« Tarihsel bir olayı günümüz ontolojisinin perspektifinden kavramak ne anlama gelir? Kendi ontolojimizi keşfederek tarihlerimizi nasıl yazarız? »

Antalya Müzesi, Vasco de Gama, Portekiz’in kolonileri, Karanfil Devrimi, Porto’daki Casa da Musica,
Lizbon’daki Siza yapıları, hikâye anlatıcılığı, azulejo’lar ve Portekizli
üç güçlü kadın üzerine.

Philippe Grandrieux’nün sineması bedensel yoğunlukları film imgesinde billurlaştıran bir sinema.

Yollara adanmış bir filmografiye dair.

Günümüz sineması üzerine kofa yoran ve farklı disiplinlerden gelen yirmi bir kişinin katılımıyla gerçekleşen bir 21. yüzyıl sineması soruşturması.

Paul Thomas Anderson’ın 2002 yapımı kült filmi Punch-Drunk Love, Amerikan bir figür olan loser’ı konu edinip nevi şahsına münhasır şekilde yeniden konumlandıran, dekupajından müziğine zekice tasarlanmış eşsiz bir iş.

En büyük film müziği bestecilerinden biri kabul edilen, film müziklerinin filmden ayrı birer sanat eseri olarak kabul görmesini sağlamış, çoğu film müziği çalışması klasikleşmiş İtalyan bestekâr Ennio Morricone’ye dair.

« Odada ne var ne yok görmemiz gerek. Fakat en ufak hareketimiz bile odada kestiremediğimiz değişikliklere yol açıyor ve hareket etmeden odada ne var ne yok anlamamız mümkün değil. »

CRISPR gen düzenleme tedavisinin uygulama alanına ve bu tedaviyi mümkün kılan CRISPR-Cas9 teknolojisine dair.

Harmony Korine’in 2023 yapımı filmi Aggro Dr1ft, tamamen termal kamerayla çekilmiş, anlatısından ziyade görsel estetiğiyle ön plana çıkan, Peggy Ahwesh’in Warm Objects’i ile Predator 2’nin bir tür kırması, deneysel bir iş.

Kafka’nın öyküsü ışığında “Marksçı ideoloji kuramlarına ve Deleuze ve Guattari’nin ‘kaçış/uçuş çizgileri’ne değinen bir düşünce akışı.”

Wim Wenders’in, idolleri olan Nicholas Ray ve Yasujirô Ozu’yla ilişkilerine, bu ilişkilerin onun sinema diline etkisine ve Wenders’in sinema hakkında ürettiği belgesellerin kapsam ve bağlamına dair.

Kerem Ozan Bayraktar’ın Sanatorium’da gerçekleşen yeni solo sergisi Çek Valf, bütün-parça, doğal-yapay, geçmiş-gelecek gibi ikiliklerin ötesinde konumlanan, bu ve benzeri ikilikleri tek bir potada eriten bir sergi.

Kirsty Bell’in hem kendi duygularını
hem de yabancısı olduğu bir toplumu ve kenti anlamak/anlamlandırmak üzere çıktığı yolculuğun düşündürdükleri.

« Hiç kimsenin sesinin bir diğerine benzememesi gibi, ses meselesinin üretimi olan ses aletleri ve düzenekleri de kullanılan malzemenin hikâyesi kadar birbirinden farklıdır. »

Hata ve kayıplarla barışık olmak, sporun bu kabule olan katkısı, hatayı üstlenme refleksi, “Yanlış yaptın, at şunu çöpe,” diyebilmek ve hatalardan öğrenebilmek üzerine.

Toprağın potansiyelini kapsayıcı bir biçimde arayan bienal projesi Yerebasan, ağaç yaprakları arasından sızan
güneş ışığının yarattığı ortam,
yağmur sonrasının toprak kokusu
ve yürümek üzerine.

« Belki bilirsiniz, ruh bazen suların üstünde yükselip görünmez dünyalara ulaşmaya çalışır. O gün nehrin buğulu akışından çığlıklar yükseldi göğe ve o sesleri sonsuza kadar kaydetti Tanrı. »

Yeryüzü Halleri sergisinden hareketle sanatçıların somut mekân ve atık kullanımlarına dair bir diyalog.

American Psycho’nun ana karakteri Patrick Bateman’ın günümüzde giderek ön plana çıkan toksik erkek figürüyle ne tür bir ilişkisi ve bağlantısı var?

Larry Clark’ın 1995 yapımı kült filmi Kids, gençlerin başıboşluğunu teması hâline getiren, onların alelade hayatlarını odağına alan, gençliğin hâletiruhiyesine dair bir film.