Fisher can sıkıntısının dikkat dağınıklığıyla ikame edildiği tespitinde bulunur. Börüteçene ise can sıkıntısının üretken kullanımlarını keşfe çıkar. Çiftyönlü bir can sıkıntısı tahlili.

“Düşünen insan sıkılan bir hayvandır” diyen Boismont, sıkıntı ve melankolinin —ki ona göre birbirinin yerine geçebilen kavramlardır— kişisel değil toplumsal nedenlerden kaynaklandığını iddia eder.

« Aslında sabahın bu saatinde dinlenmesine gerek yoktu, yorgun olmaması gerekirdi. Yorgun olan bedeni değil aklıydı. O küçük aklı, uğraşmaması gereken, hiç onun üstüne vazife olmayan bir sürü işle meşguldü
ve bu yüzden de yorgundu. »

Bir sıkıntı mı yoksa bir sorun mu var; karar vermek gerek. Yaşananlar sıkıntının ötesinde, sendrom olmasın? Sorunun varlığını yadsıyarak sıkıntının karanlık, dertli, çileci alanına kaymak, apolitizmi körüklemiyor mu?
Sorumluluk kimin?