« Bir yer tarafından kapsanmak, hemen çocukluktan başlayarak hissettiğimiz, en erotik gereksinim olabilir. Oyun: Masa altındaki evler! İnsan varoluşunun yok olmaya, toz olmaya varacak erotizminin sahnesi ev. »

K-Pop’un ilk adımları Kore Savaşı ile atılıyor. Zaman içinde farklı kültürlerin ve değerlerin etkisiyle yoğrulan
Güney Kore’nin bu popüler müziği,
siyasi ve sosyal bağlamıyla bilindik
pop türlerinden hayli ayrışıyor.

« Yaşı müsait olanlar ‘Evinize koşun, Atari ile coşun!’ reklamlarını hatırlarlar. Biz işte evde Atari’yle coşanlardandık. Oyunları ve oyunlardaki bulmacaları çözmek hayatımızın merkezindeydi. »

Taylor Sheridan’ın yazıp yönettiği filmin hikâyesi genç bir kızın cesedinin bulunmasıyla beraber Wyoming’deki Wind River rezervasyonunda başlıyor. Zorlu yaşam koşulları, çetrefilli bir özerklik ve devletle problemli ilişki…

« Bir ölüm, bir nikâh, bolca yaş günü, manolyalar altında biten bir
Taksim seyahati, yanan, yana yana
yok olan bir orman, golf oynayanlar ve bir denizatı… haftanın özeti bu sanki. »

Sınırların kaldırılmasının giderek
hayali bile kurulamıyor. Peki, en
azından dijital olarak kaldırılmaları mümkün değil mi? Sınırsız sanal dünya ütopyasının önündeki en büyük engel ‘biz güzel insanlar’ olabilir miyiz?
Neden birbirimize destek olmuyoruz?

Bağlamını ve referanslarını yitirmiş hâlde duran bir yıkıntı ve yıkımın geçmiş ile gelecek arasında yarattığı boşluk... Reiche, merdiveni üzerinden arkeolojik bir yıkıntıya değil, yıkıntı hâlindeki
İller Bankası binasına baksa ne görür?

Irma kasırgasına atılan kurşunlar
ne kadar işler bilinmez ama nükleer
bir saldırının içimize işlememesi imkânsız. Üst-Kore’nin asi genci, saç tıraşından aldığı güçle, beyaz mantar bulutu misali tütüyor. Haklı olabilir mi?

« Karıştırdığı son renklere bakılacak olursa yine limon ağacının resmini yapıyordu, ama resim yoktu [...].
Limon ağacının resmini yapmaya bayılırdı, defalarca denemişti,
her defasında da, baktığımda kokusu gelecek gibi yapamıyorum, derdi. »

Bir bilgisayar oyuncusunun, oyunda kontrolün kendisinde olduğunu hissetmesinin önemli olduğu düşünülür. Kahramanın elindeki tüm gücün süreç içerisinde yok olduğu bir tür olan trajedinin ise oyunlarla bağdaşmadığı ileri sürülse de ilginç gelişmeler var.

Design Museum’un 2008 yılından bu yana verdiği Designs of the Year ödülleri ve bu yılın ödül adayları üzerine.

Uyanılır, koşulur, keyif çatılır, çalışılır. Sis güneşlenir, Mesut ve Mutlu uyur. Sonbahar yavaş yavaş gelir.
Güzel bir gün, bahçe duvarına kadar. Duvarın ötesi akıl şaşırtır, kargaları güldürür. Hiçbir şeyin tek gecede tazelenmediğini bilmek, kalan aklı korur.

Modern psikiyatri ve neoliberal
kent politikaları, delinin dışlanmasını meşrulaştırır. Mahallenin delisini
takip ederek mekân, toplum ve birey ekseninde gündelik hayat ve kültüre dair neler söylenebilir?

Güney Amerika’dan Avrupa’ya
Kristof Kolomb ile birlikte gelmiş
ve bir zenginlik göstergesi olarak ziyafetlerde yerini almış. Ananasın, Türkiye’ye halka şeklinde dilimler hâlinde konserve olarak girdiği
sanılsa da seralı anılarda yeri var.

Başrolünde amatör dedektif de, polis teşkilatı içinde çalışan profesyonel de olsa, hikâyenin sonunda katilin bulunup her şeyin normale döneceğini bildiğimiz ve bu ‘düzen restorasyonu’ vaadiyle de bizi rahatlatan klasik polisiye üzerine.

Bu soruya yanıt veren Uğur Altun,
Elif Deneç, Sedat Girgin, Gökçe İrten, İpek Konak, Mert Tugen ve Burcu Yılmaz Molly, Pim ve Milyonlarca Yıldız adlı kitaptan bir sahneyi resimlediler.

Denize kıyısı olan bir şehir ama dev liman tesisleri yok. Sanki şehrin içinde yeşil var gibi değil de, yeşilin içinde şehir var gibi. Birkaç yüksek tepe varken şehrin geri kalanı hayli düz. Böyle bir topografya nasıl oluştu?

“Eylül!.. Öyle bir ay ki, geçen her güzel günü için ona minnettar olmak gerekir. Eylül üzüntü ve hasret ayıdır…”
Lou Reed’den James Brown’a
Kurt Weill.

Çeyrek yüzyıl. Trajedi: Bindiğin dalı keserken haklı olmak. Henüz yağlanmamış zeytinler ve akıllara zarar kavunlar. Eskiler nasıl yapıyordu, şimdi neden yapılamıyor? Mutlu ve Mesut;
iki saatlik bir tanışıklık bir ömre bedel.

Akıllıca örülmüş bir biyografik roman, şahsiyeti belki de müziğinden daha etkili olmuş bir besteci ve onun öznesinde bir modern kentsoylu bireyin yaşadığı içsel çelişkiler, inkârla kabul arasındaki gelgitler üzerine.

100 yaşında bir mimarlık, tasarım
ve sanat ‘akımı’ bugün kime, ne anlatır? Kimilerine yapmakta olduklarının
meşru ve kaçınılmaz olduğunu, bazılarına ise yapmak zorunda kaldıklarının değiştirilebileceğini.

Londra’da bir caddede Türkiyeli göçmen dükkân sahipleri ve çalışanlarıyla yapılan söyleşiler ve caddenin yürüyerek deneyimlenişinin bir metin
ve çizim kolajı olarak ifadesi.

27 Ağustos 1978’de 35 yaşında öldüğünde ardında fiziksel herhangi
bir yapıt bırakmayan, öteki ile karşılaşmayı olumlayan, mimarlığın
tek yolunun buna izin vermek olduğunu söyleyen, toplamayan, yapmayan,
yıkan, yerinden eden Matta-Clark.

Kendi içinde çeşitlilik de üreten
bir düzen. Cömert ve açık kamusal mekânlar. Kentsel kültüre içkin
bir çıplaklık. Küresel kapitalizmin gösterisinden muaf olmasa da
mütevazı ve huzurlu bir kent.

Yüksek katlı binaların arasından çıkan doğa, suyun kenarındaki balıkçı yerleşimleri, minibüse atlayıp yirmi dakikada varılan kumsal, üst üste binen sayısız şey. Yaşanan her an
Blade Runner’dan bir sahne gibi.

Bahçe ve bostan perişan, ama bu bir tanışma süreci. Su, kuyu, sarnıç, define, orman yangını. Zor bir tost: zeytin ezmesi ve domatesli ve zeytinyağlı. Hakikat üzerine konuşmak için yalandan başlamak gibisi yok.

Feel Infinite’in deneyimlendiği yer boş bir arazi de, ıssız bir yolda ilerleyen arabanın sürücü koltuğu da, küçücük
bir oda da olabilir. Jacques Greene’in bu ilk albümünü saranlar, bir çiçek parçası, kırmızı bir doku, kimliksiz bir insan portresi, hatta belki de kekik kokusu...

« [B]üyük bir bölümünü nerede,
ne zaman aldığımı ya da topladığımı hatırlıyorum ve o anılara bu şekilde bağlı kalmak güzel ve değerli.
Benim için küçük bir arşiv ve hafıza oluşturuyorlar ilk günden beri. »

Moda tasarımına müzelerde
ve sergilerde giderek daha çok
yer veriliyor. Cristóbal Balenciaga modaevinin 100. kuruluş yılı vesilesiyle Londra’da gerçekleştirilen retrospektif sergiye bir ziyaretin ardından modanın müzelerdeki yeri üzerine.

Aslıhan Pasajı’ndaki sahafları artık sadece Baudelaire’in flanör hayaletleri gezse de, eğer günlerden cumartesiyse, raflara renk gelir ve kitapların tozu
ayrı bir özenle alınır, çünkü meşhur kitap mezadı günüdür.

Kitle turizmi, doğal/kültürel dokuların paket programlaştırılıp alıcıya sunulmasıyla başladı ve teknolojinin eşleştirme meziyetinden yararlanarak, kişisel maceraperestliğin telefon ‘app’lerine indirgenmesiyle sürüyor.

Mimarlığın büyüsü yaşama alanları yaratarak durumları, insanları, algıyı, hareketleri, hayatı değiştirebilmekte.

İnsan ve teknoloji arasındaki bağın farklı şekillerde ifade edilebileceği araç, tasarım ve hikâyeler üreten NOHlab, Candaş Şişman ve Deniz Kader tarafından kuruldu. Teknolojinin
sanat ve tasarımla olan ilişkisini sorgulamayı seviyor.