“Covid-19 felaketini yaşayan herkes hatırlayan, anılardan anı türeten insanlara” mı dönüşmeli Yan Lianke’nin umduğu gibi; yoksa Cioran’ın dediği gibi “hayat, ancak muhayyilemizin ve hafızamızın zayıflıklarıyla” mı mümkün?

Oğlu doğduktan sonra bir süre film çekmeye ara veren Varda’nın, sonraki on yılda yaptığı hemen her filmde Mathieu’nün izini görmek mümkün. Mathieu büyüdükçe filmlerdeki imgesi ve rolü de değişiyor.

« Yapım sürecini sonuç gibi görmek
en doğrusu sanırım. Kitabın hemen
tüm kalemleri beklemekten oluşuyor. Bu, sadece yapımdan önceki zamanları değil, sonrasını da kapsıyor. »

Kültür kurumları çevrimiçi erişilebilirliklerini artırmanın peşindeyken, kriz anlarında ilk vazgeçilen kesim yine güvencesiz serbest çalışanlar oluyor. Hayatta kalma stratejilerini konuşmak mühim.

New York’ta genç Türkler, Columbia GSAPP ve Cooper Union’da Avrupalı mimarların sunumları, “Kırsallık Diyalogları”, transection kavramı, Ranciére’li bir toplantı, mimarlık eğitimi buluşması ve Dia Beacon üzerine.

Sağduyulu stok anlayışı, israftan kaçınmak ve elde olanı değerlendirmek üzerine. Bir de günlük menü önerisi.

Listeler, tanımlar, kategoriler, yargılar, sunumlar, aksiyon önerileri, tutkular
ve kendini değerlendirmek üzerine.

« Hayat devam ettikçe ortaya çıkan
her olağanüstü durumdan yeni normaller yaratmaya da devam ediyor insan. Yeni alışkanlıklar edinip,
yeni aidiyetler ve rutinler uyduruyor kendine. […] Pek tabii bu arada
yeni bir kriz çıkmazsa... »

Kâküller, açık veya yandan ayrılmış saçlar ve korsesizlik gibi 1860’larda skandal gerekçesi sayılabilecek şeyler.

“Masaya koyulan bir tabak nasıl demokratik olur?” sorusuyla başlayan bir dizi. Hodanın da tam mevsimi.

Yüz tanıma yazılımlarının gelişimine karşı makyaj/saç veya tekstil tasarımıyla bir tavır geliştirilebilir mi?

« İnsanların ‘zombi kıyametinde ilk yapılacaklar’ listeleri (örneğin hemen bir hastane, karakol ya da alışveriş merkezine kaçmak ve benzeri planları), bize virüsün neden bu kadar hızlı yayılacağının formülünü de verir. »

Bager Akbay’la, Türkiye’de ilk kez gerçekleşecek Dijital Sanat Festivali
ve sanatın dijital hâlleri üzerine.

Arşivdeki kartpostalların arasında dans eden bir çifti gösteren hayli yıpranmış bir fotoğraf; başka bir şey peşindeyken 1930 tarihli bir plak ilanında denk gelinen resim ve sonrasında başlayan sinemalı, gösterili, kantolu, notalı bir araştırma üzerine.

Çeşitli yerlerden gelen veya doğrudan tanık olunan karantina imgeleri,
tüm dünyanın hayatın şiirsel yanına tutunmuş olduğunu düşündürüyor ve Agamben’in ‘gelmekte olan cemaat’ kavramını hatırlatıyor.

« Hayatı kucaklamak, kendi
kendine oyunlar icat edebilmeyi gerektiriyormuş gibi görünüyor,
tıpkı kedilerin yaptığı gibi. »

Hem medya hem de medya konusunda çalışan akademisyenler gitgide bireyselleşen izleme alışkanlıklarından söz ediyor. Öte yandan izleyicileri birbirine bağlayan bazı kayda değer alışkanlıklar var.

Silme yayılan fotoğrafları terzi dikişiyle tutan bir kitap: Ceren Saner’in
Inside the Ring adlı kitabında “mahremi paylaşmanın keyfi ile sokakta hissedebilecek bir hafiflik” farklı teknik ve biçimsel anlayışlarla çekilmiş fotoğraflarla bir araya geliyor.

« Seneler geçtikçe, bazı işleri halletmeden içilen bir kahvenin yerine, birkaç işi yoluna koyduktan sonra içilen bir kahvenin insana daha iyi geldiği sonucuna varmıştı. Bu sigara için
böyle değildi ama. »

« Makineyi kullanmaya bu kadar meraklı olup da makineye neredeyse hiç katkı sunmamak küresel sınıf ayrımının
en belirgin işaretlerinden; fakat makine artık sadece devreler ve ekranlar değil. Makine artık yazılım. »

Bilgisayar başında çalışırken huzur dolu bir çalışma müziği dinlemek, işten kaçmak için arada canlı sohbet penceresine takılmak, tüm bunları yaparken de kendine arkadaş isteyenler için tasarlanmış YouTube kanalı ve “study girl” üzerine.

Her yaş grubundan izleyiciye farklı yönleriyle hitap eden ve özellikle seramikle ilgilenenlerin uyarılara rağmen dayanamayıp dokunduğu işler içeren sergi üzerine.

« Oyun, bazen mütehakkim sınıfın
–Veblen’e atıfla– sadece çarçur etmek için satın almaya güç yetirebildiği bir boş zaman vahasına, bazen de azınlıkların –blues ve cazı da hesaba katarak– acının hışmından paha biçtiği bir nefis terbiyesine dönüşür. »

Alfred Heilbronn Botanik Bahçesi’ni merkezine alan “Unutma Bahçesi:
Yerin Belleği, Yıkımın Topoğrafyası” araştırması kapsamında gerçekleşen ziyaretlere ve bu ziyaretlerin mekânlarına ilişkin dizinin son metni.

İmparatoriçe Theodora belki de tarihin ilk feministlerinden. İstanbul’un “gelmiş geçmiş rakipsiz en güzel binası” Ayasofya, kocası l. Jüstinyen’in hediyesi. “Bizans’ın izleri hep içimizde” ve Gritchenko’nun resimlerinde de.

Kentsel dönüşüm, güvenlikli siteler, hayatının faili olma hissini kaybetmek, doğayla doğrudan temas kuramaz
hâle gelmek ve belirlenemez
durumlarla spontane karşılaşmalara tahammülsüz bir sistem tarafından şekillendirilmek üzerine.