Zamanın katı sosyal normlarını
altüst eden ritüel üzerine.

Mekânsal aradalık yaratan balkon gibi birimlerin sınır kontrolü, tamamen kullanıcının elinde değildir. Kontrolün ele alınabilmesi amacıyla perde, stratejik bir hamle olarak mimari nesneye dönüştürülür ve maskeleşir.

İçinde kışın yakılmak için karton biriktirilmiş ve demirine salıncak bağlanmış bir balkonda kendini dünyanın sahibi gibi hissetmek üzerine.

« [P]encereden görülen sokakta algılanan, sadece ritimler değil bunlarla birlikte bütün bunların ‘şimdi’yi oluşturduğu gerçeğidir. Şimdi, şu anda ve buradadır, şimdi farkın kendisidir… »

İktidarın gücünü göstermek için kullandığı değil, bizlerin yaşamındaki balkon. Sefasını sürenden
duvarlar örerek odasına katana
ya da pencerelerle kapatıp ardiyeye çevirene, bir balkon kültürü var;
belki de kaybolmaya başlayan.