1988’de yayınlanmaya başladığında Amerikan televizyonlarında görünürlüğü az beyaz işçi sınıfını temsil etmesiyle övülen dizi, ekranlara döndü ve tartışmalar alevlendi.

« Belki böyle hayati bir ilişkideyken
o kutuları çöpe atmak çok ayıp olur gibi geldi, sevgilinin mektuplarını okuduktan sonra çöpe atmak gibi. »

Toplumcu ve özgürlükçü siyaset,
makine hukuku tartışmasına dair
yeni bir söz söyleyemediği gibi, bu tartışmalara dahil edilmez hâle geldi. Oysa otonom araçların trafikteki güvenliği dahil olunması gereken tartışmaların başında geliyor.

Ekonomi çökerken yarın korkusunu da yanına almıştı. İdare’nin izleri her yerdeydi. Alıkoymalar kabloların
ilk döşendiği yerlerde başlamıştı. Avukatınki gibi onlarca hikâye vardı. Mantarlar gerçekten lezzetliydi,
adam işini biliyordu.

Üç farklı hissi içeren bir söküm yardımıyla, bazen daha çok filme, bazen daha çok kitaba ve bazen de filmdeki şarkılara dair parçalı bir okuma.

« Tek hamleyle orduları yerden yere vurabilen Darth Vader, buğulu gözlerle çölde ufka bakmaktan başka pek işe yaramayan Luke Skywalker’dan
kat kat daha havalıdır! »

Ne sunacağını net bir şekilde ifade eden bir kitap. Ufak bir köyün, çevresinde şekillenen inşaat faaliyetleri sonucunda kırsal kimliğinden uzaklaşması, fotoğrafçı Seçkin Yılmaz’ın annesi
ve babası üzerinden anlatılıyor. Dereköy’deki dönüşümün on iki senesi.

« Toplu bir yalnızlık hâli […] benden önce başlamış olmalı. Şehir çekirdeğinin sınır çizgisinde yaşamak insanda yalnızlığın tanımını değiştirmek gibi garip hâller yaratıyor. »

« Işığı kapattım, makinemi yere bıraktım ve örttüm üstümü. Gözlerimi kapatırken gülümsedim, iyiyim zira. İstanbul’dan çıkalı kavgam bitmedi
olan bitenle ama gayretim çeşitlendi, dünyam yavaşladı ve direncim arttı.
Tam bir yıl oldu bugün. »

Overtttalk’un ikinci bölümünde tasarlama eylemi ve grafik tasarımcının pozisyonu, konsept ve tasarım kavramları üzerinden tartışılıyor.

Yaşam öyküsünü sanatına malzeme eden Bourgeois’nın işlerinde Freud’un psikanaliz kuramının izleri sürülebilir.

Yenilendikten sonra, olumsuz çağrışımlardan kurtulmak için ismi Orchid Village olarak değiştirilen Mardyke konut projesini mekân olarak kullanan iki film üzerine.

Uygulama tasarımı ve sosyal medyanın egemenliği temel etken olabilir mi?

Yuva, mahalle dediğimiz ve sorgulamadan kendi parçamız gibi algıladığımız mekânların “eskisine benzer, plastik bir paralel evrene” dönüştürülmesi ve bellek kaybı üzerine.

« Bu toplumda dilenmek için dilenmenin herkesçe malum protokolü çerçevesinde dilenmek zorunluluğu var. Türkiye’nin metropol sakinleri protokolleri umursamayan farklı tür bir dilenciye bile tahammül edemiyorlar. »

“Bir sistemi nasıl daha iyi işler hâle getirebilirim?” veya “Bilgiyi daha iyi nasıl kurgularım?” soruları akademisyen bir grafik tasarımcı olan Melike Taşcıoğlu’nun en çok kafa yorduğu meseleler. Öte yandan, onun kendisine en uygun gördüğü unvan: yaya.

Saflık, kötülük ve körlük. Her yer mantar! Medeniyet dediğin bir yeşil zeytin tanesi. Kimse var mı orada? Depresyon keki. Medeniyet: 7/24 açık bir şehir. Tarih geriye doğru yazılır.
250 dolara kaşık. Penaltı korkusu.
Bir yıla iki gün…

Stockholm Tasarım Haftası, Aydınlatma ve Mobilya Fuarı, hafta süresince
kente dağılmış işler, sergiler, etkinlikler, ahşap kuleler, Tensta ve kentin
‘oturma odası’ Kulturhuset üzerine.

Coolidge Corner Theater’ın hikâyesi, sivil toplum bir kere direnmeyi kafasına koyunca nelerin mümkün olduğuna dair bir ders niteliğinde. Küçük bir mahalle sinemasının kente ve kentliliğe yaptığı büyük katkı ise esas konu.

Fikirden yapıya ve oradan da medyaya yayılan hızlı bir döngünün içinde mimarlık bir tür krizde. Artık her şey daha akışkan, sınırlar daha belirsiz.
Bilgi akışı ve dijitalleşmeden nasıl yeni bir tasarlama yöntemi çıkarılabilir?

İmha, burjuva sanatını gündelik hayatla buluşturma çabasından çok, kapitalist üretim ilişkilerinden hoşnutsuzluğu en güçlü insani içgüdülerden biriyle biçimlendirme denemesidir.

Savaş, Hollandalı tasarımcıların çalışmasına engel olsa da onları gelecekle ilgili yeni fikirler üretmekten alıkoymadı. Bu birikim, savaş sonrası merkezine eşyaları değil, insanları koyan Goed Wonen idealizmine evrildi.

« [F]utbol hâlâ bir erkek sporu,
belki de erkekliğin son kalesi… Dolayısıyla bir kız çocuğun futbol oynamak istemesi, tenis ya da voleybol oynamak istemesinden farklı olarak,
en azından şaşırtıyor ve tartışmaya neden oluyor hâlâ. »

Haklı haksızdan öte okuyabilmek gerek meseleleri. Tilkikuyruğu, Acıkara ve Çalıbağ. Yorgan altı çekiyor insanı. Nasıl bir gelecek bekliyor bizi? “Simple present tense ile başlayan macera, öyle ikinci günde past perfect olmuyor.” Yine de, heyecanı canlı tutabilmek gerek.

Overtttalk, Altıntaş ve Sözdinler’in tasarım kültürü ve uyduları üzerine her kayıtta farklı bir konuya ilişkin ‘atıp tuttukları’ bir podcast serisi. İlk bölüm kitap tasarımcısı Irma Boom üzerine.

Çilem Tercüman’ın 125 kurgu yapıtı ve bu yapıtlar içerisinde ‘moda’ olgusuna referansları inceleyerek bunları toplumsal değişimle ilişkilendiren
kitabı üzerine.

« [Y]aşanması iyi olan şeylerle
geçirilen güzel şeyler çabucak anlatılır
ve dinlenmesi pek keyifli değildir;
öte yandan rahatsız, yürek oynatan, hatta dehşet verici şeylerden iyi
bir hikâye çıkabilir… »

Osmanlı çarşı geleneğinde teşhircilik yok. Bir dükkânın kapısının üstünde belki alametifarikası olur. 19. yüzyıl sonunda sermayenin büyük mağazaları İstanbul’a gelir. Ardından ekonomik krizle birlikte vitrin de hayata girer.

Bir virgül ya da nokta koyma programı: “Başka bir hayatta görüşmek üzere,” diyor Mahir ve Onur.

« Tanıdık ‘müze kentlerinin’ dışına, Avrupa ve Amerika ana aksının, hatta güncel sanat yörüngesinin dışına çıkınca, insan kendisini kavram karmaşası içinde buluyor. Peki, bugün müze dediğimiz şey nedir? »

Exarcheia mahallesi kıyısında bir ev. Yazar, şair, sanatçı, mimar Ismini Karyotaki’nin evi. Alışılmadık şekilde
bir yaşam öyküsünün kendisini naifçe duyumsatan, kısmen telli camlı turkuaz mavisi ahşap kapısı olan bir ev.

Yedi adet sera, yirmi üç havuz,
açık alandaki parseller, arboretum, tohum kataloğu, herbaryum, kütüphane… Hâlâ ülkedeki en eski
ve kapsamlı botanik bahçesi.

« Sinemanın kayıp diliyle konuşan Tuzdan Kaide seyircisini, seyircinin
çoğu zaman unuttuğu, kimi zaman
göz ardı ettiği, hatta bazen varlığından bile haberdar olmadığı bir dünyaya davet ediyor... »

“Çünkü herkesin bir gideni vardır… 
İçinden bir türlü uğurlayamadığı…”