Duran setler, evden yayın yapanlar,
iptal olan ya da internete taşınan film festivalleri, yayını ertelenen filmler ve COVID-19’la gelişen çevrimiçi izleme platformları üzerine.

Pul koleksiyonculuğu, dijital hayattan en olumsuz etkilenen kulvarlardan biri. Pullar sadece otomatik damga makinelerinden değil, sağ siyasetten de darbe yedi.

« Kendisini fark etmesine yardımcı oluyordu otel odası. Aynı bir cümleden sökülmüş bir sözcük gibi, daha
rahat anlaşılabilir oluyordu insan.
Geldiği bir yer ve gittiği bir yön vardı,
kalabalık bir yazı içinde çok da rahat ayırt edilemeyen. »

“Bahse girerim ki siz bizden, bizim sizden nefret ettiğimiz kadar nefret etmiyorsunuz” —Johnny Rotten

Küresel olarak yaşanan süreç,
KC Green’in bir çizgi hikâyesini ve ondan türetilen meme’i akla getiriyor.
Yangının ortasında kahveden
bir yudum alıp gülümsemeyi ihmal…

İki yıl önce “Başka bir hayatta görüşmek üzere” diyerek Adaptasyon’a süresiz ara veren Mahir ve Onur, koronavirüs pandemisiyle birlikte başlayan ‘başka bir hayat’ı konuştu.

Ortaoyuncular, 1980’li yıllarda İstanbul’daki tiyatro seyircisinin defalarca izlemeyi alışkanlık edindiği Şahları da Vururlar oyununu, prömiyerinden kırk yıl sonra yeniden sahneye koyuyor.

Ionesco’nun bir perdelik trajik farsı Sandalyeler’in Kent Oyuncuları yorumu için Altıntaş’ın yirmi yedi yaşındayken tasarladığı afiş üzerine.

Beatriz Colomina X-Ray Architecture
adlı kitabında, tüberküloz ve hastalığın temel teşhis aracı X-ışınının modern mimarlığı biçimlendirdiğini ileri sürüyor. Koronavirüs pandemisi mimarlık ve tasarımı nasıl etkileyecek; izleri mimarlıkta nasıl okunacak?

« ...Her sabah bir başka dükkân kepenklerini açmıyor. İki gün sonra, sahibinin yoğun bakımda olduğu haberi geliyor […] Sağım solum önüm arkam korona […] Eczacılar dükkânı kapatıyor, maskeleri yüzlerinde, ellerine fısfıslarını sıkıp farklı yönlere dağılıyorlar... »

« Televizyonun salık verdiği,
izlenene katılınması, ona reel olarak eklemlenilmesi değil, daha çok,
izlenene bakadurulması, onun uzaktan seyredilmesidir. Tele-vision. »

“Covid-19 felaketini yaşayan herkes hatırlayan, anılardan anı türeten insanlara” mı dönüşmeli Yan Lianke’nin umduğu gibi; yoksa Cioran’ın dediği gibi “hayat, ancak muhayyilemizin ve hafızamızın zayıflıklarıyla” mı mümkün?

Oğlu doğduktan sonra bir süre film çekmeye ara veren Varda’nın, sonraki on yılda yaptığı hemen her filmde Mathieu’nün izini görmek mümkün. Mathieu büyüdükçe filmlerdeki imgesi ve rolü de değişiyor.

« Yapım sürecini sonuç gibi görmek
en doğrusu sanırım. Kitabın hemen
tüm kalemleri beklemekten oluşuyor. Bu, sadece yapımdan önceki zamanları değil, sonrasını da kapsıyor. »

Kültür kurumları çevrimiçi erişilebilirliklerini artırmanın peşindeyken, kriz anlarında ilk vazgeçilen kesim yine güvencesiz serbest çalışanlar oluyor. Hayatta kalma stratejilerini konuşmak mühim.

New York’ta genç Türkler, Columbia GSAPP ve Cooper Union’da Avrupalı mimarların sunumları, “Kırsallık Diyalogları”, transection kavramı, Ranciére’li bir toplantı, mimarlık eğitimi buluşması ve Dia Beacon üzerine.

Sağduyulu stok anlayışı, israftan kaçınmak ve elde olanı değerlendirmek üzerine. Bir de günlük menü önerisi.

Listeler, tanımlar, kategoriler, yargılar, sunumlar, aksiyon önerileri, tutkular
ve kendini değerlendirmek üzerine.

« Hayat devam ettikçe ortaya çıkan
her olağanüstü durumdan yeni normaller yaratmaya da devam ediyor insan. Yeni alışkanlıklar edinip,
yeni aidiyetler ve rutinler uyduruyor kendine. […] Pek tabii bu arada
yeni bir kriz çıkmazsa... »

Kâküller, açık veya yandan ayrılmış saçlar ve korsesizlik gibi 1860’larda skandal gerekçesi sayılabilecek şeyler.

“Masaya koyulan bir tabak nasıl demokratik olur?” sorusuyla başlayan bir dizi. Hodanın da tam mevsimi.

Yüz tanıma yazılımlarının gelişimine karşı makyaj/saç veya tekstil tasarımıyla bir tavır geliştirilebilir mi?

« İnsanların ‘zombi kıyametinde ilk yapılacaklar’ listeleri (örneğin hemen bir hastane, karakol ya da alışveriş merkezine kaçmak ve benzeri planları), bize virüsün neden bu kadar hızlı yayılacağının formülünü de verir. »

Bager Akbay’la, Türkiye’de ilk kez gerçekleşecek Dijital Sanat Festivali
ve sanatın dijital hâlleri üzerine.

Arşivdeki kartpostalların arasında dans eden bir çifti gösteren hayli yıpranmış bir fotoğraf; başka bir şey peşindeyken 1930 tarihli bir plak ilanında denk gelinen resim ve sonrasında başlayan sinemalı, gösterili, kantolu, notalı bir araştırma üzerine.

Çeşitli yerlerden gelen veya doğrudan tanık olunan karantina imgeleri,
tüm dünyanın hayatın şiirsel yanına tutunmuş olduğunu düşündürüyor ve Agamben’in ‘gelmekte olan cemaat’ kavramını hatırlatıyor.

« Hayatı kucaklamak, kendi
kendine oyunlar icat edebilmeyi gerektiriyormuş gibi görünüyor,
tıpkı kedilerin yaptığı gibi. »

Hem medya hem de medya konusunda çalışan akademisyenler gitgide bireyselleşen izleme alışkanlıklarından söz ediyor. Öte yandan izleyicileri birbirine bağlayan bazı kayda değer alışkanlıklar var.