Zamanın katı sosyal normlarını
altüst eden ritüel üzerine.

Türkiye’de 2008 yılından bu yana kutlanan Dana Bayramı, köle ticaretiyle Anadolu’ya getirilen Afrika kökenli Türklerin kökü Afrika’ya uzanan bir bahar ritüeli. Tekke ve Zaviyeler Kanunu’yla yasaklanana dek farklı isimlerle ve farklı yönleriyle bilinmiş.

Uyanılır, koşulur, keyif çatılır, çalışılır. Sis güneşlenir, Mesut ve Mutlu uyur. Sonbahar yavaş yavaş gelir.
Güzel bir gün, bahçe duvarına kadar. Duvarın ötesi akıl şaşırtır, kargaları güldürür. Hiçbir şeyin tek gecede tazelenmediğini bilmek, kalan aklı korur.

Çeyrek yüzyıl. Trajedi: Bindiğin dalı keserken haklı olmak. Henüz yağlanmamış zeytinler ve akıllara zarar kavunlar. Eskiler nasıl yapıyordu, şimdi neden yapılamıyor? Mutlu ve Mesut;
iki saatlik bir tanışıklık bir ömre bedel.

Hayal gücü geniş, kendiyle muhabbetli çocuklar, sesleri çıkmayan kadınlar. Nocino, tarhana ve yüzlerce türü olan ayçiçekleri... Çoğaltabilmek, varlığını başka canlarla temasa sokabilmek için, önce yaşamak gerek.

İster marul ister zeytin bayramı; bayramlar yayılan zenginliğin şamatalı, şen şakrak kutlamaları, mutlu bir toplumun ritüelleri olsun. Yağmaz denilen yağmur, yağıyor. Bostan kontrolden çıkıyor. Ve hasat: Lavanta!