Melankoliklerin de zamanla büyük dertleri vardır. “Ancak onlar kendilerine dayanamayıp şimdiden kaçmak için geleceğe umut bağlamaz ya da
geçmişi özlemle ve tatlı bir hüzün eşliğinde anmazlar.”

« [İnsan] bir anda ölümlü olduğunu hatırlamak zorunda kalabilir. İşte bu noktada kendilik bilinciyle birlikte ortaya çıkan ve çoğu zaman belli bir sebebi olmayan o endişe hâli, melankoli, modernitenin etine batan kıymıktır… »

« [Ü]lkemizde öğle uykuları çocuk işi, şekerleme ise emekli işidir. Dolayısıyla çocuk ya da yaşlı değilken yine de öğlenleri uyku bastırıyorsa [...] Ya hastasınızdır ya da canavar sizi yenmiş, tembel ve miskin yapıvermiştir. »

Sayısız kayıp karşısında umursamaz ve “yürek tembelliği” türünden bir melankoliye kapılmış olsak da,
enkaz-sanat-yapıtı-anıt “‘Barca Nostra’nın lafı dolandırmadan işaret ettiği kaybı görmek zorundayız.”

“Düşünen insan sıkılan bir hayvandır” diyen Boismont, sıkıntı ve melankolinin —ki ona göre birbirinin yerine geçebilen kavramlardır— kişisel değil toplumsal nedenlerden kaynaklandığını iddia eder.

Melankoli karmaşık bir şey.
Katı değilse de girdiği kabın şeklini almayacak kadar dirençli. Yüzyıllardır anlamına anlam katıyor. Farklı çağlardaki tanımlarınının hepsini aynı anda içermeyi ve hatırlatmayı beceriyor.

Pek çok alan gibi akademide de sahtecilik yapmak için hem fırsat
hem de motivasyon var. Kariyer ve maddi kazanç amaçlı akademik sahtecilik başı çekse de gündem konusu kültürel çalışmalar alanına yapılan saldırı amaçlı sahtecilik.

Frau Troffea, bundan tam 500 yıl önce, 1518 yılının sıcak bir temmuz gününde kendini evden dışarı atar ve dans etmeye başlar. Müzik olmadan günlerce devam eden dansına zamanla yüzlerce kişi katılır. Belki de Troffea ile paylaştığımız çok şey var.

Kitaplardan koltuk, yatak, masa yapmak; kitapları açmak, katlamak, kıvırmak, çizmek, karalamak; her ev değişikliğinde kitaplarla birlikte taşınmak… Bir insanın kitaplarının olması, kitap okuyor olduğundan öte
bir ipucu mu taşımalı?

« [F]utbol hâlâ bir erkek sporu,
belki de erkekliğin son kalesi… Dolayısıyla bir kız çocuğun futbol oynamak istemesi, tenis ya da voleybol oynamak istemesinden farklı olarak,
en azından şaşırtıyor ve tartışmaya neden oluyor hâlâ. »

Ne uzunlukta anlatılırsa anlatılsın,
“her hayat kısa” ve nasıl bakılırsa bakılsın “her insan görebildiğimizden çok daha fazla çelişki barındırıyor.”

Nasıl yaşamak istediğine dair çok net
ve radikal fikirleri olan bir işveren
Truus Schröder-Schräder, kalksın istenen duvarları hareketlendirebilen bir tasarımcı Gerrit Rietveld ve
bazı açılardan hâlâ avangard bir yapı.

Bütün dünya bir Game of Thrones çılgınlığına kapılmış görünüyor. Vaktini GoT evreninde geçirenlerin bir kısmı geçmişte ‘gerçek insan öykülerini’ tercih edenler. Fantastiğe katedilen bu yol gerçeklik algısı üzerine ne söylüyor?

Şehri feshetme arzusu, başka türlü bir kent ve kentsel yaşam tahayyülünün tükenmesi midir? Belki de asıl mesele, ister sahil kasabasında ister kentte olsun çalışmanın cehennem olmadığı
bir dünya hayal edebilmek.

Her konuda olduğu gibi mimarlık üzerine de hayaller kurmak gerekmiyor mu? “Mimarlık tarihi zaten, birazdan da çok hayallerin tarihi değil mi? …
[Ö]nemli yapıları inşa edenlerin yanında çok acayip şeyler düşünmüş olanları da anlatmaz mı tarih?”

Geçtiğimiz yılın popüler liste konularından biri de kadın mimarlardı. Çeşitli web siteleri farklı başlıklarla kadın mimarları listelediler.
Bu tür listeler ‘göz ardı’ ettirdikleriyle, yarardan çok zarar veriyor olabilir.