Koku iyi veya kötü değildir; kokudur, yalnızca koku. Bütünlüklüdür; tek ve kapsayıcıdır. Estetikle sınırlı bir olgu da değildir ve hiç olmamıştır. Sadece diğer duysal alışkanlıklarımıza kıyasla çok daha atıl bir kullanıma sahiptir.

Beatriz Colomina X-Ray Architecture
adlı kitabında, tüberküloz ve hastalığın temel teşhis aracı X-ışınının modern mimarlığı biçimlendirdiğini ileri sürüyor. Koronavirüs pandemisi mimarlık ve tasarımı nasıl etkileyecek; izleri mimarlıkta nasıl okunacak?

“Hususi bir bağla kullanılan” ve
“kadının sıhhatini ve zarafetini asla” bozmayan Femil’in ilk ilanına 1934 yılında Yedigün dergisinde rastlanır. Femil ilanları tabu konu kadınların
‘âdet dönemi’ne nasıl yaklaşıldığına
dair pek çok ipucu barındırır.

Mimarlar tozun oyununa gelmez.
Öte yandan “hercai yaşantısı, evrenin parçalarına dair muazzam hafızası, bilgeliği ve bilinmezliği” ile toz sanatçıları ayartır, doğabilimcilerin takdirini kazanır. İnsansız bir dünyada toz galip gelecektir.

Her şeyden kopan, her şeye bulaşan,
her şekilde seyahat eden ve her yere sinen toz... Dışarısını içeriye getiren, canlı ile cansızı; bitki, hayvan ve insan kalıntılarıyla mikrobu birleştiren becerikli ama tekinsiz bu madde mimaride bir tasarım problemidir.

X-ışınıyla, içerisiyle dışarısı arasındaki klasik ilişkiyi tersyüz eden yeni bir mimari kurulmuştur, bitmek bilmeyen görünmez akışı gözleyen sayısız ekranımızla birlikte bugün hâlâ içinde yaşamakta olduğumuz bir mimari.