100 yaşında bir mimarlık, tasarım
ve sanat ‘akımı’ bugün kime, ne anlatır? Kimilerine yapmakta olduklarının
meşru ve kaçınılmaz olduğunu, bazılarına ise yapmak zorunda kaldıklarının değiştirilebileceğini.

Londra’da bir caddede Türkiyeli göçmen dükkân sahipleri ve çalışanlarıyla yapılan söyleşiler ve caddenin yürüyerek deneyimlenişinin bir metin
ve çizim kolajı olarak ifadesi.

27 Ağustos 1978’de 35 yaşında öldüğünde ardında fiziksel herhangi
bir yapıt bırakmayan, öteki ile karşılaşmayı olumlayan, mimarlığın
tek yolunun buna izin vermek olduğunu söyleyen, toplamayan, yapmayan,
yıkan, yerinden eden Matta-Clark.

Kendi içinde çeşitlilik de üreten
bir düzen. Cömert ve açık kamusal mekânlar. Kentsel kültüre içkin
bir çıplaklık. Küresel kapitalizmin gösterisinden muaf olmasa da
mütevazı ve huzurlu bir kent.

Yüksek katlı binaların arasından çıkan doğa, suyun kenarındaki balıkçı yerleşimleri, minibüse atlayıp yirmi dakikada varılan kumsal, üst üste binen sayısız şey. Yaşanan her an
Blade Runner’dan bir sahne gibi.

Bahçe ve bostan perişan, ama bu bir tanışma süreci. Su, kuyu, sarnıç, define, orman yangını. Zor bir tost: zeytin ezmesi ve domatesli ve zeytinyağlı. Hakikat üzerine konuşmak için yalandan başlamak gibisi yok.

Feel Infinite’in deneyimlendiği yer boş bir arazi de, ıssız bir yolda ilerleyen arabanın sürücü koltuğu da, küçücük
bir oda da olabilir. Jacques Greene’in bu ilk albümünü saranlar, bir çiçek parçası, kırmızı bir doku, kimliksiz bir insan portresi, hatta belki de kekik kokusu...

« [B]üyük bir bölümünü nerede,
ne zaman aldığımı ya da topladığımı hatırlıyorum ve o anılara bu şekilde bağlı kalmak güzel ve değerli.
Benim için küçük bir arşiv ve hafıza oluşturuyorlar ilk günden beri. »

Moda tasarımına müzelerde
ve sergilerde giderek daha çok
yer veriliyor. Cristóbal Balenciaga modaevinin 100. kuruluş yılı vesilesiyle Londra’da gerçekleştirilen retrospektif sergiye bir ziyaretin ardından modanın müzelerdeki yeri üzerine.

Aslıhan Pasajı’ndaki sahafları artık sadece Baudelaire’in flanör hayaletleri gezse de, eğer günlerden cumartesiyse, raflara renk gelir ve kitapların tozu
ayrı bir özenle alınır, çünkü meşhur kitap mezadı günüdür.

Kitle turizmi, doğal/kültürel dokuların paket programlaştırılıp alıcıya sunulmasıyla başladı ve teknolojinin eşleştirme meziyetinden yararlanarak, kişisel maceraperestliğin telefon ‘app’lerine indirgenmesiyle sürüyor.

Mimarlığın büyüsü yaşama alanları yaratarak durumları, insanları, algıyı, hareketleri, hayatı değiştirebilmekte.

İnsan ve teknoloji arasındaki bağın farklı şekillerde ifade edilebileceği araç, tasarım ve hikâyeler üreten NOHlab, Candaş Şişman ve Deniz Kader tarafından kuruldu. Teknolojinin
sanat ve tasarımla olan ilişkisini sorgulamayı seviyor.

« Ah, senaryoyu kim yazarsa yazsın, kurdeleyi kim çekerse çeksin bırakın
tek tek kişileri, sınıflar ya da sınıfımsılar hakkındaki tahayyülü bile bir iki jestten ibaret olan Türk sineması! »

Muhabbet sürüyor. Toprağa dokunmak. Ne var ne yok; paylaşmak gerek.
Derin bir deniz. Zarafet. Kocaman filleri gören var mı gerçekten? Mutluköy’de ilk ekmek. Coğrafyanın tamiri ve ihtiyaçlar; giderek olanaksızlaşan bir denge.

Brütalizm başlığı altındaki kimi yapıların farklı gerekçelerle yıkılıyor olması,
bu yapıların kentsel tekrar içindeki var olma biçimleri ve kent imgesi üzerine düşünmek için bir perspektif sunuyor.

İnsanı bir yere çeken, o yerin çağrıştırdıkları veya kişisel tercihler. Mekâna dokunuş biçimimiz, coğrafya, yapı ya da nesnelerin mutluluğumuza katkısı nedir?

Christopher Nolan’ın, alışılageldik
bir savaş filmi gibi görünse de ana akım sinemanın standartlarını zorlayan
ve kendine has kronolojisine rağmen izleyiciyi içine alabilen yeni filmi
Dunkirk üzerine.

Amatör bile olsa, gözü gören, iletişim kurabilen, etraftaki tehlikeleri elinden geldiğince algılayan, hızlıca bir alet drone. Bir yandan korkutucu bir yandan oyuncak gibi. Devlet-teknoloji ilişkisini gözlemlemek için iyi bir araç.

Sadece sinemanın katettiği yola değil, gündelik yaşamın, alışkanlıkların,
giyim kuşamın, ahlaki ve kültürel değerlerin, sanatın, müziğin, ilişkilerin, teknolojinin ve hatta yedik-içtiklerimizin değişimine tanıklık etmek.

« Çocuklar belki artık huzurlu bir dünya aramıyorlardı bile... Huzurlu bir dünya ne demek, belki onu bile bilmiyorlardı. Artık çocuklar için huzur, sınırsız
ve hızlı bir internet bağlantısından ibaretti. Zaman değişmişti, belki buna çok gücenmemesi gerekiyordu. »

Taşınan ekmekler. Kapatılabilen bavullar. Şivesi güzel iyi bir baba. DokuFest. Bol bol film. Prizren’in Emek’i Lumbardhi’nin açılışı. Travis Wilkerson ve yanaklardan akan yaşlar. İlk uçuşunu bagaj olarak yapan Sis. Gazpacho.

Ekolojik ve sosyal yaşam sorunlarının giderek arttığı küresel ekonomi
ve değişen iklimler çağında tasarımcılar, sürdürülebilir bir tüketim-üretim bilinci için sermaye ve türlerini iyi anlamalı
ve değerlendirebilmeli.

Göçmen Kadınlar Birliği’nin
Dişil Perspektiften Dünya! sergisi üzerinden küratörlük-mimarlık-sergi tasarımı-katılımcılık değerlendirmesi.

Stanley Parable pek çok benzeri oyundan, oyundaki anlatıcının oyuncunun kararlarına müdahale eden varlığıyla ayrışıyor. Oyunun elde ettiği başarı, oyun geliştirmeye sanatsal bir iş olarak bakan Davey Wreden’in kendisini sorgulamasına neden olmuş.

Sürekli yeniden üretilen platonik
bir korku hikâyesi: İdeal aşk, ideal kent, ideal mimarlık, ideal sanat, ideal ahlak, ideal insan, ideal beden, ideal toplum… Farklılık korkusunun beslediği saplantılı ve dehşetli hayatlar.

Hayatta karşılaşılan belirsizlik durumlarını, insanın her şeyden
emin olma hâllerini ve görmediği
şeylere inanmama eğilimini anlatan
bir metaforun mimarlıkta nasıl bir
yeri olabilir?

Sızdıranlar, ispiyoncu mu halk kahramanı mı? Niye bu kadar sayıları arttı? Sızmamış haber hâlâ haber midir? Veyahut herhangi bir bilginin değerini ne belirler: İnsanlığa verdiği gaz mı; insana verdiği haz mı?

Sabah açılıyor, gece kapanıyor.
Güneşe benziyor.
Matisse’in tuvalinden Andersen’in masalına, siyasal reklamdan
Mary Quant’ın modasına “yaşasın papatyalar; canım papatyalar.”

Moreau’nun kadınları ve Louis Malle, François Truffault, Luis Buñuel, Michelangelo Antonioni ve Miles Davis.

On gün yolculuk: İstanbul, Berlin, Prizren. Kediler yolculuklara pek bayılmaz, ama Sis bu kez kedi olmaktan vazgeçti. Alarmlar çalar. Dünyayı veganlar mı kurtaracak? Neden zor insanın kendisine hâkim olması?

“Ötekini Dinlemek” serisinin arkasında, ‘zaman’ın önemli bir özne olarak varlık gösterdiği özgün bir hikâye var. Tasarımcı ve yayıncının “kuralları baştan konulmuş olan bir oyunu birlikte ve yıllar boyu oynamasının” hikâyesi.

Mimarlığın zamandan, müziğin ise mekândan bağımsız olduğu yaygın inancının tersine, Kraftwerk ve
Philip Glass müziklerinin ortaya çıkardığı mekânsallığın kültür endüstrisinin hızlı tüketim eğilimini yavaşlatma ihtimali üzerine.

Bir tasarım öğrencisinin gözünden İstanbul’daki tabelalar: Tabela
üretim tekniklerinin değişimine rağmen mahallelerin karakterlerinin tabelalara yansıması, asılı oldukları ortamla
uyum veya uyumsuzluk içinde oluşlarının yarattığı fark.

« Toprağın varoluşsal niteliği ve değeri, onun kullanım değerini değiştiren
her türlü gücün ve popülist eğilimin
çok üzerinde. »