Tüketici davranışlarının politik niteliği ve boykot ile buycott pratikleri üzerine.

Sağduyulu stok anlayışı, israftan kaçınmak ve elde olanı değerlendirmek üzerine. Bir de günlük menü önerisi.

Yeni bir işe girişince öğrenilenler, hatalardan ders almak, adeta bir mahalle hâline gelmiş İstoç, ender bulunan kavanozlar, İstoç’ta insanın içini aydınlatan anlar ve kurumsal hayatın dışında para kazanabilmek için geçilen yollar üzerine.

İstanbul’un günlük keşmekeşinin yutamadığı yapılardan biri üzerine.

“Dolmak ya da doymak bilmeyen kocaman bir teknolojik mideyi andıran sepet, kişiyi devamlı içine yeni nesneler atmaya davet eder.” Kim marketten boş bir alışveriş arabasıyla çıkmak ister?

1950’lerde özel günlere mahsus vitrin geleneği sürer. 1960’lı yıllar ise vitrin tarihi açısından hayli bereketlidir, vitrin tasarımı bir iş alanına dönüşür. Vitrinler artık olmazsa olmazlardandır.

Anneler Günü Türkiye’de ilk kez
1955 yılında kutlandı. “Tabii işlerin
Miss Jarvis’in iyi niyetinden hızla sıyrılarak, tüketim toplumunun
‘hediye’ döngüsünün bir parçası hâline gelmesi kaçınılmazdı.”

“Arzu, hırs, öfke, hülya… Vitrine bakan birinin zihninden geçirdiklerini düşününce bazan içime korku düşer…”

Osmanlı çarşı geleneğinde teşhircilik yok. Bir dükkânın kapısının üstünde belki alametifarikası olur. 19. yüzyıl sonunda sermayenin büyük mağazaları İstanbul’a gelir. Ardından ekonomik krizle birlikte vitrin de hayata girer.

Amazon kasiyersiz ilk dükkânını açtı. Nakit yok, kredi kartı yok. Ekmeği, peyniri çantasına koyan çıkabiliyor. Simbiyotik ilişkiler hız kazandı.
Artık tüketim, ele tutuşturulan
bir fişle sonlanmayacak.

Evden çevrimiçi alışveriş kontrolsüz genişlemesini sürdürürken mağazada alışveriş ise, iyice ev konforuna sahip olmaya başladı. Fiziksel mekân bir yana, alışveriş deneyiminin maddi doğasını yenilir yutulur kılan kolaylaştırıcıların bolluğu da dikkat çekici.