« Her şey tıkır tıkır işliyor; siparişler geliyor, mesajlar okunuyor, takvimler hatırlatıyor. Yüzeyde hiçbir şey eksik değil. Ne var ki tam da bu kusursuzluk duygusu insanı tedirgin ediyor. »

Berlin’de sokakta yaşayan insanları
her an her yerde görmek mümkün. Merkezde, lüks caddelerde,
metro istasyonlarında, üniversite kütüphanelerinde… Devlet politikası
bir yana sokakta yaşamayan çoğunluk
—bizler ne biliyoruz onlar hakkında?

Gerçek, gerçekliğin simülasyonundan ayrılamazsa, garip şeylerin içine düşülmüş demektir. Alışkanlıkların yapboz olduğu, teamüllerin anlamını yitirdiği, iletişimin kutsallığının sıfırlandığı durumdan nasıl çıkılır?