet meselelerindeki yeri üzerine.

Efsane restoran elBulli’nin yaratıcısı Ferran Adrià, elBulli müşterilerinin de yemeğin yapımına katıldığını söylüyor. Bu katılımın ne koşullarda ve nereye kadar olduğu kadar, ne anlama geldiği de spekülasyona açık.

Hem kullanım değeri olan bir nesne, hem de fetiş değeri olan bir meta olarak yemeğin de gösteri üretebileceği keşfedildi. Bu durumun toplumsal etkileri ve yol açtığı israf dikkate değer.

Kentsel mekânın dönüşümünü
ve aktörlerini araştıracak bir dizi.