Başıboş dolaşmanın serbest, rastgele, tesadüfi ruhu dijital haritalarla zaten yok olmuştu. Salgın sonucu eski hayatlara özlem duyulsa da, aylaklık hayalleri kent kalabalığına uğramıyor.

« Otobüs bu anlamda yeri sabit bir mahalleden farklı olarak aramızda dolaşan mobil bir ayrışma mekânı gibi. Fakat kendimi en çok şehirlerarası
ve şehiriçi otobüs içlerinde seyahat ederken Amerika’ya ait hissediyorum. »

« Dolmuş ne menem bir araçtır?
Kim nasıl tasarlamış, nasıl yapmıştır bu araçları? ... [B]u araçlar bizim modernist ve hayli nezih tasarım aklımız ile bir noktada buluşuyor olabilir mi? »

Gig ekonomisinin en çok bilinen örneklerinden Uber, eşitsizlik ve prekarya tesisinin de baş sorumlularından. Neden Uber’e karşı toplumcu bir alternatif yaratılamıyor?

Trafik, enerji, kentsel alan, toplu taşıma… Elektrikli araçlar teknolojiyi suistimal mi ediyor?

Sonsuz manzara barındıran İstanbul’a dair, çeşitli araçlarla her an yeniden
bir manzara kurulur. Buna rağmen İstanbul manzarası denince, akla
ilk gelen tarihi yarımada silueti olur.
Bu siluetin diğer İstanbul manzaraları üzerine kurduğu iktidar kaçınılmaz mı?

Hayal gücü geniş, kendiyle muhabbetli çocuklar, sesleri çıkmayan kadınlar. Nocino, tarhana ve yüzlerce türü olan ayçiçekleri... Çoğaltabilmek, varlığını başka canlarla temasa sokabilmek için, önce yaşamak gerek.

İpuçları: Tokyo, New York, Paris, Viyana, Bükreş, Moskova, Haruki Murakami, Subway Reads, Life Underground,
Otto Wagner, grafiti, Massimo Vignelli, Martin Kippenberger, Luc Besson